Ir-An

Blog is verhuisd naar nieuw adres

2011-08-25T11:49:00.005+02:00

Deze blog is sinds gisteren 'gemigreerd' naar mijn nieuwe site, www.anndecraemer.be. Kwestie van alles op één plek gecentraliseerd te hebben, en mijn berichten over Iran samenvoegen met ander, 'ruimer' nieuws over mijn boeken en columns, komt de aandacht voor Iran alleen maar ten goede.

Dit blogadres blijft nog even bestaan, maar zal dan verdwijnen.

Iraans regime boos om vrouwelijke rondingen bij gevechten met waterpistooltjes

2011-08-21T09:55:00.008+02:00

Onschuldiger kon haast niet: een groep Iraanse jongeren die met waterpistooltjes met elkaar in gevecht wilden. Als tijdverdrijf voor de vastenmaand ramadan en bij wijze van verkoeling voor de zomerse hitte in Teheran. Dus plaatsten ze eind vorige maand een oproep op Facebook om met elkaar af te spreken in het Park Ab-o-Atash (Water en Vuurpark). Het gevolg: duizenden Iraanse jongens en meisjes besproeiden elkaar vrolijk met waterpistolen, flesjes en zelfs met emmers water in het park van de Iraanse hoofdstad.

De autoriteiten van de Islamitische Republiek bleken echter minder gecharmeerd van het openbare watergevecht. Vooral toen op internet beelden opdoken van jongens en meisjes die elkaar wel heel intiem besproeiden met waterpistooltjes. Foto's van meisjes met drijfnatte chadors, die hun vrouwelijke rondingen onthulden. Of meisjes wier hoofddoekjes tijdens de waterpret waren afgegleden waardoor hun gitzwarte haren zichtbaar waren geworden. Allemaal forse overtredingen van de streng religieuze regels en kledingvoorschriften in Iran.

Losbandig

Woedende conservatieve geestelijken in het Iraans parlement typeerden het watergevecht als 'losbandig' en als een 'bedreiging voor de islamitische waarden'. Hierop beloofde de religieuze politie hard te zullen optreden tegen de deelnemers. Vanwege hun 'abnormale gedrag' en het 'niet nakomen van de bepalingen dat ongetrouwde mannen en vrouwen van elkaar gescheiden moeten blijven'.

Al snel werden diverse jongens en meisjes opgepakt en aangeklaagd. De arrestaties hadden echter geen afschrikwekkende werking. In plaats daarvan circuleerden opnieuw oproepen op Facebook-pagina Waterwarteh om in parken en pleinen watergevechten te houden.

De Iraanse politie hield woord. Tientallen jongeren werden begin augustus in Bandar Abbas, bij de Perzische Golf, opgepakt. Een aantal werd gedwongen op televisie een 'bekentenis' af te leggen. De jongens en meisjes moesten verklaren dat de gevechten met waterpistooltjes 'seksueel en politiek' gemotiveerd waren geweest.

Nog meer watergevechten op komst

Overdreven? Volgens de in Londen woonachtige Iraanse blogger Potking Azarmehr zijn er slechts twee dingen die het Iraanse regime zenuwachtig maken: 'Mensen die plezier maken en mensen die bijeenkomsten organiseren via sociale media.' Beide worden door het Iraanse regime als een bedreiging gezien. Vooral na de grote rol die Facebook en Twitter speelden bij de groene revolutie van 2009, toen een groot deel van de Iraanse bevolking - tevergeefs- in opstand kwam tegen de omstreden herverkiezing van president Ahmadinejad. Ook in het ontstaan en verloop van de huidige Arabische Lente in het Midden-Oosten en Noord-Afrika spelen sociale media een belangrijke rol.

Dus houden de Iraanse autoriteiten oproepen voor nieuwe watergevechten in de gaten, en hebben winkeliers in Isfahan en Kara de opdracht gekregen geen waterpistooltjes meer te verkopen. Maar de Iraanse jongeren lijken de strijd met het regime aan te durven. Facebook-pagina Waterwarteh telt al ruim twintigduizend vrienden. En voor 2 september staat een groot waterpistooltjes-gevecht in Teheran gepland.

bron: de Volkskrant

Iran veroordeelt Amerikaanse wandelaars tot acht jaar cel

2011-08-20T16:20:00.002+02:00

Van het Iraanse regime kan je alles verwachten, maar dit had ik echt niet verwacht: twee Amerikaanse wandelaars die al twee jaar gevangen worden gehouden in Iran zijn tot acht jaar gevangenisstraf veroordeeld voor spionage en omdat ze het land illegaal zouden zijn binnengekomen. Dat heeft de Iraanse staatstelevisie zaterdag gemeld. Algemeen werd verwacht dat Iran ze zou vrijlaten nadat ze al twee jaar in de cel zaten.

Shane Bauer en Josh Fattal (beiden 28 jaar oud) werden in juli 2009 opgepakt bij de grens met Irak. Ook een derde Amerikaan, Sarah Shourd, werd ingerekend, maar zij werd september vorig jaar omwille van gezondheidsredenen en na betaling van een borgsom van een half miljoen dollar vrijgelaten en is inmiddels teruggekeerd naar de Verenigde Staten.

Bauer en Fattal kregen elk drie jaar voor het illegaal binnengaan van Iran en vijf jaar voor 'spionage voor een Amerikaans agentschap'. Het is niet bekend of de twee jaar die zij inmiddels vastzitten van de strafmaat wordt afgetrokken. De twee hebben twintig dagen de tijd om tegen het vonnis in beroep te gaan.

De twee hebben altijd gezegd onschuldig te zijn aan spionage. Ze wisten ook niet dat de bij het wandelen de grens waren overgestoken. De Amerikaanse regering heeft de afgelopen jaren regelmatig opgeroepen tot de vrijlating van de wandelaars.

Ik ben zeer benieuwd hoe de VS op dit verdict zal reageren.

bron: De Standaard

Melancholie op muziek, door Mohsen Namjoo

2011-08-17T17:10:00.007+02:00

Dit is zonder twijfel een van mijn favoriete Perzische liedjes, geschreven en gezongen door Mohsen Namjoo, die door The New York Times ook wel 'the Bob Dylan of Iran' werd genoemd.

Melancholie op muziek gezet. Hier de vertaling:

Ey Sareban, Ey karevan, Leylaye man koja mibari?

Ba bordane Leylaye man, jaan o dele mara mibari

Ey Sareban koja miravi? Leylaye man chera mibari?

Oh jij kameeldrijver, oh jij karavan! Waar neem je mijn Leili (= mijn geliefde)* mee naartoe?

Terwijl je mijn Leili meeneemt, neem je mijn hart en ziel mee,

Oh jij kameeldrijver, waar ga je naartoe? Waarom neem je mijn Leili met je mee?

Dar bastane peymane ma, tanha govaahe ma shod khoda,

Ta in jahan barpa bovad, in eshghe ma bemanad beja,

Ey sareban koja miravi? Leylaye man chera mibari?

Terwijl we onze liefde beleden, was alleen God onze getuige,

Moge onze liefde leven zolang deze wereld ronddraait,

Oh jij kameeldrijver, waar ga je naartoe? Waarom neem je mijn Leili met je mee?

Tamame dinam be donyaye fani, sharareye eshghi ke shod zendegani,

Be yade yari, khosha ghatreh ashki, be sooze eshghi khosha zendegani,

Hamisheh khodaya mohabbat be delha bemanad, besane dele ma,

Ke Leili o Majnoon fesaneh shavad, hekayate ma jaavedaneh shavad,

To aknoon zeh eshgham gorizani, ghamam ra zeh chashman nemikhani,

Azin gham che halam nemidani

Alle religie die ik in deze sterfelijke wereld beleed veranderde in liefde, en dat werd mijn leven,

Hoe goed is het niet om een traan te laten ter herinnering aan een geliefde, hoe goed is het niet om te leven terwijl je brandt van liefde

O God, ik bid tot jou zodat liefde altijd in de harten blijft

Want het verhaal van Leili en Majnoon werd een verhaal, maar het onze wordt onsterfelijk,

Waarom loop je nu weg van mijn liefde? Waarom lees je de tekenen van wanhoop niet in mijn ogen?

Pas az to kamoonam baraye khoda, to marge delam ra bebin o boro,

Cho toofane sakhti zeh shakheye gham, gole hastiyam ra bechin o boro,

Ke hastam man an tak derakhti ke dar paye toofan neshaste,

Hameh shakhehaye vojoodash zeh khashme tabi'at shekasteh,

Je hebt geen idee hoe droevig ik ben,

Ik zweer dat ik niet zal overleven, dus blijf en bevestig de dood van mijn hart en ga dan weg,

Neem als een krachtige storm de bloem van mijn ziel uit de takken van verdriet en ga weg,

Want ik ben die ene boom die blijft als het stormt,

Dezelfde boom wiens takken zijn gebroken door de kwaadheid van de natuur

Ey Sareban, Ey karevan, Leylaye man koja mibari?

Ba bordane Leylaye man, jaan o dele mara mibari

Ey Sareban koja miravi? Leylaye man chera mibari?

Oh jij kameeldrijver, oh jij karavaan! Waar neem je mijn Leili mee naartoe?

Terwijl je mijn Leili meeneemt, neem je mijn hart en ziel mee,

Oh jij kameeldrijver, waar ga je naartoe? Waarom neem je mijn Leili met je mee?

* Layla en Majnoon, hoofdpersonages van Perziës bekendste liefdesverhaal; in het Oosten zijn deze geliefden net zo bekend als Romeo en Julia.

Perzisch liefdesverhaal 'Khosrow en Shirin' moet na acht eeuwen worden gecensureerd

2011-08-16T14:04:00.004+02:00

Het Iraanse Ministerie van ‘Cultuur’ slaat weer toe met een misselijkmakende censuuractie. Gisteren werd bekend dat het eeuwenoude epische liefdesverhaal 'Khosrow en Shirin' alleen nog mag verschijnen indien het wordt gecensureerd.

'Khosrow en Shirin' is een meesterwerk dat in 1177 werd geschreven door Nezami Ganjavi (1141-1209) en in 1180 voor het eerst verscheen. Het maakt onlosmakelijk deel uit van de Perzische literatuur en cultuur – het is zelfs erfgoed geworden, zoals veel van Irans literaire klassieken.

Maar 831 jaar na de publicatie van het boek heeft het Ministerie van Cultuur en Islamitische Leiding beslist dat bepaalde delen van het boek moeten worden gecensureerd. Toen Peydayesh Publiciations, dat het boek uitgeeft, besliste om na jaren de lay-out van het werk te veranderen ter gelegenheid van de achtste editie, moest het naar het Ministerie worden gestuurd ter goedkeuring. Groot was de verbazing van de uitgeefstser, Fariba Nabati, toen haar werd meegedeeld dat bepaalde delen moesten worden aangepast, zoals de zinnen ‘liet niets over van de wijn tijdens de dronkenschap’ en ‘ergens naartoe gaan waar we alleen kunnen zijn’ en ‘handen vasthouden’.

Sinds de Islamitische Revolutie van 1979 zijn verwijzingen in boeken naar fysiek contact tussen man en vrouwen verbannen wegens ‘immoreel’, evenals verwijzingen naar alcoholgebruik. Een overigens schitterend recent literair werk over de waanzin van de Iraanse censuur is Censuur. Een Iraans liefdesverhaal (2009) van Shahriar Mandanipour – in het Nederlands vertaald en verschenen bij Mouria Uitgeverij. Lees hier een interview met de auteur.

bron: TehranReview

Iran gaat 'mensenrechten verdedigen' in Londen

2011-08-12T08:42:00.004+02:00

Als je Iran al lang op de voet volgt, leer je bij berichten als deze zelfs een beetje (wrang) te glimlachen. Nadat president Ahmadinejad het Verenigd Koninkrijk een veeg uit de pan heeft gegeven voor de aanpak van de relschoppers in Londen en bij de Veiligheidsraad van de VN, die hij hypocriet noemde, aandrong om tot actie over te gaan, wordt vandaag bericht dat twee bataljons van de gevreesde Iraanse Basij-militie, die maatgevend betrokken was bij het gewelddadig neerslaan van een volksopstand in Iran eind 2009 na de gefraudeerde presidentsverkiezing, klaarstaan om naar Londen af te reizen.

Dat heeft de commandant van de militie, Mohammad Reza Naghdi, gezegd. De eenheden - door hem aangeduid als 'vredestroepen' - moeten helpen de rust in Londen te herstellen.

Bij het Iraanse staatspersbureau IRNA gaf Naghdi aan het 'herstellen van de rust' een bijzondere invulling: de Basijmilitie moet de mensenrechten verdedigen en de onderdrukten in Londen, Liverpool en Birmingham, zo zei hij.

Volgens Naghdi worden de opstandelingen in Groot-Brittannië ten onrechte bestempeld als plunderaars en saboteurs. "De misdaden van de despotische Britse monarchie tegen de onderdrukten in dat land, gaan door", stelde Naghdi. De Basij-commandant gaf wel aan dat zijn eenheden pas zullen afreizen als de VN het groene licht geeft.

De Islamitische Republiek acht zichzelf geroepen om elders in de wereld mensenrechten te verdedigen, terwijl ze vergeten in de spiegel te kijken. Nou ja, vergeten doen ze het niet, natuurlijk. Ze weten heel goed waarmee ze bezig zijn en uiten zich opnieuw als islamitische, machtsgeile hypocrieten die ervan genieten de eigen bevolking te sarren en daar nog een scheut bovenop doen door elders mensenrechten te gaan 'verdedigen'.

bron: De Stentor

'A Seperation': nieuwe bejubelde Iraanse film

2011-08-11T23:32:00.005+02:00

Als u bij dit regenachtige weer een goede film wil zien, één advies: A Seperation van Asghar Farhadi. Zelf moet ik de film nog gaan kijken, maar hij wordt nu al alom bejubeld. Hieronder de recensie van Volkskrant-recensent Bor Beekman. Hij vindt het een vlekkeloos geregisseerd, schrijnend drama waarin twee stellen elkaar naar het leven staan.

Zij wil emigreren, voor de toekomst van hun dochter. Hij wil blijven, om zijn met alzheimer kampende vader te verzorgen. Trouwens: wie garandeert hem dat de toekomst van hun dochter in het buitenland beter is?

Zo belanden Nader en Simin na veertien jaar huwelijk bij de ambtenaar van de burgerlijke stand. De scheiding wordt bevestigd, maar biedt geen soelaas: zonder toestemming van vader mag hun 11-jarige dochtertje überhaupt Iran niet uit.

Hulp in de huishouding

Als Simin bij haar ouders intrekt, huurt Nader een hulp in de huishouding in om de zorg voor zijn vader te dragen, zelf is hij daarvoor overdag te druk. De vrouw, Razieh, heeft het kleine beetje salaris hard nodig, maar is niet opgeleid voor zulke zware verzorgende taken en worstelt met haar geloofsvoorschriften - mag ik een vreemde man wel verschonen?

Het conflict ligt op de loer, en manifesteert zich in een mix van pech, onachtzaamheid en onbegrip. Vader is een middag alleen gelaten. Nader beschuldigt de hulp en zet de tegenstribbelende vrouw het huis uit. Zijn duw leidt tot een val, of niet. En tot een miskraam, of niet.

Hitchcockiaanse meester

De Iraanse scenarist en regisseur Asghar Farhadi (39) toont zich een Hitchcockiaanse meester in het uitzetten van (valse) sporen, waarbij oorzaak en gevolg en de daaruit volgende schuldvraag voortdurend verschuiven. Tegelijk is zijn drama A Separation een messcherpe analyse van de huidige Iraanse samenleving, en de tweedeling onder de bevolking.

Nader en Simin representeren de (seculiere) middenklasse, en komen tegenover de ongeschoolde Razieh en haar heethoofdige echtgenoot te staan - die niet op de hoogte was gesteld van de bijbaan van zijn vrouw, en zich aangetast voelt in zijn eer. Er gaapt een kloof tussen de hogere en lagere klasse, die wordt opgerekt wanneer de ene partij de andere aanklaagt wegens doodslag. Overtuigd van het eigen recht storten de stellen elkaar, en zo uiteindelijk zichzelf, almaar verder het ongeluk in.

Groot verteltalent

Dat Farhadi daartoe geen moment toevlucht neemt tot overdrijving, getuigt van een groot verteltalent; elke wending is even plausibel, even realistisch. Hij nodigt de kijker wel uit te oordelen, maar laat die neiging almaar botsen op voortschrijdend inzicht - geen van de volwassenen is volkomen eerlijk, elk van hen is te begrijpen.

In het nauw gebracht sjoemelen Nader en Simin met getuigenissen. Razieh, die niet minder klemzit, manipuleert middels haar geloof, en haar gefrustreerde man speelt de hem resterende troef uit en dreigt met geweld: 'Ik heb toch niks te verliezen.'

A Separation, op het filmfestival van Berlijn met de Gouden Beer bekroond, is vrijwel vlekkeloos geregisseerd en kan bogen op uitstekende acteurs, onder wie de Iraanse steractrice Leila Hatami (als Simin). Wat de film zo doet schrijnen, is de suggestie dat de ruzie met een beetje kundige bemiddeling zo verholpen zou zijn, en eigenlijk door geen van de partijen gewenst is. Maar elke poging om de zaak te schikken, van beide kanten, stuit op hindernissen als trots, argwaan en religie, en de nauwelijks met een menselijke maat metende Iraanse wetgeving.

Door op enkele momenten iets van lichtheid toe te laten, een flard humor, behoedt Asghar Farhadi zijn film voor een loodzware tred. Je blijft hopen op een goed einde.

Iraanse schoolboeken ondergaan veranderingen in strijd tegen 'zachte oorlog'

2011-08-09T18:41:00.003+02:00

Een Iraanse klas voor de Islamitische Revolutie van 1979

De Iraanse minister van Onderwijs, Mohammad Hajibabayi, heeft vandaag aangekondigd dat de schoolboeken in Iran tijdens het nieuwe academische jaar veranderingen zullen ondergaan, als een manier om tegenwicht te bieden tegen de zogenaamde ‘zachte oorlog van de vijand’. ‘Gezien de vijand de jeugd wil bereiken, aldus de minister, 'zullen we onze studenten vaccineren via onze opvoeding.’

De Islamitische Republiek voert een gevecht tegen de 'zachte oorlog' of ‘de zachte culturele en sociale bedreigingen en de macht van de vijand’, die de Iraanse regering wil omverwerpen. De massale straatprotesten na de frauduleuze presidentsverkiezingen van juni 2009 worden door het regime gezien als een deel van de ‘zachte oorlog van de vijand’. De minister van Onderwijs vindt het ‘onze ware en wettelijke plicht om onze studenten immuun te maken tegen de zachte oorlog.'

Sinds de protesten van 2009 onderging het Iraanse onderwijssysteem al verschillende wijzigingen. In een aantal universiteiten mogen jongens en meisjes al niet meer samen les volgen, er worden minder studenten toegelaten in de richtingen van de humane wetenschappen (43 procent moet worden gereduceerd tot 36 procent) en heel wat professoren die werden beschuldigen van ‘onislamitisch gedrag’ (i.e. seculiere professoren) zijn ontslagen.

Op de website van het VN-Vluchtelingencommissiaraat wordt een overzicht gegeven van discriminatie en intolerantie in Iraanse schoolboeken.

bron: Radio Zamaneh

Toch geen zwavelzuur in ogen van Iraanse man

2011-07-31T13:15:00.003+02:00

Wat ik hier al eerder had 'voorspeld', is waarheid gebleken: een Iraanse man die zwavelzuur in de ogen van een vrouw had gespoten en als straf hetzelfde lot zou ondergaan, heeft op het laatste moment pardon gekregen van zijn slachtoffer. De 'oog-om-oog'-actie is daarmee van de baan, meldden Iraanse staatsmedia.

De man, Majid Movahedi, spoot in 2004 zwavelzuur in het gezicht van Ameneh Bahrami, omdat zij verscheidene huwelijksaanzoeken had afgewezen. Sindsdien is zij blind en is haar gezicht verminkt. Operaties in Spanje hebben geen baat gehad. Bahrami zou zondag met een pipet zwavelzuur in beide ogen van Movahedi spuiten.

Ik heb altijd gedacht dat de straf nooit zou worden uitgevoerd. Daar ben ik blij om, want ik hou niet van 'oog om oog', maar wat het tegelijk ook op een wrange manier aantoont, is dat in de Islamitische Republiek een vrouw het nooit zal 'winnen' van een man.

bron: de Volkskrant

De voltrekking van de straf was in mei al uitgesteld, tot woede van het slachtoffer. Bahrami ziet er nu vanaf omdat ze pardon groter vindt dan wraak.

De islamitische wetten die in Iran gelden staan toe dat een slachtoffer van een misdrijf met gelijke munt terugbetaalt. Vaak heeft dit de amputatie van ledematen of de dood tot gevolg .

'Het kleine zwarte visje': mijn eerbetoon aan Farzad Kamangar

2011-07-08T11:27:00.003+02:00

Farzad Kamangar als leraar in Koerdistan

Vorig jaar werden op 9 mei in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran vijf politiek gevangenen uit Koerdistan opgehangen: Farzad Kamangar, Ali Heydarian, Farhad Vakili, Mehdi Eslamian en Shirin Alam Holi. De vijf zouden banden hebben gehad met "antirevolutionaire groeperingen". Het Iraanse regime zei dat de vijf lid waren van de pro-Koerdische groepering PJAK, de Partij voor een Vrij Leven van Koerdistan (PJAK), die nauwe banden heeft met de Arbeiderspartij van Koerdistan (PKK).

De bekendste van de vijf was Farzad Kamangar (1975). Hij was twaalf jaar lang leraar in het Koerdische dorp Kamiaran. Op 19 augustus 2006 werd hij gearresteerd. Kamangar werd wel eens vergeleken met de beroemdste leraar van Iran en de schrijver van het verhaal waarvan mijn vertaling net in de boekhandel ligt: Samad Behrangi, die met zijn wereldberoemde Mahiye siah kuchulu (1968) of Het kleine zwarte visje ook zijn verzet uitte tegen het regime van de sjah en tegen een dictatoriale levenswijze. Tijdens de Iraanse Revolutie van 1979 was dit een veelgehoorde leuze: Rahe Samad rahe mast, Samad moalleme mast. Vertaald: De weg van Samad is onze weg, Samad is onze leraar.

Farzad Kamangar werd geëxecuteerd toen ik vorig jaar net begonnen was met mijn vertaling van Het kleine zwarte visje. Laat mijn vertaling een eerbetoon aan hem zijn. Hier volgt zijn afscheidsbrief uit de gevangenis, waarin hij verwijst naar het verhaal van Behrangi.

Wees sterk, kameraden

Er was eens een vis die 10.00 eitjes had gelegd. Alleen één zwart visje overleefde. Hij leeft samen met zijn moeder in een beek. Op een dag zei het kleine visje tegen zijn moeder: “Ik wil hier weg.” De moeder zei: “Waar naartoe?” Het kleine visje antwoordde: “Ik wil gaan kijken waar de beek eindigt.”

Gegroet, celgenoten. Gegroet, vrienden in pijn!

Ik ken jullie goed: jullie zijn de leraren, de buren van de sterren van Khavaran*, de klasgenoten van tientallen mensen wier teksten tegen hen werden gebruikt, de leraren van studenten wier enige misdaad hun gedachten waren. Ik ken jullie goed: jullie zijn de collega’s van Samad en Ali Khan. Jullie herinneren zich mij, toch?

Ik ben het, degene die vastgeketend zit in de Evin-gevangenis.

Ik ben het, de stille student die in de kapotte schoolbanken zit en verlangt om de zee te zien in een afgelegen dorp in Kurdistan. Ik ben het, die net als jullie de verhalen van Samad aan zijn studenten vertelde.

Ik ben het die graag de rol van het kleine zwarte visje op mij neemt.

Ik ben het, jullie kameraad die ter dood veroordeeld is.

De valleien en de bergen liggen nu achter hem en de rivier stroomt door een vlakte. Links en rechts voegen andere riviertjes zich bij de rivier, die nu vol water is. Het kleine visje geniet van zo overvloedig veel water…het kleine visje wilde naar de bodem van de rivier gaan. Hij kon zoveel zwemmen als hij wilde en botste nergens tegenaan.

Plots zag hij een grote groep vissen. Er waren er 10.000, waarvan één tegen het kleine zwarte visje zei: “Welkom in de zee, vriend!”

Mijn gevangen collega’s! Is het mogelijk om achter dezelfde schoolbank als Samad te zitten, te kijken in de ogen van de kinderen van dit land en te zwijgen?

Is het mogelijk om een leraar te zijn en aan de kleine vissen van dit land niet de weg naar de zee te tonen? Wat doet het er toe of ze uit de Aras komen, of de Karoon, de Sirvan, of de Sarbaz Rood? Wat doet het er toe, als de zee een gemeenschappelijk doel is, dat ons allen verenigt? De zon is onze gids. Laat de gevangenis onze beloning zijn – het zij zo!

Is het mogelijk om de zware last te torsen van het leraarschap en verantwoordelijk te zijn voor het planten van de zaadjes van kennis, en toch stil te blijven? Is het mogelijk om de krop in de keel van onze leerlingen te zien en hun dunne en ondervoede gezichten, en stil te blijven?

Ik kan me niet voorstellen een leraar te zijn in het land van Samad, Khan Ali en Ezzati en me niet bij de eeuwige Aras-rivier te voegen. Ik kan me niet voorstellen om getuige te zijn van de pijn en armoede van de inwoners van dit land en niet onze harten aan de rivier en de zee te geven, te bulderen en te overstromen.

Ik weet dat op een dag deze harde en ongelijke weg voor de leraren geplaveid zal zijn, en dat jullie lijden een ereteken zal zijn, zodat iedereen kan zien dat een leraar een leraar is, zelfs wanneer zijn weg geblokkeerd wordt door gevangenis en executie.

Het kleine zwarte visje en niet de reiger is de eer van de leraar.

Het kleine visje zwom rustig in de zee en dacht: De dood ontmoeten is niet lastig voor mij, noch heb ik spijt. Plots dook de reiger naar beneden en greep het kleine visje.

Oma vis beëindigde haar verhaal en vertelde haar 12.000 kinderen en kleinkinderen dat het bedtijd was. 11.999 kleine visjes zeiden ‘goedenacht’ en gingen slapen. Ook de grootmoeder ging naar bed. Alleen één klein rood visje kon de slaap niet vatten. Hij dacht diep na…

Farzad Kamangar

Een leraar, ter door veroordeeld, Evin-gevangenis

* Een kerkhof in het oosten van Teheran waar veel politiek gevangenen geëxecuteerd werden

'Het kleine zwarte visje' mag gaan zwemmen

2011-07-05T11:28:00.002+02:00

Vandaag kreeg ik de eerste exemplaren van mijn vertaling van Het kleine zwarte visje, dat binnen een paar dagen in de boekhandel ligt.

Het kleine zwarte visje is zoveel meer dan een kinderverhaal. Samad Behrangi, een immens populaire dorpsleraar die werd vermoord door aanhangers van de shah, schreef het ook als een allegorie voor het verlangen naar vrijheid onder een dictatoriaal regime. Het verhaal sluit dus uitstekend aan bij wat zich vandaag in de Arabische wereld en het Midden-Oosten afspeelt.

Het kleine zwarte visje woont in een beek met zijn moeder, maar wil de zee zien, en trekt op pad. Maar op zijn weg komt het gevaarlijke dieren als de pelikaan, de reiger en de zwaardvis tegen. Of het visje uiteindelijk ook vrijheid vindt? Daarvoor moet u het boek lezen, en dan nog - en dat is onder meer de kracht van het verhaal - kan ieder zijn eigen invulling aan het einde geven.

"Iraans regime deelt condooms uit om activisten te verkrachten"

2011-06-25T11:59:00.005+02:00

De Iraanse autoriteiten gebruiken massaverkrachtingen om de moraal van politieke gevangenen te breken. Het regime van president Mahmoud Ahmadinejad deelt daartoe condooms uit aan criminelen. Dat blijkt uit een reeks brieven van gevangenen en families van gevangengenomen politieke activisten.

Mehdi Mahmoudian (zie foto), lid van de hervormingsgezonde politieke partij Islamic Iran Participation Front, is een van de gevangenen die erin geslaagd is brieven naar buiten te smokkelen die getuigen over de verkrachtingen in enkele van Irans meest beruchte gevangenissen. Mahmoudian werd gearresteerd tijdens de protesten tegen de uitslag van de frauduleuze presidentsverkiezingen van juni 2009 en zit gevangen in Rajaeeshahr Prison in Karaj, 20 km ten westen van Teheran.

“In verschillende cellen in de gevangenissen is verkrachtingen een veel voorkomende en aanvaarde daad geworden," schrijft hij in een brief die werd gepubliceerd op Kaleme.com, de officiële website van oppositieleider Mir-Hossein Mousavi. Sinds de publicatie van zijn brief zijn nieuwe getuigenissen opgedoken.

Op de oppositiewebsite Jaras vertellen familieleden van gevangenen dat de cipiers niets doen om de verkrachtingen tegen te gaan. "Zij die zich niet kunnen verdedigen en het zich niet kunnen veroorloven om de cipiers om te kopen, worden iedere nacht naar andere cellen gebracht om te worden verkracht", valt onder meer te lezen."Criminelen lopen over de luchtplaats met een condoom in hun hand, op zoek naar een slachtoffer. Als het slachtoffer niet sterk genoeg is, wordt hij verkracht. De cipiers doen niets als ze een gevangene met een condoom zien rondlopen, simpelweg omdat ze hem dat condoom zelf gegeven hebben."

Volgens Mahmoudian, die in een isoleercel zit sinds hij de brieven naar buiten bracht, werd één gevangene in één nacht zeven keer verkracht. “Zij die het slachtoffer zijn van verkrachtingen hebben zelfs een ‘eigenaar’ en die verdient geld door zijn slachtoffer te verhuren aan anderen, en hem of haar na een tijdje aan iemanders te verkopen.”

Iran ontkent, uiteraard, de verkrachtingen. Amnesty International veroordeelt ze. En de wereld? De wereld kijkt toe en blijft verbazingwekkend stil.

bronnen: PowNed, The Guardian

Betancourt in hongerstaking voor Amerikaanse gevangen wandelaars in Iran

2011-06-25T09:02:00.002+02:00

Ingrid Betancourt, de voormalige gijzelaarster van de Colombiaanse rebellengroep FARC, gaat in hongerstaking. Ze wil daarmee protesteren tegen de opsluiting van twee Amerikaanse wandelaars in Iran.

De twee zitten sinds 2009 vast. Hun moeders begonnen in mei met een hongerstaking.

Josh Fattal (29) en Shane Bauer (28) werden samen met Sarah Shourd (32) eind juli 2009 aan de Iraans-Iraakse grens opgepakt nadat ze in Iran waren afgedwaald, naar eigen zeggen per vergissing, tijdens een bergwandeling in Iraaks Koerdistan. Sarah Shourd werd wegens gezondheidsredenen op borgtocht vrijgelaten in september 2010.   De vroegere Colombiaanse presidentskandidate Betancourt, tussen februari 2002 en juli 2008 gegijzeld door de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC), maar ook de Amerikaanse vredesactiviste Cindy Sheehan nemen deel aan de hongerstaking die op 19 mei op gang werd getrokken door Laura Fattal (58) en Cindy Hickey (50).   De twee vrouwen begonnen de actie uit solidariteit met hun gevangengenomen zonen. Ze hebben vrijdag aangekondigd dat ze zelf ook opnieuw in hongerstaking gaan van zaterdag tot donderdag.   

"Iran weet dat Josh en Shane onschuldig zijn, net zoals de hele wereld", schrijven beide vrouwen in het communiqué, waarin ze de Iraanse autoriteiten vragen "hun hart te laten spreken en hun kinderen onmiddellijk vrij te laten." De drie wandelaars moeten terechtstaan wegens spionage. Sarah Shourd zal bij verstek gevonnist worden. Hun proces achter gesloten deuren is op 6 februari begonnen. Een nieuwe zitting is ingeschreven voor 31 juli. Er was er eerder al een gepland op 11 juli, maar die werd om onbekende reden uitgesteld.

bron: Het Nieuwsblad

Bondgenoot Ahmadinejad gearresteerd

2011-06-24T08:41:00.002+02:00

De rechterlijke macht in Iran heeft donderdag een bondgenoot van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad vastgezet. Dat meldde de Iraanse staatstelevisie. Het is een nieuwe een stap in de machtsstrijd die het Iraanse leiderschap in zijn greep houdt.

De man, Mohammad Sharif Malekzadeh (zie foto), trad dinsdag af, slechts enkele dagen nadat hij was benoemd als onderminister van buitenlandse zaken. Hij boog onder de druk van een aantal hardliners die hem beschouwen als een onderdeel van een beweging die probeert de rol van de machtige Iraanse geestelijken te verzwakken. Vooral Ahmadinejads voormalige stafchef Esfandiar Mahim-Rashaie wordt daarbij geviseerd. De ultra-conservatieve geestelijkheid en leden van de Revolutionaire Garde betichten hem ervan het islamitische regime te ondermijnen.

Malekzadeh is aangeklaagd voor corruptie, maar ontkent.

Ahmadinejad is in een bittere strijd verwikkeld met het Iraanse parlement en de geestelijkheid. De steun van de hoogste geestelijk leider Ayatollah Ali Khamanei brokkelt langzaam af.

bron: NOVUM/AP

12 Iraanse gevangenen in hongerstaking

2011-06-20T08:06:00.008+02:00

Twaalf Iraanse politiek gevangenen zijn sinds zaterdagmorgen voor een 'onbepaalde tijd' in hongerstaking gegaan uit protest tegen de dood van Haleh Sahebi en Hoda Saber en om 'de martelaren van de Groene Beweging te eren'. Dat meldt de Iraanse oppositiewebsite Kaleme.

Haleh Sahebi werd, zoals ik hier eerder berichtte, doodgeslagen op de begrafenis van haar vader Ezzatollah Sahebi. Hoda Saber ging in de gevangenis in hongerstaking uit protest tegen de moord op Haleh. Jammer genoeg overleed hij op 12 juni (twee jaar na de frauduleuze uitslag van de presidentsverkiezingen) aan de gevolgen van een hartstilstand. 64 gevangenen uit de vreselijke Evin-gevangenis in Teheran hebben getuigd dat Saber zwaar werd mishandeld voor zijn dood en ook geen medische bijstand kreeg.

In de brief waarin ze de wereld op de hoogte brengen van hun hongerstaking, zeggen de 12 gevangenen dat ze de 'rechten en vrijheden' willen krijgen die voorzien zijn in de Iraanse grondwet en 'vermeld zijn in verschillende internationale verdragen die Iran heeft ondertekend'. Ze klagen ook de 'brutale en onrechtvaardige celstraffen' aan en beschrijven de Groene Beweging als 'een keerpunt in het streven onze natie naar de verdediging van het vaderland en vrijheid'.

De prominente Iraanse journalist en schrijver Masoud Behnoud riep gisteren op om niet stil te blijven, en vroeg Iraanse journalisten, kenners en prominenten in binnen- en buitenland om hun steun uit te spreken voor de hongerstaking, opdat de twaalf gevangenen niet, zoals Hoda Saber, in stilte nieuwe slachtoffers zouden worden van het regime. De vraag bereikte ook mij, en dit is mijn bijdrage aan de oproep van Masoud Behnoud. Daaronder die van Maziar Bahari, Iraans-Canadese journalist, en Shirin Ebadi, Iraanse Nobelprijswinnares voor de Vrede.

De namen van de hongerstakers zijn: Bahman Ahmadi Amooei, Hasan Asadi Zeidabadi, Emadoddin Baghi, Emad Bahavar, Ghorban Behzadian-Nejad, Mohammad Davari, Amir-Khosro Dalir-Sani, Feizollah Arabsorkhi, Abolfazl Ghadyani, Mohammad Javad Mozaffar, Mohammad Reza Moghisseh, Abdollah Momeni.

bron: TehranReview

"Mijn hart heeft een huis in je haar"

2011-06-19T16:30:00.004+02:00

Helemaal in de ban van dit liedje van Vigen dat een FB-vriend vanmorgen postte: 'Shaneh' (De kam). Daarom: mijn vertaling, zodat mijn lezers er nog meer kunnen van genieten.

Vigen Derderian (1929-2003) was voor de Revolutie een van de populairste zangers van Iran. Hij werd ook wel 'de sultan van de Perzische jazz' genoemd. Zijn carrière begon in 1951, toen hij optrad in Café Shemiran in Teheran. Een radioproducer hoorde hem, en even later werd zijn eerste liedje een gigantisch succes. Er zouden er nog meer dan 600 volgen.

Bar gisooyat ey jan, kamtar zan shane 

Kam je haar minder, mijn geliefde

Chon dar chin o shekanash darad dele man kashane

Want mijn hart heeft een huis in je krullen

Bogsha ze mooyat gerehi chand ey mah 

Maak een paar knopen los uit je haar, o maan

Ta bogshai gerehi shayad ze dele divane

Je kan misschien een knoop losmaken uit mijn gekke hart

Del dar mooyat darad khane 

Mijn hart heeft een huis in je haar

Majrooh gardad cho zani har dam shane

Mijn hart zou gewond zijn als je elke keer je haar kamt

Dar halgheye mooyat bas del asirast 

Veel harten zijn gevangen in de ketting van je haar

Binam khoonin dele in o an sare har dandane

Ik zie bloedende harten op elke tand van de kam

Iran stuurt in de zomer een aap de ruimte in

2011-06-17T10:01:00.003+02:00

Iran heeft plannen om in de zomer een levende aap de ruimte in te sturen. Dat meldde het hoofd van de Iraanse ruimtevaartorganisatie Hamid Fazeli donderdag, volgens staatsmedia.

De nieuwe raket met de aap wordt gelanceerd tot een hoogte van 120 kilometer. Tijdens de onthulling van de raket, de Kavoshgar-5 (Explorer-5), verklaarde Fazeli dat een ruimtereis met een groot dier een vlucht met mensen dichterbij brengt. De eerste bemande ruimtevlucht staat volgens Iran gepland voor 2020. Het land heeft al eerder kleinere dieren de ruimte ingestuurd zoals ratten, schildpadden en wormen.

Woensdag stuurde Iran al met succes een observatiesatelliet de ruimte in, de Rassad-1 (Observatie-1). Die zal elke 24 uur 15 keer rond de aarde gaan en foto’s van onze planeet naar de aarde doorsturen. De satelliet is het werk van de Malek Ashtar Universiteit van Tehran, die wordt gelinkt aan de machtige Iraanse Revolutionaire Garde.

Het westen heeft zorgen geuit over het ruimtevaartprogramma van de islamitische republiek. Het is bang dat dit nucleaire kernkoppen kan voortbrengen. Iran heeft dit echter herhaaldelijk ontkend.

Ondertussen circuleren op Facebook foto’s van president Ahmadinejad, en wordt gehoopt dat hij de aap zal zijn die in de zomer de ruimte wordt ingestuurd.

bronnen: ANP, AFP, eigen berichtgeving

25 Khordad: herdenking, repressie en openbare ophanging

2011-06-15T10:52:00.006+02:00

Vandaag is het in de Iraanse kalender 25 Khordad, en dat is de dag waarop twee jaar geleden miljoenen Iraniërs de straat opgingen om te protesteren tegen de uitslag van de frauduleuze presidentsverkiezingen van 12 juni 2009. Eigenlijk was die dag de geboortedag van de Groene Beweging, en veel Iraanse vrienden hebben me verteld dat het 'de mooiste dag van hun leven' was.

Ter herdenking van 25 Khordad is vandaag opnieuw opgeroepen tot stil protest in de straten van Teheran en andere grote steden. Maar net zoals drie dagen geleden, toen er ook stil werd geprotesteerd, zal de repressie opnieuw groot zijn. Hoe machtig het repressieapparaat van het regime is, blijkt ook uit de prachtige documentaire 'Chroniques d'un Iran interdit', die gisteren op Arte werd uitgezonden. Anderhalf uur ontroerende televisie, die met veel verborgen cameramateriaal laat zien hoe Iraniërs zich sinds 12 juni 2009 met hand en tand tegen het regime hebben verzet, vaak met dramatische gevolgen.

Een dramatisch bericht van barbarij is ook dat dat Iran vandaag in het openbaar een pedoseksueel heeft opgehangen. Dat gebeurde in de Zuid-Iraanse stad Neyriz. Het gaat om een veroordeling voor het verkrachten en vermoorden van een 8-jarig meisje. Dat meldde de staatstelevisie in Iran.

De staatsmedia vermeldden verder dat de man een familielid was van het meisje maar wijdden niet uit over zijn identiteit. De veroordeelde stal goud van het kind voor hij haar verkrachtte en vermoordde.

Het aantal executies door de strop in Iran staat dit jaar op 155 volgens een telling van persbureau AFP. Publieke executies komen echter niet vaak voor.

Iraanse media meldden vorig jaar 179 van deze executies. Internationale mensenrechtenorganisaties stellen echter dat het werkelijke aantal veel hoger ligt. Iran zou na China de meeste doodvonnissen ter wereld voltrekken. (bron: de Volkskrant)

Twee jaar na de verkiezingen van 12 juni

2011-06-12T14:31:00.005+02:00

Precies twee jaar geleden was ik in Isfahan, en zag ik duizenden Iraniërs opgetogen naar de stembus trekken. De overweldigende meerderheid van hen droeg de kleur groen - een verwijzing naar de campagnekleur van Mir-Hossein Mousavi, de hervormingsgezinde presidentskandidaat. Ik schreef daarover dit in mijn boek:

Eindelijk is het 12 juni, ‘D-Day’, de dag van de presidentsverkiezingen, de dag waar ik zo veel Iraniërs naar heb toe zien leven, maar ook de dag die sommigen bang maakt omdat ze niet meer durven te geloven in verandering. Wanneer ik ’s morgens in het hotel de televisie aanzet, stemt het eerste bericht me hoopvol. Er wordt gesproken over een ‘recordopkomst’. Een hoge opkomst hangt in Iran samen met winst voor de hervormingsgezinden: in 1997, bijvoorbeeld, leidde 80 procent opkomst tot 70 procent stemmen voor Khatami.

Op straat lijkt er een feest aan de gang. Groen geklede jongeren trekken uitgelaten naar het stemlokaal. Taxichauffeurs toeteren en maken het vredesteken. Een jongen op een knalgele scooter steekt de Iraanse vlag hoog in de lucht. “Ahmadinedjad piroozi! Ahmadinejad overwint!”, schreeuwt hij, maar in een stad die bijna volledig groen kleurt, lijken zijn woorden aan dovemansoren gericht. Eerlijk: ook ik besteed er weinig aandacht aan, overtuigd als ik ben dat aan het einde van de dag Mir-Hossein Mousavi de nieuwe president van dit land zal zijn.

Maar het draaide anders uit:

Wanneer ik op 13 juni wakker word en de televisie aanzet, zie ik op het scherm een taartdiagram met de resultaten van de belangrijkste presidentskandidaten: Ahmadinejad, Mousavi en Karroubi. Het is meteen duidelijk wie het grootste stuk van de taart heeft. Ik kan het niet geloven. Het is onmogelijk. Ahmadinejad? Gewonnen? Even begin ik aan mezelf te twijfelen. Ben ik blind geweest? Ik was er rotsvast van overtuigd dat Mousavi zou winnen. Had ik de aanhangers van Ahmadinejad dan niet gezien? Had ik alleen oog voor het groen?

Ik snel naar beneden en word tegengehouden door de receptionist, die me verse koekjes aanbiedt om de overwinning van Ahmadinejad te vieren. Ik betrap mezelf erop dat ik de aardige man plots minder sympathiek vind.

En even later zei een taxichauffeur me het volgende:

“We hadden het moeten weten. Ik weet zeker dat er fraude is gepleegd. De winst van Ahmadinejad is gewoon te groot. Voor bedrog hadden we gevreesd, maar ons niet verlammen door de angst daarvoor, omdat we met Mousavi voor het eerst sinds lang weer hoop hadden. Hoe het nu verder moet? Dat weet ik niet. Ik ben bang voor wat nu zal komen. Zo'n grote ontgoocheling hebben we sinds de Revolutie niet meegemaakt.”

Ja, hoe moet het nu verder? Twee jaar na de frauduleuze verkiezingen zijn we nog steeds niet van het islamitische regime verlost. Nog steeds worden mensen willekeurig opgepakt, gefolterd en gedood. De oppositieleiders Mousavi en Karroubi leven al maanden onder huisarrest.

Toch ben ik hoopvol. Iran zal geen Arabische lente kennen: het land is bang voor een nieuwe revolutie, en terecht. Maar de vele interne conflicten in het regime doen me geloven dat de Islamitische Republiek een stervend dier geworden is. Een dier dat zich ook bedreigd voelt, en dan zijn ze vaak het gevaarlijkst. Vandaag bereikte ons daar weer een tragisch voorbeeld van: de Iraanse journalist Hoda Saber is overleden aan de gevolgen van zijn hongerstaking. Hij protesteerde daarmee tegen de dood van Ezatollah Sahabi en zijn dochter Haleh Sahabi, over wie ik eerder berichtte op deze blog.

De Islamitische Republiek Iran: een gevaarlijk dier, maar zonder twijfel een stervend dier. Ik kan niet wachten tot het overlijdensbericht mij bereikt.

"I will take revenge on Quran, on Allah, on all Muslims, all people with closed eyes deserve punishment"

2011-06-07T14:09:00.003+02:00

Af en toe krijg ik mails van mensen die contacten hebben in Iran, en die me vertellen over hun bevindingen en ervaringen. Gisteren kreeg ik weer zo'n brief, en ik las hem met stijgende verbazing en tranen in de ogen.

Het gaat om een westerse man die in Iran een goede vriendin heeft. Ik noem haar Saba, want haar echte naam hou ik uiteraard geheim. Saba is 22 jaar jong en studeert moleculaire biologie. Ze is uiterst intelligent, maar woont in een zeer religieuze stad van Iran, en heeft het gevoel dat ze daar stikt. Zij is absoluut niet gelovig; haar familie wel. Ze vertelde haar vriend, die mij dus de mail stuurde, een tijd geleden dat ze het gevoel heeft in een cocon te leven, afgesloten van de westerse wereld en van vrijheid. Ze schreef hem daarover onder meer deze brief, die ik mocht publiceren. Aanleiding is een 'voorval' waarbij een goede vriendin van haar het had aangedurfd met een aantal jongeren in één ruimte samen te komen en nochtans onschuldige dingen te doen die echter voor het islamitische regime niet door de beugel konden. De vriendin werd gearresteerd en misbruikt.

Wie echt wil weten hoezeer religie, in dit geval islam, levens van mensen kan verwoesten, moet deze brief lezen. En hem verspreiden.

I am so sad, I am so angry, she has been destroyed, she has been finished, she is only 15, she has become completely mad, she doesn’t have control of herself anymore. They beat her, they, those women there abused her, they raped her, she was talking and she was shaking, she can’t study anymore because she has lost her consciousness, she was an all-time smiley girl but now she can only cry, or no, she can’t cry, she just stares. For what sin they did it to her? Even she prayed, she believes in Allah and she always prays but why God didn’t they help her? You know what they did to her? They took off all her clothes in front of lots of women, maybe men too, but she was ashamed to tell that. Completely naked they made her lie on a bed and they opened her legs and started investigating into her vagina and touching her breasts to torture her. Tell me, isn’t it a rape? Is it a legal islamic rape? Where is her shelter? She has no one, she is very alone and her parents are not that rich and powerful. All three in their small family could only cry. Where are people who call themselves Muslims to see all this? Do they live with Islamic laws? Those Muslims in your country know nothing, this is Islam, who has said it has been abused? It has not, it has not, IT HAS NOT BEEN ABUSED, it is the Islam I have read in Quran, let me tell you, women are nothing, hey, those Muslims, if they say what I’m saying is a lie, let them go and open their Qurans and read the surahs about women and lights? They will see the real Islam there.

I am full of hate, I have never been like that, I am extremely angry, I will take revenge on all of them, one by one, I am so sure about that. You should have seen her, she always wore very nice clothes, always smiled, you just said something and she started laughing, but now, she had come here with her home clothes, and whatever you said, she waited for some minutes and after several minutes she just looked at you very cold and said something meaningless. Her hands were brown as she had been beaten several times.

You will see, as much as it is hard, if even I will get killed in this way, I will take revenge. I will take revenge on Quran, on Allah, on all Muslims, all people with closed eyes deserve punishment. You should have seen her, a 15 year old girl who is almost nothing anymore. She is sick of stress and she is full of fear. I am sure about so many other things they have done to her but she can’t talk about them. They will take her to a psychologist soon.

You know what I want to do now? For the first time, I wanna take the Quran in my hand and beat it very hard, want to tear it up, want to promise Allah again I will destroy his kingdom, his crazy nasty dirty kingdom. One day comes that we will put all Qurans of the world in the center of Mecca and we put fire on all of them, we will burn all of them, I will do that.

'Het kleine zwarte visje' en de strijd voor vrijheid

2011-06-05T10:49:00.003+02:00

Net heb ik de allerlaatste keer de drukproef nagelezen van mijn vertaling van 'Het kleine zwarte visje'. Een vreemde samenloop van omstandigheden is dat het laatste familielid van Samad Behrangi, zijn broer, enkele weken geleden overleed. Laten we Samad en zijn strijd voor vrijheid met dit verhaal levendig houden.

Mijn vertaling ligt op 28 juni in de boekhandel.

Haleh Sahabi: doodgeschopt naast het lijk van haar vader

2011-06-02T09:16:00.003+02:00

Een nieuw dieptepunt in Iran dat ons nieuws amper haalt, dus vertel ik het hier: bij de begrafenis van de Iraanse dissident Ezatollah Sahabi (81) is diens dochter Haleh gisteren aan een hartaanval overleden. Volgens websites van de oppositie had Haleh Sahabi twee dagen verlof gekregen om de begrafenis van haar vader bij te wonen. Volgens officieel onbevestigde berichten kwam het op het kerkhof in Teheran tot een handgemeen tussen de politie en leden van de oppositie, waarbij de 57-jarige vrouw een hartstilstand kreeg. De Iraanse Nederlander Afshin Ellian meldt echter in zijn column voor Elsevier dat Haleh Sahabi gewoon werd doodgeslagen, en dat is ook wat vrienden uit Teheran mij meldden: Toen ze met de kist buiten waren, droeg Haleh een foto van haar vader. Op dat moment werd zij aangevallen door een paar veiligheidsbeambten van het islamitische regime. Ze pakten haar foto. De foto van Sahabi werd verscheurd. Zij protesteerde. En toen werd zij weer aangevallen waardoor zij op de grond viel. Terwijl zij op de grond lag, werd zij geschopt en vertrapt. De omstanders merkten dat Haleh niet meer opstond. Zij was dood.

Een vriend uit Teheran bracht me gisterenochtend als eerste op de hoogte van het nieuws, en schreef me daarover dit hartverscheurende verhaal:

"This is a true story.

I was only nine. Because of the surgery on my broken left arm, I had to stay in hospital for two weeks. One day my mum told me she had met a mother of one of her students in the room next door. Every day, the lady came to visit her grandfather, who was hospitalized next door. My mum asked me if I would like to see that lady, as she had told my mum she was interested in visiting me. I said that is was fine, as I liked talking to someone else other than my mum.

She entered my room. I saw a cute lovely young lady, who was sweet and beautiful, but her beauty did not have the nature of sexual attraction, or at least that was how I viewed her (I was too evil for a nine-year-old boy anyway). She was full of life. You could probably say she was born with that smile on her face, the smile which I don’t remember her being one moment without. Before starting usual cliché questions like ‘how did you break your arm’, ‘what are you doing here’ or ‘what happens with your school’, she just pointed her finger at a book which my sister had given to me. ‘Jane Eyre?’ she asked. ‘Wow, have you read that book ?’ I answered no, not yet, actually I was interested in reading Wuthering Heights by Emily Brontë but they did not let me take it from my sister’s shelf, they said it was not for my age, I had a big quarrel with my sister, so when my arm broke, she bought this instead of Wuthering Heights. She told me it was written by Emily’s sister, Charlotte. ‘Would you like me to read it for you?’ I said yes and she started to read Jane Eyre. Everyday she came to visit me and read a few pages of Jane Eyre. I never got interested in Jane Eyre but I got so interested in her.

Her name was Haleh. She was so kind, so sweet, so lovely. I left the hospital and I could not say farewell to her, as she came in the afternoon and I was leaving in the morning. Her grandfather had to stay some more days in hospital. I never met her again, but just heard from my mum that she asked about me. Yesterday I read in the news that they had released her only for two days from the Iranian prison Evin to be able to attend her father’s funeral. Her father was one of the pioneers of the liberal Muslim party called ‘Movement of Liberty’. He had experienced prison both in the shah’s time and in the Islamic Republic, and he believed the Islamic one is truly a different story.

Today I read in the news that this morning, some official troops of the Islamic government had attacked the funeral ceremony of Haleh’s father, Ezatollah Sahabi. She had tried to protect her father’s corpse so they beat her till she died.

Yes she died, today, Haleh Sahabi died just next to her father’s corpse. And I think about how I stop hating them, even if I know very well that Haleh never could hate them."

Iran laat vliegtuig Angela Merkel twee uur niet door

2011-05-31T09:56:00.003+02:00

Iran heeft het regeringsvliegtuig van de Duitse bondskanselier Angela Merkel (foto) dinsdag twee uur lang toestemming onthouden gebruik te maken van het luchtruim.

Vanwege het dwarsliggen van Iran moest Merkel samen met haar medewerkers twee uur boven Turkije cirkelen.   Merkel arriveerde daarom met flinke vertraging op de luchthaven van New Delhi in India. 'Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt,' aldus Merkel na aankomst. 'En de piloten ook niet.'   

 De rechten om over te vliegen werden kort voordat het vliegtuig de grens van Iran bereikte, ingetrokken. De reden van de problemen is door de verschillende verklaringen onduidelijk. Mogelijk ging het om 'coördinatieproblemen'.  Voor het vertrek van de bondskanselier zou er nog wel toestemming zijn geweest, maar Teheran spreekt dit tegen.

Benieuwd naar de volgende pesterij van Teheran (zie ook mijn eerder bericht dat Europa de Iraanse regen steelt).

bron: Elsevier

Iran werkt aan 'halal-internet'

2011-05-30T20:00:00.004+02:00

Iran werkt aan plannen om het land volledig van het internet af te sluiten en zijn burgers in de plaats daarvan een nationaal halal-internet aan te bieden. Halal betekent ‘in overeenstemming met de islamitische wetten’. De Iraanse leiders zien het project als een manier om een einde te maken aan de strijd om de controle over het internet. In een tweede fase zou Iran de technologie voor dit gesloten netwerk - dat het world wide web moet vervangen - ook aanbieden aan bevriende naties. Iran, een wereldkampioen in internetcensuur, promoot de lancering van dit nationale internet als een kostenbesparende maatregel en een manier om islamitische waarden te bewaren.

Want Iran maakt zich zorgen over de democratische bewegingen die aan macht winnen in het Midden-Oosten en de Arabische landen en die worden gestuwd door het internet en andere moderne communicatiemiddelen. De Iraanse leider Ali Khameni spreekt in dat verband van een ‘zachte oorlog’ die via het internet het Midden-Oosten wil bezoedelen met westers gedachtengoed.

Vorige week verschenen ook berichten in de Iraanse pers als zou binnenkort een eigen beheerssysteem worden gelanceerd dat Microsofts Windows moet vervangen.

Iran maakt extra haast van deze technologische omwentelingen sinds het land vorig jaar getroffen werd door Stuxnet, een complexe computerworm die werd ontwikkeld om de controle over Iraanse kerninstallaties over te nemen en in september 2010 succesvol de Iraanse nucleaire installaties in Bushehr infecteerde. Volgens de Duitse computerspecialist Ralph Langer was die aanval 'even effectief' als een militair ingrijpen, of 'beter zelfs, want er vielen geen menselijke slachtoffers te betreuren'. Langer noemt Stuxnet de meest 'geavanceerde en agressieve malware in de geschiedenis'. Het Iraanse kernprogramma zou door Stuxnet twee jaar vertraging hebben opgelopen.

Volgens experts is de kans klein dat Iran zich volledig kan afsluiten van het globale internet, maar zou er in het land wel een soort duale webstructuur kunnen ontstaan.

bronnen: Express, The Wall Street Journal

Khamenei steunt Ahmadinejad en roept op tot kalmte

2011-05-30T08:57:00.002+02:00

De Iraanse opperste leider Ali Khamenei heeft zondag zijn steun betuigd aan president Mahmoud Ahmadinejad, wiens regering "goed en passend" is. Hij riep op tot beëindiging van de crisis die het conservatieve regerende kamp al een maand treft. Dat berichtte de staatstelevisie zondag.

"De regering is aan het werk", verklaarde Khamenei. In een allusie op de felle kritiek die de religieuze leiders de afgelopen maand uitten op Ahmadinejad, herbevestigde Khamenei "de gevoeligheden en de problemen te kennen". "Maar de regering en het parlement moeten elkaar helpen", zei hij. "Vriendschap en gematigdheid in het land en in de relaties tussen parlement en regering zijn noodzakelijk", klonk het. President Ahmadinejad zou er zelfs even aan gedacht hebben op te stappen na het debacle over zijn minister van Inlichtingen Heydar Moslehi. Ahmadinejad wilde die ontslaan, maar Khamenei ging dwarsliggen. Uiteindelijk zou Ahmadinejad zich bedacht hebben over zijn plan om op te stappen. Dat verklaarde Mohammad Reza Bahonnar, vicevoorzitter van het parlement. Ahmadinejad trok zich eind april wel enkele dagen terug uit het publieke leven, omwille van hetzelfde voorval.

Toen Khamenei weigerde het ontslag van Moslehi te aanvaarden en hem prompt zijn postje teruggaf, kon Ahmadinejad daar inderdaad niet mee lachen, wat leidde tot een gedurfde uitdaging aan het adres van de Opperste Leider: elf dagen lang liet Ahmadinejad zich niet in het openbaar zien, en weigerde hij zijn kabinetsvergaderingen voor te zitten. De aartsconservatieve ayatollah Mesbah Yazdi, voordien een supporter van Ahmadinejad, noemde die houding 'afvalligheid van God', en daarin werd hij bijgetreden door veel conservatieve parlementsleden. Khamenei sloeg al snel terug en liet verschillende Ahmadinejad-getrouwen arresteren.

De openlijke ruzie over Moslehi wordt in verband gebracht met een conflict over de positie van Esfandiar Rahim-Mashaei, de voormalige vice-president van Ahmadinejad en vandaag stafchef en nog steeds een trouwe bondgenoot. Nadat Moslehi geweigerd zou hebben om het ontslag van Mashaei als vicepresident terug te draaien, zou hij een vijand van Ahmadinejad geworden zijn. Maar Moslehi is wel 'een mannetje' van Khamenei: voor de presidentsverkiezingen van 2005 vertegenwoordigde hij Khamenei bij de Basiji-militie, een deel van de Revolutionaire Garde van wie Ahmadinejad vandaag ook steeds minder steun krijgt. Dat Ahmadinejad Moslehi viseerde, wordt door radicale conservatieve geestelijken ook gezien als een poging van de president om meer macht te krijgen over de inlichtingendienst, wat hem zou helpen bij de screening van kandidaten voor de komende parlementsverkiezingen in 2012. Volgens WikiLeaks-documenten zou Ahmadinejad Rahim-Mashaie als zijn opvolger zien, en die is gekant tegen een al te grote invloed van geestelijken op de politiek.

bronnen: Belga, eigen berichtgeving

Ahmadinejad: 'Europa steelt onze regen'

2011-05-29T12:44:00.006+02:00

De Iraanse 'president' Ahmadinejad laat weer van zich spreken, en wel met een nieuw staaltje van de grootst mogelijke onzin.

Volgens de Iraanse president Ahmadinejad is de echte reden voor de droogte in zijn land deze: 'Europa steelt onze regen'.

Aanleiding van de toespraak was de inhuldiging van een dam, de Kamal-e Saleh dam in Shazand. Zijn uitspraken dateren van 19 mei, maar de filmpjes duiken nu pas op.

Bij de opening van de dam vertelde Ahmadinejad dat het in Europa wel vaak regent. De Europeanen hebben dan ook geen dammen en andere systemen nodig; de regen zorgt voor natuurlijke irrigatie. Maar zo natuurlijk is die regen niet, aldus de president. 'Ze gebruiken bijzondere methoden om de wolken leeg te maken. Jullie weten dat wolken van het westen naar het oosten bewegen. Ze worden boven de oceaan gevormd en reizen dan naar het gebied rond de Middellandse Zee. Zo komen ze in Iran aan.'

Maar, zei de president, als ze hier aankomen zijn ze al leeggemaakt.

Ahmadinejad verwees naar toenmalige berichten in het nieuws over zware regenval boven onder meer Spanje en Portugal. 'Het sneeuwde zelfs in Europa, terwijl het droog bleef in Iran.'

De president vertelde zijn toehoorders dat hij rapporten heeft waaruit blijkt dat de Europeanen de wolken leegmaken, zodat ze niet naar Iran kunnen doorreizen. Op die manier legt Europa Iran (waar het bang van is) droog.

Ahmadinejad gaat dit Europese gebruik langs juridische weg bevechten. 'We laten zoiets niet toe. Het is duidelijk dat, als regen schaars wordt, er nog meer conflicten zullen ontstaan rond water.

Niet lang na zijn toespraak begon het trouwens te regenen in dat deel van Iran.

Professor Esmail Kahrom van de universiteit van Teheran zei daarover dat zoiets ‘vanuit wetenschappelijk oogpunt onmogelijk is’, aangezien er zich tussen Europese landen en Iran een afstand van zo’n 5000 kilometer bevindt. De droogte is wél te wijten aan het feit dat Iran af en toe een droge peridoe doormaakt – om de 5 tot 7 jaar. Uit cijfers blijkt dat er in Iran vorig jaar 79 procent minder regen viel dan gemiddeld over de voorbije 42 jaar. De droge periode startte in 2008 en zou nog een aantal jaren aanhouden. Volgens de professor kan Iran die periode overleven door zuiniger om te gaan met water.

bronnen: De Standaard, Trend

Oog om oog: 'mensenrechten' in Iran

2011-05-15T12:57:00.003+02:00

Justitie in Iran heeft de vergeldingsactie van een vrouw die blind is geworden, nadat een man haar zwavelzuur in de ogen had gespoten, gisteren voor onbepaalde tijd uitgesteld. De reden van het uitstel is niet bekendgemaakt. De vrouw, Ameneh Bahrami, wilde de man zaterdagmiddag in een ziekenhuis in Teheran zwavelzuur in beide ogen spuiten.

De man spoot in 2004 zwavelzuur in haar gezicht, omdat zij verscheidene huwelijksaanzoeken had afgewezen. Sindsdien is zij blind en is haar gezicht verminkt. Operaties in Spanje, waar zij nu woont, hebben geen baat gehad.

Bahrami reageerde naar verluidt woedend op het uitstel van de straf tegen de man die haar verminkte. Islamitische wetten laten toe dat een slachtoffer van een misdrijf met gelijke munt terugbetaalt.

Ik gruwelde toen ik las over deze straf, die de bijbelse uitdrukking ‘oog om oog’ wel erg letterlijk neemt. En toch schrok ik niet toen ik gisteren vernam dat de wraakactie was uitgesteld. Meer nog: ik had het verwacht. Het islamitische regime in Teheran heeft met deze zaak weer even de aandacht van de wereld gekregen, en het regime heeft met het nieuws over de vergeldingsactie vanuit zijn eigen zieke logica de wereld willen laten zien wat ‘islamitische rechtvaardigheid’ is. Nog niet zo lang geleden heeft president Ahmadinejad bijvoorbeeld het respect voor mensenrechten van zijn land geprezen.

Maar bij die zogenaamde 'mensenrechten' is het toch nog altijd de man die aan het langste eind trekt. Een vrouw die publiekelijk wraak mag nemen op een man: het is erg onwaarschijnlijk in Iran. Wrang bijkomend 'voordeel' (voor mij en vele anderen) hiervan is dat Bahrami haar gruwelijke straf niet mag uitvoeren. En dat waarschijnlijk ook nooit zal doen.

Bijna 'Het kleine zwarte visje'

2011-05-15T11:17:00.004+02:00

Deze week kreeg ik de zomerbrochure van Uitgeverij Lannoo in de bus. Met daarin deze mooie pagina (zie foto), die me, natuurlijk, heel blij maakt. Het kleine zwarte visje heeft schitterende tekeningen van Korneel Detailleur, die erg poëtisch en uitgepuurd ogen en daarom perfect passen bij de schrijfstijl van Samad Behrangi. Rond 21 juni ligt de vertaling in de winkel.

Het bitse gevecht van Ahmadinejad en Khamenei

2011-05-10T11:13:00.008+02:00

Terwijl de media vooral naar de opstanden in de Arabische wereld kijken, rommelt het in Iran vandaag ook stevig. Nee, er zijn geen straatprotesten, nee, de Iraniërs bezetten hun pleinen niet, maar dat betekent niet dat er geen veranderingen aan de gang zijn - en dat zelfs aan de top van het Iraanse regime.

Wat ooit ondenkbaar was, is nu toch gebeurd: president Ahmadinejad, de man die met fraude de presidentsverkiezingen van 2009 won en daarin werd gesteund door Opperste Leider Ali Khamenei, heeft zich de afgelopen weken openlijk verzet tegen Khamenei.

Deze ongeziene confrontatie in de hoogste regionen van de Islamitische Republiek begon vorige maand met het ontslag van de Minister van Inlichtingen Heydar Moslehi door Ahmadinejad. Khamenei echter weigerde het ontslag te aanvaarden en gaf Moslehi prompt zijn postje terug. Daar kon Ahmadinejad niet mee lachen, wat leidde tot een gedurfde uitdaging aan het adres van de Opperste Leider: elf dagen lang liet Ahmadinejad zich niet in het openbaar zien, en weigerde hij zijn kabinetsvergaderingen voor te zitten. De aartsconservatieve ayatollah Mesbah Yazdi, voordien een supporter van Ahmadinejad, noemde die houding 'afvalligheid van God', en daarin werd hij bijgetreden door veel conservatieve parlementsleden. Khamenei sloeg al snel terug en liet verschillende Ahmadinejad-getrouwen arresteren. Ze werden er zelfs van beschuldigd 'bovennatuurlijke krachten' te gebruiken om het beleid van Ahmadinejad te bevorderen.

De openlijke ruzie over Moslehi wordt in verband gebracht met een conflict over de positie van Esfandiar Rahim-Mashaei, de voormalige vice-president van Ahmadinejad en vandaag stafchef nog steeds een trouwe bondgenoot. Nadat Moslehi geweigerd zou hebben om het ontslag van Mashaei als vice-president terug te draaien, zou hij een vijand van Ahmadinejad geworden zijn. Maar Moslehi is wel 'een mannetje' van Khamenei: voor de presidentsverkiezingen van 2005 vertegenwoordigde hij Khamenei bij de Basiji-militie, een deel van de Revolutionaire Garde van wie Ahmadinejad vandaag ook steeds minder steun krijgt. Dat Ahmadinejad Moslehi viseerde, wordt door radicale conservatieve geestelijken ook gezien als een poging van de president om meer macht te krijgen over de inlichtingendienst, wat hem zou helpen bij de screening van kandidaten voor de komende parlementsverkiezingen in 2012. Volgens WikiLeaks-documenten zou Ahmadinejad Rahim-Mashaie als zijn opvolger zien, en die is gekant tegen een al te grote invloed van geestelijken op de politiek.

Ahmadinejad heeft zondag tijdens een kabinetsraad Khamenei intussen uitvoerig geprezen, maar iedereen weet dat het er achter de schermen bits aan toe gaat. Benieuwd hoe deze strijd zich zal verderzetten. Zal Ahmadinejad, om wiens ontslag al eerder werd geroepen in het parlement, de eer aan zichzelf houden en er stilletjes van onder muizen? Of zal hij het gevecht aangaan met Khamenei, wat tot een openlijke en mogelijke bloedige confrontatie kan leiden? Of blijft hij gewoon en belooft hij gehoorzaam te zijn maar poogt hij niettemin Khamenei stokken in de wielen te steken?

Wat er ook van zij, er breken boeiende tijden aan in de Islamitische Republiek. Straatprotesten zijn er al een tijdje niet meer, maar het ziet er naar uit dat de veranderingen zich wel eens op een ander niveau zouden kunnen voltrekken.

Iran twijfelt aan dood Osama

2011-05-02T15:48:00.007+02:00

Het is intussen al geen nieuws meer: vanmorgen maakte de Amerikaanse president Barack Obama bekend dat Amerikaanse elitetroepen Osama bin Laden hebben gedood.

Het was even wachten op een officiële Iraanse reactie, maar ik wist - het regime kan ook zeer voorspelbaar zijn - dat het zou klinken dat het helemaal niet zeker was of het ook effectief om Osama bin Laden ging. En ja hoor, net las ik een reactie van parlementslid Alaeddin Boroujerdi (zie foto), hoofd van de Iraanse Commissie voor Nationale Veiligheid en Buitenlands Beleid: "We zijn niet zeker hoe accuraat de mededeling van de Verenigde Staten is, gezien ze in het verleden al hebben beweerd dat Osama was gedood."

Als je weet dat het regime de Iraanse bevolking in 2001 probeerde wijs te maken dat de aanslagen van 9/11 opgezet spel waren omdat er zogenaamd geen enkel joods slachtoffer was en de Amerikanen net voor de aanslagen alle joden uit de Twin Towers hadden gered, dan weet je meteen ook wat de bewering van het parlementslid waard is. Only in Iran. De bevolking dacht, zoals meestal, helemaal anders dan het regime: heel veel Iraniërs kwamen na 9/11 de straat op om hun medeleven te betuigen met de slachtoffers van de aanslagen.

Cees Nooteboom wint VPRO Bob den Uylprijs

2011-04-21T15:27:00.003+02:00

Eergisteren was ik in Amsterdam voor de uitreiking van de VPRO Bob den Uylprijs, waarvoor ik met Duizend-en-één dromen genomineerd was. De VPRO Bob den Uylprijs bekroont het beste literaire en/of journalistieke reisboek.

Jammer genoeg won niet ik, maar Cees Nooteboom, maar niet getreurd: het is geen oneer om van hem te verliezen. Bovendien heeft Nooteboom mijn boek gekocht en mocht ik dat signeren, dus dat is ook al iets om blij om te zijn. En: het was een hartstikke leuk middagje Amsterdam.

Foto's van de middag volgen later op deze blog.

Iraanse geestelijke: 'Khamenei riep "Ya Ali" bij geboorte'

2011-04-15T21:06:00.005+02:00

Het gebeurt wel vaker dat een voorganger van het vrijdaggebed in Iran uiterst bedenkelijke opmerkingen maakt. Zo zei de Iraanse geestelijke Kazem Sedighi in april vorig jaar tijdens het vrijdaggebed in Teheran dat 'losbandige vrouwen' aardbevingen kunnen veroorzaken - wat tot media-aandacht en verontwaardiging over de hele wereld leidde.

April moet een vruchtbare maand zijn voor wanzinnige uitspraken van waanzinnige ayatollahs, want vandaag was het opnieuw prijs. Mohammad Saeedi, de voorganger van het vrijdaggebed van Qom ('Vaticaanstad' van Iran) zei tijdens zijn preek dat ayatollah Khamenei, de opperste leider van de Islamitische Republiek, allesbehalve een gewone baby was. De meeste baby's huilen wanneer ze geboren worden, maar zo niet Khamenei, aldus Saeedi: die riep gewoon de naam van de eerste imam van de sjiitische islam bij zijn geboorte. De aanwezige vroedvrouw heeft volgens Saeedi aan de halfzus van Khamenei verteld dat hij bij zijn geboorte de woorden 'Ya Ali' sprak, wat zoveel betekent als 'Heil aan Ali' - Ali was de eerste imam van de sjiieten, een van de twee grote ideologische stromingen binnen de islam waarvan de andere het soennisme is.

Wie Farsi begrijpt, kan hier Saeedi's verhaal horen.

Een poging van een geestelijke om Khamenei de status van een heilige te verlenen en zijn gedeukte imago wat op te poetsen. Sinds de protesten tegen de frauduleuze presidentsverkiezingen van juni 2009 is Khamenei voor veel Iraniërs vijand nummer 1 geworden. Wat daarvoor ondenkbaar was, gebeurt nu wel: bij de protesten tegen het regime is 'Dood aan Khamenei' een van de meest gehoorde leuzes die vanop de daken van Irans steden worden geschreeuwd.

bron: Radio Free Europe

Nieuwe column voor TehranReview

2011-04-12T11:46:00.002+02:00

Mijn nieuwe column voor TehranReview, over de dood van Kambiz Roustayi, kan u hier lezen.

Iraanse ambassade Den Haag: 'Nederland moet verantwoordelijkheid nemen'

2011-04-08T11:19:00.008+02:00

Het Iraanse regime is met een reactie gekomen op de dood van de Iraanse asielzoeker die woensdag zichzelf in brand stak. En zoals we het van de Islamitische Republiek gewoon zijn, schuiven ze de schuld weer in de schoenen van een ander.

Volgens een verklaring van de Iraanse ambassade in Den Haag moet Nederland ''een gevoel van verantwoordelijkheid moet tonen voor de verbetering van de ongepaste situatie van immigranten die een beter leven zoeken in dit land.'

Onvoorstelbaar. Ja, Nederland moet zijn verantwoordelijkheid nemen. Maar het regime kan alleen anderen met de vinger wijzen. Vandaag werd bekend dat de Kambiz Roustayi zijn land ontvluchtte omdat hij in journalistieke kringen verkeerde en bij terugkeer naar Iran vreesde gemarteld te worden. Maar daar heeft het regime het natuurlijk niet over. Dat de man in Nederland terechtkwam omdat zij het leven daar onmogelijk maken, nee, daar hebben zij niets mee te maken.

bron: NU.nl

Stilte na de brand

2011-04-08T10:08:00.008+02:00

Wat blijft het stil in Nederland nadat de Iraniër Kambiz Roustayi (36) zichzelf woensdag op de Dam in Amsterdam in brand stak - een wanhoopsdaad omdat hij geen hoop meer zag toen zijn asielaanvraag maar bleef aanslepen.

Ik kijk met scepsis naar de snelheid waarmee gisteren het aanvankelijke bericht werd tegengesproken dat de Iraniër helemaal niet uitgeprocedeerd zou worden - alsof dat zijn wanhoopsdaad moet minimaliseren en de schuldvraag eerder bij de man dan bij de overheid moet leggen. Zelfs als de man niet zou uitgezet worden, zijn er in het Wilderse Nederland genoeg elementen die een asielzoeker angstig kunnen maken en doen vrezen voor zijn toekomst, zoals de uitzetting woensdag van acht gezinnen met kinderen naar Irak.

Ik wacht op een hooggeplaatste politicus die een bloemenkrans gaat neerleggen op de Dam in Amsterdam. Maar voorlopig blijft het stil in Nederland.

De man zou voor hij zichzelf in brand stak hebben geroepen dat je alleen asiel krijgt in Nederland als je homoseksueel of christen bent. Ik vrees dat achter zijn woorden voor een groot deel een wrange waarheid schuilgaat.

Iraniër die zichzelf in brand stak in Amsterdam overleden

2011-04-07T16:53:00.006+02:00

Nieuws uit Nederland waar ik het koud van krijg: in Amsterdam is vanmorgen de Iraniër overleden die zich gisteren op de Dam in Amsterdam in brand stak.

Het incident gebeurde woensdag rond halfeen 's middags bij het Nationaal Monument. De man (36 jaar) stak zijn kleding in brand, nadat hij zich had overgoten met een brandbare vloeistof. Toegesnelde omstanders en politieagenten wisten het hevige vuur te doven. Het slachtoffer is daarop naar een brandwondencentrum gebracht. Zijn toestand was toen al kritiek.

De politie meldde eerder dat de asielzoeker zou worden uitgezet naar Iran, maar nu blijkt de man nog een beroepsprocedure had lopen.

De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) laat weten dat de man al enkele jaren in Nederland verbleef. Hij heeft enige tijd in het uitzetcentrum in Ter Apel gezeten. De man had volgens de IND de afgelopen jaren meerdere asielaanvragen ingediend. Vorige week was zijn herhaalde asielaanvraag echter afgewezen. Daarna is hij afgereisd naar Amsterdam.

De Iraniër zou vlak voor hij zichzelf in brand stak op de Dam in Amsterdam hebben geroepen dat je blijkbaar alleen recht hebt op asiel als je homo of christen bent.

Een wrang verhaal, dat de algemene benamingen 'asiel' en 'immigratie' een wel heel menselijk gelaat heeft. Liever nog dan terug te keren naar Iran stak de man zichzelf in brand. Als dat de bevoegde instanties niet even doet slikken, dan weet ik het ook niet meer.

bronnen: de Volkskrant, De Telegraaf

'Het kleine zwarte visje': een voorsmaakje

2011-04-05T18:45:00.006+02:00

In juni verschijnt mijn vertaling van het Perzische kinderverhaal Mahiye siyahe kuchulu van Samad Behrangi (1939-1967). Een mooi moment: in juni is het namelijk twee jaar geleden dat Mahmoud Ahmadinejad door de frauduleuze presidentsverkiezingen aan een tweede ambtstermijn kon beginnen. En is het ook twee jaar geleden dat de Groene Beweging ontstond, de oppositiebeweging die zich verzette tegen de uitslag van de verkiezingen en aanvankelijk eerst alleen een nieuwe stembusgang vroeg, maar vandaag ook durft te roepen om een totale verandering van het Iraanse systeem.

Juni is een mooi moment om met mijn vertaling te komen: ik zie mijn versie van Het kleine zwarte visje als onderdeel van mijn kleine oorlog tegen het regime. Het kleine zwarte visje is immers zoveel meer dan een kinderverhaal. Samad Behrangi, een immens populaire dorpsleraar die werd vermoord door aanhangers van de shah, had er ook allegorische bedoelingen mee. Het verhaal vertelt ook de strijd van onderdrukte mensen tegen dictatuur, en hun verlangen naar vrijheid. Het kleine zwarte visje woont in een beek met zijn moeder, maar wil de zee zien, en trekt op pad. Maar op zijn weg komt het gevaarlijke dieren als de pelikaan, de reiger en de zwaardvis tegen. Of het visje uiteindelijk ook vrijheid vindt? Daarvoor moet u het boek lezen, en dan nog - en dat is onder meer de kracht van het verhaal - kan ieder zijn eigen invulling aan het einde geven.

Veertig jaar na zijn dood blijft Samad Behrangi de populairste leraar van Iran. Tijdens de Revolutie van 1979 was dit een van de veelgehoorde leuzes: Rahe Samad rahe mast, Samad moalle mast. Vertaald: De weg van Samad is onze weg, Samad is onze leraar. Vandaag is het verhaal in Iran actueler dan ooit. Maar het verhaal heeft ook buiten Iran relevantie: als ik kijk naar de vele opstanden in de Arabische wereld, moet ik vaak aan het kleine zwarte visje denken.

Hier alvast een voorsmaakje van mijn vertaling:

‘Hou op met al die grote woorden,’ onderbrak de moeder het visje, ‘en laten we een eindje zwemmen. Nu is het tijd om te zwemmen, niet om te praten.’

‘Nee, mama, ik heb genoeg van al dat zwemmen’, reageerde het kleine zwarte visje. ‘Ik wil op weg gaan om te zien wat er elders gebeurt. Misschien denk je dat iemand anders jouw kleine visje deze ideeën heeft aangepraat, maar weet dat ik er zelf lang over nagedacht heb. Natuurlijk heb ik ook veel dingen van de anderen geleerd. Ik weet bijvoorbeeld dat meeste vissen klagen als ze oud worden, en vinden dat hun leven nutteloos is geweest. De hele tijd jammeren en vloeken ze over alles. Ik wil weten of het leven echt betekent dat je gewoon de hele tijd op een klein plekje moet rondcirkelen tot je oud wordt en verder niets, of dat er ook een andere manier is om op deze wereld te leven?’

Toen het kleine visje klaar was met spreken, riep de moeder uit: ‘Liefje! Ben je gek geworden? De wereld...! De wereld...! Wat is die andere wereld? De wereld is hier, waar we nu zijn. En het leven, dat is ook gewoon wat we nu hebben!’

Het boek verschijnt bij Uitgeverij Lannoo, met tekeningen van Korneel Detailleur. 80-tal pagina's. Kostprijs: 12,95 euro.

Iraniërs vieren vandaag 'Sizdeh Bidar', de 13de dag van het jaar

2011-04-02T15:17:00.002+02:00

Vandaag vieren Iraniërs ‘Sizdeh Bedar’, de dertiende dag van het Iraanse nieuwe jaar. Het is een oeroud, traditioneel feest dat door Iraniërs al werd gevierd omstreeks 500 voor Christus. Ongeveer 2600 jaar geleden dachten sommige Perzen dat de dertiende dag van het jaar ongeluk bracht. Daarom hadden de mensen de gewoonte hun huis te verlaten en de dag door te brengen met vrienden en familie op de dertiende dag van het Perzische nieuwe jaar. Sizdeh Bedar betekent letterlijk ‘de dertiende kwijtspelen’.

Traditioneel komen Perzen dan samen in hun parken of op het platteland; er wordt gegeten, gezongen en gedanst. Ook in het buitenland wordt 'Sizdeh Bedar' gevierd. Sedert vele jaren viert de Perzische gemeenschap in Nederland 'Sizdeh Bedar' in het Delftse Hout – Delft is een stad waar veel Iraniërs een nieuwe thuis hebben gevonden. Dit jaar vindt het feest er vandaag opnieuw plaats, mét schitterend weer.

Mousavi mag begrafenis vader niet bijwonen

2011-03-31T13:47:00.006+02:00

Opnieuw zijn er geen woorden voor de wreedheid van het Iraanse regime.

Gisterenavond is de vader van de Iraanse oppositieleider Mir-Hossein Mousavi op 103-jarige leeftijd overleden. Mir Esmail Mousavi was een neef van Seyed Javad Khamenei, de vader van Irans geestelijke leider, ayatollah Ali Khamenei.

Diezelfde Khamenei, die in Iran alle lakens uitdeelt, en die onderdak kreeg bij de Mousavi's toen hij decennia geleden moest vluchten voor de terreur van de shah, heeft vandaag verhinderd dat Mir-Hossein Mousavi de begrafenis van zijn vader bijwoonde. Mousavi en Mehdi Karroubi, die andere oppositieleider die de presidentsverkiezingen van 2009 'verloor' van de zittende president Ahmadinejad, staan samen met hun vrouwen onder huisarrest sinds 14 februari, nadat ze de Iraanse bevolking opriepen om de straat op te gaan uit solidariteit met de opstanden in de Arabische wereld.

Mousavi mocht gisteren maar enkele minuten afscheid nemen van zijn vader. Volgens zijn website Kaleme kuste hij zijn voorhoofd, en bleef hij rustig ondanks de aanwezige ordetroepen. Naar verluidt herhaalde hij steeds het woord 'geduld' en raadde hij iedereen aan om te volharden.

Wijze woorden, maar het kan niet anders of het geduld van de Iraniërs raakt bijna op.

Vanmiddag werd ook bekend dat het lichaam van Mousavi's vader werd 'gestolen' door de geheime politie.

Hoe kan een beschaving die ooit zo groot was zo mismeesterd worden door een bende schurken?

Student van 18 doodgemarteld in Iraanse gevangenis

2011-03-28T10:20:00.006+02:00

Afgelopen weekend werden in Iran schokkende foto’s vrijgegeven van het lichaam van de gemartelde Behnoud Ramezani. Deze jongeman van achttien werd opgepakt tijdens de protesten van Chaharshanbe Suri op 14 maart. Daarna werd hij door de basiji – een paramilitaire politie van vrijwilligers in Iran - gefolterd, wat uiteindelijk tot zijn dood leidde. Eerst luidde het in twee voorlopige autopsierapporten dat Ramezani stierf als gevolg van ‘meerdere slagen aan het hoofd’. Later werd de uiteindelijke doodsoorzaak gewijzigd in ‘explosie door een handgranaat’, een middel van het regime om zichzelf buiten verdenking te stellen.

De foto’s die door de vrienden van Behnoud Ramezani werden vrijgegeven, laten echter de harde waarheid zien. Op de schokkende beelden is te zien hoe het lijk van de Ramezani wordt schoongemaakt voor de begrafenis. Duidelijk merkbaar zijn de verwondingen aan zijn hoofd.

Het lichaam van Ramezani werd twee dagen na zijn dood aan zijn familie vrijgegeven, op voorwaarde dat ze hem buiten Teheran zouden begraven. Het regime is immers bij elk nieuw slachtoffer van de protesten in Iran bang dat een graf in de miljoenenstad Teheren een bedevaartsoord zou worden.

Lees hier een interview met een vriend van Behnoud Ramezani.

Behnoud Ramezani is een zoveelste slachtoffer van de gruwelpraktijken van het regime. De strijd van de Libiërs tegen Kadhafi verdient alle aandacht, maar het is jammer dat, in verhouding, het gevecht van de Iraniërs tegen Khamenei en de zijnen zo weinig westerse media halen.

1001 Dromen is 1 jaar, nieuw boek verschijnt in mei

2011-03-25T14:56:00.006+01:00

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn boek Duizend-en-één dromen. Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn werd voorgesteld.

Een jaar later is het bijna tijd voor de publicatie van mijn nieuwe boek Vurige tong. Het heeft niets met Iran te maken, maar wel met mijn eigen jeugd, West-Vlaanderen, het katholieke geloof, het dorp, de grote stad. Of zoals het in de zomerbrochure van De Bezige Bij staat:

In 'Vurige tong' weekt de aanblik van het dode lichaam van haar ‘tante nonne’ bij Ann De Craemer een woede los die ze nooit eerder voelde. Het dwingt haar te spreken, terwijl haar voorouders hebben gezwegen. In haar zeer katholieke West-Vlaamse ‘dorp dat zich stad noemt’ is ‘zwijgt en doe voort’ gedragsregel nummer één.

Ann De Craemer toont hoe het katholieke geloof erin slaagde haar grootouders en ouders in slaap te wiegen. Ze beschrijft hoe het machtsmisbruik met permissie van God de Vader tot in de jaren 1990 doorging. God verdwijnt in stilte uit haar dorp, maar velen voelen zich nog steeds microben onder zijn voetzolen. Die dorpse nederigheid wilde ze ontvluchten door naar de grote stad te verhuizen, Brussel. Maar ook komt, totaal onverwacht, de schaduw van haar kerktoren terug en beseft ze dat ze meer van dat dorp houdt dan ze zelf had kunnen toegeven.

Verschijningsdatum van Vurige tong: 12 mei. Plunderen die boekhandel!

Sale no mobarak!

2011-03-21T13:19:00.006+01:00

Vandaag wordt in Iran 'Noruz' of het nieuwe jaar gevierd. 21 maart is ook het begin van de lente: een mooiere datum om een vers jaar in te luiden is er eigenlijk niet.

Mijn beste wensen aan alle Iraniërs, en mijn beste wensen voor de vele dappere mannen en vrouwen die vastzitten in de gevangenissen van het barbaarse regime van de Islamitische Republiek.

Ook de Amerikaanse president Barack Obama drukt in zijn nieuwjaarsboodschap de hoop uit op democratie in Iran. Hij verwijst onder meer naar mensenrechtenactiviste Nasrin Sotoudeh en regisseur Jafar Panahi. Obama richt zich ook heel specifiek tot de Iraanse jongeren met de volgende woorden: "You – the young people of Iran – carry within you both the ancient greatness of Persian civilization, and the power to forge a country that is responsive to your aspirations. Your talent, your hopes, and your choices will shape the future of Iran, and help light the world. And though times may seem dark, I want you to know that I am with you."

Bokslegende Muhammad Ali vraagt Khamenei om vrijlating Amerikaanse rugzaktoeristen

2011-03-17T10:56:00.005+01:00

Muhummad Ali kust de Koran

Opmerkelijk berichtje in de altijd gespannen verhouding tussen de Verenigde Staten en Iran: de voormalige bokslegende Muhammad Ali heeft ayatollah Khamenei, de opperste leider van de Islamitische Republiek, gevraagd om twee Amerikaanse jongemannen vrij te laten die sinds juli 2009 vastzitten in de gevangenis van Teheran. Het gaat om Shane Bauer en Josh Fattal, die in juli 2009 samen met Sarah Shourd werden gearresteerd toen zij klaarblijkelijk een niet gemarkeerde grens overstaken terwijl zij aan het liften waren in Iraaks Koerdistan. Ze werden beschuldigd van spionage. Sarah Shourd werd in september 2010 al vrijgelaten omdat ze ziek was en medische verzorging nodig had.

Gisteren maakte het Amerikaanse persbureau AP bekend dat Muhammad Ali in februari een brief had geschreven aan ayatollah Khamenei, waarin hij vraagt om de vrijlating van Bauer en Fattal. 'Laat de wereld alstublieft het medeleven zien waarvan ik weet dat u dat in uw hart draagt.' Ali schrijft hem aan als 'a brother in Islam' - de voormalige bokser is waarschijnlijk Amerika's bekendste moslim. Hij bekeerde zich in 1975 tot de islam en veranderde toen zijn naam van Cassius Clay in Muhammad Ali.

Alle respect voor Muhammad Ali, maar geloven dat er in het hart van ayatollah Khamenei medeleven schuilt, is te veel van het goede. Bauer en Fattal zijn voor het regime te gegeerde 'onderhandelingselementen' in hun nooit aflatende strijd tegen Amerika.

Hoera!

2011-03-15T16:48:00.002+01:00

Schitterend nieuws: mijn boek Duizend-en-één dromen. Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn is genomineerd voor de VPRO Bob den Uyl-prijs 2011 voor het beste literaire/journalistieke reisboek! De winnaar wordt bekendgemaakt op 19 april en krijgt 7.500 euro. Een andere genomineerde is Cees Nooteboom... Trots is mijn deel!

Regime waarschuwt voor protesten op Chaharshanbe Suri

2011-03-14T09:31:00.003+01:00

Morgenavond wordt in Iran Chaharshanbe Suri (Rode Woensdag) gevierd. Het feest valt traditiegetrouw op de laatste dinsdag van het Perzische jaar. Boze geesten worden verjaagd en het lichaam moet worden gereinigd voor Noruz, het nieuwe jaar dat in Iran samen met de lente begint. Op Chaharshanbe Suri springen de Iraniërs bij zonsondergang over vuren en zingen ze 'Sorkhi-ye to az man; Zardi-ye man az to'. Letterlijk vertaald betekent dat: 'Jouw felle rode kleur is van mij; mijn zieke gele kleur is van jou.' Vrij vertaald vragen de mensen het vuur om hun ziektes weg te nemen en hen kracht te geven.

Chaharshanbe Suri is een eeuwenoud feest dat stamt uit de pre-islamtische tijden toen de Zoroastriërs in Iran nog het vuur aanbaden. Vandaag heeft het feest niet langer een religieuze betekenis en wordt het door alle Iraniërs uitbundig gevierd.

Het Iraanse regime heeft zondag families gewaarschuwd om hun kinderen te verbieden het feest van Chaharshanbe Suri te koppelen aan politieke protesten. De Iraanse oppositue deelde eind februari mee dat er op de drie laatste dinsdagen van het Iraanse jaar (dat eindigt op 20 maart) protesten zouden worden georganiseerd in het land. De eerste twee dinsdagen waren 10 Esfand of 1 maart (de verjaardag van oppositieleider Mir-Hossein Mousavi); de tweede dinsdag was Internationale Vrouwendag (17 Esfand – 8 maart) en morgen is het dus de beurt aan de derde dinsdag. Alireza Avayi, hoofd van de rechterlijke macht in Teheran, waarschuwde alvast de bevolking: 'Als jonge mensen zullen toestaan dat anti-revolutionairen zich onder hen vermengen, lopen ze het risico om gewond te raken, want het zal in deze situaties moeilijk zijn om het onderscheid te maken.' Bahman Kargar, hoofd van de ordetroepen, schuwde ook de dreigende taal niet: hij waarschuwde zondag dat iedereen die morgenavond wordt gearresteerd niet zal worden vrijgelaten voor het begin van het Iraanse nieuwe jaar op 20 maart.

bron: TehranReview

Nieuwe column voor TehranReview

2011-03-01T13:38:00.003+01:00

Mijn nieuwe column voor TehranReview, over de protesten van vandaag, kan u hier lezen.

Oppositieleiders Mousavi en Karroubi naar verluidt gearresteerd

2011-02-28T19:34:00.006+01:00

Vanavond werd bekend dat de Iraanse oppositieleiders Mir-Hossein Mousavi en Mehdi Karroubi (zie foto) en hun echtgenotes na twee weken huisarrest gearresteerd zijn. Dat meldde de oppositiewebsite Kaleme. Ze zijn overgebracht naar de Heshmatiyeh-gevangenis in Teheran. Sinds 14 februari stonden de twee onder huisarrest, omdat ze hadden opgeroepen tot betogingen in Iran, uit solidariteit met het protest in de Arabische wereld. Het regime ontkent evenwel dat ze gearresteerd zijn, maar zegt dat ze gewoon thuis verblijven.

Lees op de Amerikaanse website Enduring America een interessant achtergrondstuk bij de manier waarop het regime met Mousavi en Karroubi omgaat.

Morgen is het de verjaardag van Mir-Hossein Mousavi en vindt een aangekondigd protest tegen het regime plaats, op de eerste van de drie dinsdagen waarop in maart zal worden geprotesteerd.

Een dag voor die betoging de twee belangrijkste oppositieleiders arresteren: het regime giet wel erg veel olie op het vuur. Ik hou mijn hart vast voor wat er morgen zal gebeuren.

Elke dinsdag van maart protesten in Iran

2011-02-25T13:06:00.004+01:00

Het ‘Coordination Committee for the Green Path of Hope’, dat bestaat uit adviseurs van de Iraanse oppositieleiders Mir-Hossein Mousavi en Mehdi Karroubi heeft gisteren zijn derde verklaring de wereld ingestuurd. Het roept op tot ‘burgerlijk verzet en ongehoorzaamheid, stakingen en sit-ins’, als een middel om het regime te dwingen tot het respecteren van de rechten van de burgers. In de verklaring wordt ook onder meer de vrijlating geëist van Mousavi en Karroubi, die momenteel onder huisarrest staan, persvrijheid en vrije verkiezingen.

Opmerkelijk nieuws gisteren was dat Mojtaba Vahedi, een bondgenoot van Karroubi die in de VS woont, meedeelde dat er op de drie laatste dinsdagen van het Iraanse jaar (dat eindigt op 20 maart) protesten zullen worden georganiseerd in het land. De eerste dinsdag (10 Esfand – 1 maart) is de verjaardag van Mousavi; de tweede dinsdag is Internationale Vrouwendag (17 Esfand – 8 maart) en op de derde wordt het traditionele feest Chaharshanbe Suri gevierd (24 Esfand – 15 maart).

Gisteren bereikte ons uit Teheran ook het volgende filmpje, dat aantoont dat de hoofdstad een belegerde stad is geworden.

Iraanse jongeren: "Wanneer onze leiders niet vrijgelaten worden, gaan we op 2 maart de straat op"

2011-02-24T15:54:00.005+01:00

Mohammad Mokhtari

De jongeren van de hervormingsgezinde Iraanse partijen hebben vandaag aangekondigd dat ze op 2 maart massaal de straat zullen opgaan wanneer het huisarrrest van de oppositieleiders Mir-Hossein Mousavi en Mehdi Karroubi niet wordt opgeheven.

Mousavi en Karroubi staan onder huisarrest sinds ze de Iraanse bevolking opgeroepen hebben de straat op te gaan uit solidariteit met de opstanden in de Arabische wereld. Dat leidde tot een massale protestmars op 14 februari (25 Bahman), gevolgd door een tweede protest op 20 februari (1 Esfand). Op 14 februari vielen er twee doden: Mohammad Mokhtari (22, zie foto) en Saneh Jaleh (26). Het dodelijke slachtoffer van 20 februari was Hamid Nour Mohamadi, een student uit Shiraz.

Het is onbekend hoe het momenteel gaat met Mousavi en Karroubi. Ze zijn afgesloten van alle contact met de buitenwereld. Eenheden van het regime bewaken de toegang tot hun huizen, en zijn zelfs binnen aanwezig. Meer nog: ze voorzien de oppositieleiders van voedsel, wat bij hun kinderen de vrees doet groeien dat ze wel eens het slachtoffer zouden kunnen worden van vergiftiging.

bron: Radio Zamaneh

De strijd wordt bitsiger met de dag

2011-02-23T17:13:00.004+01:00

Zeer de moeite en zeer hoopvol: Meir Javedanfar in The Guardian over de Groene Beweging, die volgens hem springlevend is. Dat is ook de analyse van Shahagh Ashna, de jongeman uit Teheran die twee keer per maand een column schrijft voor TehranReview, de website waarvan ik de Engelse redacteur ben.

Ik merk zelf bij vrienden uit Iran dat de protesten in de Arabische wereld hen helemaal wakker geschud hebben. De verontwaardiging op Facebook is niettemin groot over de geringe aandacht die Iran krijgt in onze Belgische media. Onze kranten berichten wel af en toe over Iran (vooral De Morgen), maar dat de VRT afgelopen zondag meedeelt dat er twee Duitse journalisten zijn vrijgelaten, maar niet zegt dat er bij protesten twee doden en tientallen gewonden vielen, vind ik toch erg jammer en vreemd.

Intussen gaat de strijd in Iran verder, en wordt hij steeds bitsiger. Twee familieleden van Hashemi Rafsanjani, een van de pilaren van de Revolutie, werden vandaag op een begrafenis aangevallen met elektrische stokken. Vandaag verscheen op een blog ook het bericht dat het regime chemische wapens zou hebben gebruikt tijdens de protesten, meer bepaald het kankerverwekkende carcinogeen. Nog een bewijs dat de strijd bitsiger wordt is dat het huisarrest van de oppositieleider Karroubi (foto) steeds strenger wordt - het regime bepaalt nu zelfs wat voor eten deze voorname geestelijke en zijn vrouw krijgen.

Gek en gevaarlijk

2011-02-21T17:12:00.003+01:00

Als u nog niet helemaal overtuigd was dat er aan het hoofd van de Islamitische Republiek Iran een stelletje gekken staat, moet u dit filmpje met de Iraanse president Ahmadinejad eens bekijken. Hij prijst 'wetenschappers (in het atoomprogramma) waarvan hun gemiddelde leeftijd onder de 25 jaar is'. Ook meldt hij dat een meisje van 16 jaar thuis nucleaire energie heeft 'opgewekt'.

Hallo, VRT?

2011-02-20T19:17:00.003+01:00

Het moge vanavond eens te meer duidelijk zijn dat de Reyerslaan een blinde vlek heeft voor de protesten in Iran. Er wordt gesproken over protesten in de Arabische wereld, maar Iran laten ze links liggen. Nochtans waren er vandaag hevige protesten in een aantal Iraanse steden, en is er zelfs een dode gevallen. Gek werd ik toen ik gisteren in een bijdrage van het VRT Nieuws over de Gouden Beer voor Nader en Simin de journalist Jafar Panahi 'Jafari PANOI' hoorde noemen. Luister mee en verbaas u.

Boodschap van een demonstrant uit Egypte: 'Iran is next'

2011-02-12T11:49:00.000+01:00

Nieuwe column voor TehranReview

2011-02-11T09:47:00.004+01:00

Mijn nieuwe column voor TehranReview, over mijn stress en hoop voor 25 Bahman, kan u hier lezen.

Zende bad Iran.

Hopen op 25 Bahman

2011-02-07T08:56:00.003+01:00

25 Bahman! Noteer die data in uw agenda. 25 Bahman is in onze jaartelling 14 februari, en het is de dag waarvoor de Iraanse oppositieleiders Mir-Hossein Mousavi en Mehdi Karroubi een toelating hebben aangevraagd om in Teheran een vreedzame mars te houden uit solidariteit met het Egyptische volk.

De kans is natuurlijk zo goed als onbestaande dat het regime die toelating ook effectief zal verlenen, maar niettemin een slimme zet van Mousavi en Karroubi: er is nu een datum bekend waarop Iraniërs, nadat de protesten lange tijd stil lagen, hun onvrede kunnen uiten, en de dag is goed gekozen: niet 22 Bahman of 11 februari, de dag waarop de Islamitische Revolutie wordt herdacht, maar 25 Bahman, een dag waarop geen enkel religieus of nationaal feest wordt gevierd en die dus niet kan misbruikt worden door het regime.

Met hoop wacht ik 25 Bahman af. Op Facebook schreef iemand als reactie op een post van mij over deze dag dat de Iraniërs hopelijk ook een paar dagen op hun pleinen blijven zitten.

Ik hoop het vurig mee. Het wordt tijd dat Khamenei en Co in de annalen van de geschiedenis verdwijnen.

Mossadegh komt tot leven op de iPad

2011-01-09T09:05:00.007+01:00

Goed nieuws over iets wat met Iran te maken heeft is deze dagen zeldzaam, maar dit is er wel ééntje: er is een fantastische iPad app gemaakt over de coup tegen de voormalige eerste minister Mohammad Mossadegh, gebaseerd op het geweldige boek All the shah's men van Stephen Kinzer, waarin hij met grote historische accuraatheid het verhaal van Mossadegh vertelt, in een boek dat niettemin leest als een thriller.

De naam van de app is 'Operation Ajax', de codenaam die werd gegeven aan de CIA-operatie om Mossadegh af te zetten. De app wordt als volgt omschreven: "This graphic retelling of the 1953 CIA-sponsored coup in Iran, 'Operation Ajax,' lets you dive in to history like never before. Interactive enhancements to the traditional graphic novel experience bring you into the lives and minds of the people who built the new world order." Een beschrijving die helemaal klopt: dit is geschiedenis voor 'the new generation'.

De eerste twee hoofdstukken zijn nu beschikbaar op de iTunes-store, het eerste hoofdstuk kan je hier gratis downloaden.

سال نو مبارک, Gelukkig Nieuwjaar!

2011-01-02T16:20:00.004+01:00

Ik wens alle lezers van mijn blog een gelukkig 2011! Moge het een jaar worden waarin Iran steeds groener kleurt, en de ayatollahs steeds kleiner worden. Een naïeve gedachte? Nee, wel een kwestie van blijven dromen, zoals ik het al verwoordde in mijn meest recente column voor TehranReview, die zowel in het Engels als in het Farsi verscheen.

Het jaar begint op de Nederlandse televisie al meteen Perzisch: op woensdag 5 januari zendt de VPRO de documentaire Our Persian Rug uit. Niet te missen!

Iraniërs vieren vanavond Yalda, het feest van de terugkeer van het licht

2010-12-21T09:59:00.002+01:00

Straks vieren we kerstmis, maar wat we meestal vergeten, is dat de wortels van dit feest van het licht in het oude Perzië liggen. Vanavond is de langste nacht van het jaar, en in Iran wordt dat uitgebreid gevierd. De nacht van 'Yalda', 21 december, is het moment waarop het licht terugkeert en de dagen weer langer worden.Volgens het zoroastrische geloof, de religie die in Iran heerste voor de komst van de islam, symboliseert Yalda de geboorte van de zonnegod Mithra, die tweeduizend jaar geleden ook in Griekenland en daarna in Rome populair was. Yalda is het moment waarop de dagen langer worden en de nachten korter.

Op shabe Yalda, of 'de avond van Yalda', komen Iraanse families bijeen om twee dingen te doen: te eten en poëzie te lezen. Traditioneel worden op deze avond granaatappels gegeten, die de cyclus van dood en geboorte symboliseren. Ook de watermeloen is geliefd op Yalda, als een symbool van versheid en vernieuwing.

Yalda is ook een terugkerend motief in de Perzische poëzie en literatuur. Aangezien Yalda de langste nacht van het jaar is, symboliseert het onder meer het lange wachten op een geliefde, die dan terugkeert als de donkere nacht voorbij is. Ook de Perzische dichter Saadi heeft verzen geschreven over Yalda die vanavond nog voorgedragen zullen worden:

Elke nacht dat je me verlaat is als de nacht van Yalda

in al mijn lijden, is er de hoop van de genezing

Ik wens allen een mooi feest van het licht, of het nu Yalda of kerstmis heet.

Dank aan deBuren voor drie mooie Iran-avonden

2010-12-20T12:41:00.007+01:00

Annelies Beck

Talheh Daryanavard

Pieter-Jan De Pue en mezelf

Vorige week dinsdag, 14 december, organiseerde deBuren de derde en laatste avond naar aanleiding van de publicatie van mijn boek Duizend-en-één dromen. Deze keer ging het over de positie van de vrouw in Iran. De avond vond plaats in het Rits Café, en ik hou er geweldige herinneringen aan over. Meer Iran op één avond vind je in ons land maar zelden. Erst was er (in het Rits Café) de documentaire Safar van de Iraans-Belgische regisseur Talheh Daryanavard; daarna volgde een gesprek met Daryanavard, Pieter-Jan De Pue en mezelf over vrouwen in Iran, en er was een concert van zangeres Haleh. Ook de bekende Iraanse journalist Ebrahim Nabavi was present, en maakte voor aanvang van het concert een satirische schets over Iran en het IQ.

Dank aan deBuren om Iran in de loop van 2010 Iran in ons land wat bekender en dus beminder te maken.

Morgen '1001 Dreams' in Rits Café

2010-12-13T14:55:00.002+01:00

Morgenavond vindt de laatste activiteit plaats die het Vlaams-Nederlands Huis deBuren organiseert naar aanleiding van de publicatie van mijn boek Duizend-en-één dromen. Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn.

Een heel gevuld programma: een documentaire, een gesprek met Annelies Beck, een optreden van Haleh en Perzische hapjes en drankjes!

Meer info vind je hier.

Iedereen welkom vanaf 18u in het Rits Café, Dansaertstraat 70, 1000 Brussel.

De dappere Iraanse studenten

2010-12-06T17:03:00.004+01:00

Ahmad Batebi, juli 1999

Morgen is het 7 december, in Iran ‘16 Azar’, en dat is een belangrijke dag in de Perzische kalender. 16 Azar is Studentendag, en dan wordt jaarlijks de dood herdacht van drie studenten van de Universiteit van Teheran die op 7 december 1953, ten tijde van de shah, werden vermoord door de politie. De studenten waren Ahmad Ghandchi, Shariat-Razavi en Bozorg-Nia. Ze werden neergeschoten toen de politie het vuur opende tijdens een staking van studenten die zich verzetten tegen het bezoek van de Amerikaanse president Nixon aan Iran.

Studenten zijn in Iran altijd voortrekkers van verandering geweest; tijdens de Islamitische Revolutie van 1979 speelden zij bijvoorbeeld een bepalende rol. Ook vandaag zijn de universiteiten, en dan met name die van Teheran, nog steeds een plek waar het verzet broeit en groeit.

De grootste recente studentenprotesten dateren van 7- 13 juli 1999. Aanleiding was het verbieden van de hervormingsgezinde krant Salam. Dat leidde tot een vreedzame optocht op 7 juli, maar daarna vielen Basiji (vrijwillige ordetroepen) een studentenhuis in Teheran binnen om studenten te beletten deel te nemen aan een geplande demonstratie. Daarbij werd een student gedood. De inval leidde tot vijf dagen van protesten, waarbij verschillende doden vielen en duizenden studenten werden opgepakt. Op 9 juli (of '18 tir' volgens de Perzische kalender) werd de opstand hardhandig neergeslagen. Het verzet groeide uit tot een massabetoging doordat vele Iraniërs zich bij de studenten aansloten. 18 tir werd een symbool van opstand tegen de sociaal-politieke situatie in Iran, en een datum die vaak wordt gezien als het begin van de vorming van een nieuwe beweging die streeft naar democratie in een seculier Iran. Het gezicht van de studentenprotesten werd Ahmad Batebi (zie foto), die de cover van The Economist haalde met het bloederige t-shirt dat hij tijdens de protesten in de lucht hield.

Op 9 juli vorig jaar werd ‘18 Tir’ tien jaar na de feiten herdacht. Het waren de woelige weken na de frauduleuze presidentsverkiezingen, en ook toen gingen duizenden mensen de straat op, ondanks de waarschuwingen van het regime dat de ordetroepen hardhandig zouden optreden.

Ik heb ontzettend veel respect voor de Iraanse studenten, die zich dapper blijven verzetten en vechten voor de toekomst van hun land. Ik ken een aantal studenten in Iran persoonlijk, en hun strijdlust verbaast me keer op keer.

Ik weet dat velen vanavond op hun daken ‘Allah Akbar’ zullen roepen uit protest tegen het corrupte, frauduleuze, dictatoriale Iraanse regime, en ik zal hen horen schreeuwen tot hier, en ik zal antwoorden.

En ik weet dat de studenten de uiteindelijke overwinnaars van deze harde strijd zullen zijn.

Shahla Jahed is niet meer

2010-12-01T08:55:00.001+01:00

Vanmorgen stond ik op met het bericht dat Shahla Jahed is opgehangen in de gevangenis van Teheran.

Dood, dood, dood aan de Islamitische Republiek Iran, dood aan jullie onmenselijkheid, dood aan jullie vuile handen, dood aan jullie leugens.

Shahla Jahed dreigt morgen opgehangen te worden

2010-11-30T19:04:00.005+01:00

Laat dit alsjeblieft niet waar zijn. Vandaag berichtte de nieuwssite Radio Zamaneh dat Shahla Jahed, over wie ik eerder deze maand op mijn blog schreef, zal worden opgehangen in Teheran. Shahla is onschuldig. Morgen geef ik een lezing over Iran en ik was van plan het over haar te hebben. Dat zal ik nog steeds doen, maar ik hoop dat ik niet moet vertellen dat Shahla er niet meer is. Dood aan de Islamitische Republiek Iran.

Songs like roaring laughter

2010-11-26T09:57:00.002+01:00

Mijn nieuwste column voor TehranReview, vandaag online, vindt u hier. Over Benyamin, Iraanse kitsch, Tehrangeles, Kiosk en muziek voor de toekomst.

Iraanse underground rockband Kiosk heeft een nieuwe cd

2010-11-21T14:51:00.005+01:00

De underground rockband Kiosk werd in 2003 in Teheran opgericht. Vanwege censuur door het regime besloot oprichter Arash Sobhani uit Iran te vertrekken. De bandleden wonen nu in de VS en Canada. Inmiddels heeft de band over de hele wereld opgetreden, en net is hun vierde album uit. Ik vind het, opnieuw, een geweldige cd. Zoals altijd bij Kiosk zijn de teksten heel scherp, grappig en satirisch-politiek. De nieuwe cd, Triple Distilled: Live at Yoshi's, werd opgenomen in de legendarische jazzclub Yoshi's in San Francisco.

Dit vind ik een van de beste liedjes van de nieuwe cd, 'Love and Death in the Time of Facebook'.

Hier de Engelse vertaling van het liedje:

The black list, the hit list,  the list of Google's world wide web.... I swerved through the dark corners of the "filter net" 

Finally, I found you on Facebook, I "added" you-- and you" ignored" me.  Hundreds, hundreds of times... I didn't falter, I didn't give up 

I updated my "status" so the world would know:

I am the prey, and you are the hunter! and I'm trying to fall into your trap! Yes, I've been all over LinkedIn, MySpace, Orkut, trying to fall into your trap...

I had the guys from Fars News Agency photoshop my profile picture and make me look cool. 
I uploaded romantic pictures of the sunset from "Flickr" to my "albums" and captioned them with B.S. from Osho
And finally, you "accepted" me I followed you like a shadow in the "communities." Everything you "linked," I "liked," and I "shared" too 

I "tagged" your name under youtube videos, I "invited" you to "events", I through myself against doors and "walls"

Whether you think of me or not, I'll never forget you 
My eyes are peeled, searching for you. I'll send you "gifts," so that you'll realize - I'll never forget you

You've set your relationship to "It's complicated." That's my cue -I'm the Don Juan of the Cyber World!  I'll "poke" you until you agree to log into Skype and "chat" with me! Even the cyber army can't stop me... Don't stress over your blog or your "hits" on Iranian.com, Balatarin or BBC. From the cute links to the political ones - anything goes for me. 

Nothing can stop me - not Jaras, not Roozonline nor Khodnevis.  I care only for Romance! I wrote it in "Pingilish" on Behnevis:

"Oh love, oh love! Your face is nowhere to be seen... Oh love, oh love! Maybe they've hacked you... Your beloved face is nowhere to be found!"

I adore your every pixel! Don't you click me away!

Hoezo, geen Perzische beschaving?

2010-11-11T09:38:00.005+01:00

Hezbollah-leider Hassan Nasrallah, die nooit heeft uitgeblonken in nuance, subtiliteit en respect, heeft afgelopen week de woede van heel wat Iraniërs op de hals gehaald met zijn uitspraak dat er niet zoiets bestaat als een 'Perzische beschaving' in Iran. Volgens Nasrallah is er in Iran alleen een islamitische beschaving.

Nasrallah zei ook dat zowel ayatollah Khomeini als de huidige geestelijke leider van Iran, ayatollah Khamenei, van Arabische afkomst zijn.

Dat deze uitspraken Iraniërs razend kunnen maken, verbaast me niet: ik heb in Iran gemerkt hoe trots de bevolking op hun Perzische afkomst is. Weinig dingen waarmee je een Iraniër zo kan beledigen als zeggen dat hij een Arabier is. Iraniërs vroegen me ook regelmatig om 'de wereld' duidelijk te maken dat er een verschil is tussen Arabieren en Perzen. Tijdens lezingen zeg ik vaak dat niet ayatollah Khomeini de geestelijke vader en leider is van de Iraniërs, maar wel koning Cyrus de Grote, de stichter van het Perzische rijk. Cyrus de Grote leeft vandaag nog steeds in Iran; het respect voor hem is immens. Dat maakt van de uitspraak van Nasrollah al meteen een leugen.

Natuurlijk bestaat er zoiets als de Perzische beschaving in Iran. De lijst is lang: Cyrus, Perzische tuinaanleg, Zarathoestra, taarof, Hafez, Saadi, Perzische tapijten, de prachtige Perzische taal die heeft standgehouden tegen het Arabisch, de Groene Beweging (waar elders in het Midden-Oosten zoveel verzet tegen islam en sharia?) en ga zo maar door.

En trouwens, van 'beschaving' hebben de islamieten nog maar weinig in huis gebracht in Iran.

Mijn lezingen over Iran de komende maanden

2010-11-10T09:48:00.003+01:00

Normaal gezien kondig ik mijn lezingen vaak aan op Facebook, maar omdat niet iedereen Facebook gebruikt (hoewel, wie niet?) en vooral omdat data en aankondigingen daar vaak verdrinken in de stroom aan informatie, zet ik de data even op een rijtje. Allen welkom!

- vrijdag 19 november, 'Het leven zoals het is in Iran', Davidsfonds Meulebeke. Klik hier voor meer info.

- zondag 12 december, 'Iran anders bekeken', Davidsfonds Ruiselede, De Kiem (lagere school in de Pensonaatstraat), 10.30u

- dinsdag 14 december, 'De positie van de vrouw in Iran'. Heel wat te beleven die avond: eerst wordt de documentaire 'Safar' getoond, daarna interviewt VRT-journaliste Annelies Beck mezelf en Pieter-Jan De Pue, en daarna zijn er Perzische hapjes en drankjes. Locatie: Rits Café, Dansaertstraat, Brussel. Klik hier voor meer info.

- donderdag 16 december, Boterhammen in de Bib, Roeselare. Aanvang: 12.15u. Klik hier voor meer info.

Els Clottemans, Iraanse versie, maar tien keer erger

2010-11-03T10:59:00.005+01:00

Shahla leest de krant tijdens haar proces

Gisterenavond keek ik met verbijstering naar een aflevering van het Canvas-programma Virus. Het ging om een Iraanse documentaire met als titel The Red Card (2006), gemaakt door regisseuse Mahnaz Afzali.

De documentaire gaat over de moord die in 2002 werd gepleegd op de vrouw van de Iraanse voetbalster Nasser Mohammad Khani. Khani beleefde midden jaren tachtig zijn gouden tijd in het Iraanse nationale team en ook bij Persepolis Teheran.

Meteen werd de minnares van Khani verdacht: Khadijeh Jahed, beter bekend als Shahla. Ze zou de moord hebben gepleegd uit jaloezie en wraak, en ging ook over tot een bekentenis.

Althans, zo leek het, want tijdens het process trok Shahla haar bekentenis weer in en zei ze dat ze alleen onder zware mentale en lichamelijke druk de feiten had toegegeven.

The Red Card laat het proces van Shahla zien, die zichzelf verdedigde – iets wat in Iran vaker gebeurt. Een uur lang heb ik met open mond en met veel pijn in het hart gekeken naar deze jonge vrouw die zichzelf met hand en tand verdedigt voor het oog van de familie van het slachtoffer, de Iraanse tabloids, een corrupte macho-rechter en niet te vergeten ook haar minnaar zelf, met wie ze vier jaar een relatie had. Shahla omzeilt met lef alle islamitische conventies: ze draagt make-up, ze laat haar vuur en passie zien, ze flirt soms met de rechter ('Verontschuldig mij voor mijn brutaliteit, maar ik vind u aardig, ik beken dat ik dat echt vind') en ze draagt geen zwarte chador maar een kleurige hoofddoek.

Haar minnaar kijkt haar amper aan en heeft zichzelf sinds de moord een nieuwe rol aangemeten: plots heeft hij een baard - voor religieus Iran een teken van vroomheid - en doet hij alsof hij Shahla amper kent en nooit echt bemind heeft – iets wat wordt tegengesproken door de homemade videobeelden die deze documentaire laat zien en die werden gefilmd door Shahla zelf.

Immers: Khani had een waar liefdesnestje ingericht voor Shahla; een appartement in Teheran waar hij vaker was dan bij zijn gezin. Het koppel ging een 'sigheh' aan. Dat is een vorm van tijdelijk huwelijk dat enkel bestaat in de sjiitische islam. De religieuze verbintenis, die wordt afgesloten door een imam, staat mannen en vrouwen toe tijdelijke relaties te hebben buiten het huwelijk. Een sigheh kan voor enkele minuten worden afgesloten, maar kan ook jaren duren.

In het appartement zorgde Shahla voor alles: het eten, de was en de schoonmaak. En voor de drugs: opium in hun geval. Vier jaar lang ging alles goed. Khani kwam als het hem beliefde en Shahla ging de rest van de tijd volledig op in de roes van de opium.

In 2002, wanneer Khani in Duitsland op oefenkamp is, vindt een van zijn kinderen op een dag zijn moeder, Laleh Saharkhizan, dood terug in de ouderlijke slaapkamer. De vrouw was met messteken om het leven gebracht.

Shahla wordt opgepakt en bekent de moord. Tijdens het proces wordt zelfs een politievideo afgespeeld waarop de moord gereconstrueerd werd. Daarin zie je Shahla een houten lepel vasthouden die het mes moet voorstellen. Later trekt ze dus haar bekentenis in en zegt ze dat ze 's nachts naar het huis van haar minnaar was gelokt en dat ze naar de slaapkamer was gelopen, waar ze het lijk aantrof. 'Ik heb haar bedekt met een deken. Ik voelde mij misselijk. Ik heb haar niet vermoord', zag ik haar gisterenavond theatraal en in tranen uitroepen op de laatste dag van haar proces, haar blik gericht op haar minnaar. 'Ik zweer dat ik het niet gedaan heb. Was het een zonde om van je te houden?'

Het is het laatste shot vanuit de rechtszaal, en ik kreeg er koude rillingen van. Shahla werd in 2004 veroordeeld tot de strop, maar het einde van deze prachtige documentaire – gemaakt door Mahnaz Afzali, die overtuigd was van de onschuld van Shahla - laat zien hoe de zaak iets later een onverwachte wending krijgt. Er duikt bewijsmateriaal op waaruit blijkt dat Khani's vrouw net voor haar moord seks heeft gehad, wat duidelijk maakt wie eigenlijk de hoofdverdachte dient te zijn. Er is sperma gevonden en er is nog gedoucht. Maar Khani blijft buiten schot, net zoals zijn opiumverslaving wordt verdoezeld. Zoals zo vaak in Iran zijn het de vrouwen die het gedaan hebben.

In 2008 bepaalde het Hooggerechtshof dat de zaak heropend dient te worden door het nieuwe bewijsmateriaal. Shahla verblijft vandaag nog steeds in de gevangenis.

In België maken we ons terecht druk over de zaak-Clottemans, waar iemand schuldig wordt bevonden zonder enig materieel bewijs, maar in Iran zijn er duizenden vrouwen zoals Els Clottemans.

Je kan een aantal delen van de documentaire op YouTube bekijken: deel 1, deel 2 en deel 3.

Marzieh: "Ik zong voor de vogels, niet voor de mullahs"

2010-10-25T11:02:00.004+02:00

Salam! Terug van even weggeweest wegens heel erg druk, maar druk of niet: ik ben terug.

Ik kom meteen met wat treurig nieuws: op 13 oktober is de Iraanse zangeres Marzieh overleden. Ze was een vrouw waar alle Iraniërs trots op waren: niemand in Iran die haar liedjes niet kent. In 1994 verliet Marzieh haar vaderland omdat ze door het regime te veel onder druk werd gezet vanwege haar muziek: de ayatollahs lieten haar na de Islamitische Revolutie niet langer vrij optreden. Vrouwen mochten alleen voor vrouwen zingen, en dat kon Marzieh niet aanvaarden. Daarom terug ze zich terug op het platteland, waarover ze het volgende vertelde: "Ik zong voor de vogels, voor de rivier, voor de boom en bloemen, maar niet voor de mullahs."

Marzieh werd 86 jaar. Lees hier het mooie artikel in de New York Times over Marzieh. En luister uiteraard naar dit liedje:

British Museum beledigt Koning Cyrus de Grote

2010-09-14T10:49:00.003+02:00

U kan hier mijn nieuwe column voor TehranReview lezen, over de schandelijke daad van het British Museum, dat de beroemde Cyrus-cilinder vier maanden heeft uitgeleend aan een regime dat geen greintje respect heeft voor het Perzische verleden en koning Cyrus de Grote.

Diplomaat op Iraanse ambassade Brussel neemt ontslag

2010-09-13T20:27:00.005+02:00

Vers van de pers: Farzad Farhangian, persattaché bij de Iraanse ambassade in Brussel, heeft ontslag genomen uit protest tegen het regime en zich aangesloten bij de Groene Beweging.

Ik heb Farhangian verschillende keren ontmoet bij de aanvraag van mijn persvisa voor Iran. Toen ik hem na de uitslag van de presidentsverkiezingen van 2009 zag, meende ik al uit zijn woorden te kunnen afleiden dat hij het erg moeilijk had om te doen alsof hij achter het regime stond.

Farhangian is de derde Iraanse diplomaat in Europa die ontslag neemt. Vandaag nog werd bekend dat Hossein Alizadeh, tweede man van de ambassade in Finland, het voor bekeken houdt. Hij verklaarde vandaag hiertoe te hebben besloten omdat hij niet kan leven met de 'fraude' bij de presidentsverkiezingen in 2009.

Een consulaire medewerker van de Iraanse ambassade in Oslo ging hem in januari voor en heeft inmiddels politiek asiel in Noorwegen gekregen.

Over de steniging van Ashtiani in Pauw & Witteman

2010-09-09T11:23:00.005+02:00

Het protest tegen de mogelijke steniging van de Iraanse vrouw Sakineh Ashtiani gaat verder. Kippenvel kreeg ik toen ik dinsdagavond in Pauw en Witteman luisterde naar Izz ad-Din Ruhelessin, een 'nieuwe Nederlander' die de laatste tijd steeds vaker uitpakt met extreem islamitische standpunten in bijvoorbeeld de Volkskrant.

Een van zijn standpunten, die hij verwoordt in deze uitzending: 'de universele rechten van de mens zijn alleen geldig in het Westen'.

Lees ook deze column van Nico Dijkshoorn over de uitzending en de houding van Ruhelessin.

'Women without men' op Klara

2010-09-05T18:42:00.002+02:00

Afgelopen donderdag was ik te gast bij Babel op Radio Klara, om te praten over de film Women without men van Shirin Neshat, die de avond voordien in Antwerpen in Belgische première was gegaan.

Het gesprek kan je hier beluisteren (uitzending van donderdag 2 september). Geweldige film, trouwens, gaat dat zien.

1 september in Antwerpen: 'Women without men' van Shirin Neshat door deBuren en Cartoon's

2010-08-22T10:00:00.006+02:00

Op woensdag 1 september kan je in Antwerpen naar de Belgische première van Shirin Neshat's film Women without men. De vertoning is een samenwerking van deBuren en Cartoon's. Ter gelegenheid van Women without men zal bij Cartoon's ook mijn boek te koop worden aangeboden. Waarvoor dank.

Voor de film zijn er 2 x 10 gratis filmtickets te winnen. Meer info vind je hier.

Over het boek waarop deze film gebaseerd is, Zanan bedune mardan (Vrouwen zonder mannen) van Shahrnush Parsipur, heb ik vorig jaar deze blogbijdrage geschreven.

14 december in Brussel: Safar, Pieter-Jan, ikzelf, en Haleh

2010-08-08T14:45:00.009+02:00

deBuren, dat de reportage van Pieter-Jan De Pue en ik door Iran financieel (en moreel) ondersteunde, blijft Iran een warm hart toedragen en organiseert in het najaar een nieuwe activiteit rond het land.

De documentaire Safar (Reis) van Talheh Daryanavard laat de treinreis zien van drie vriendinnen van Teheran naar hun geboortedorp aan de Perzische Golf. Een reis die ook Pieter-Jan De Pue en ikzelf maakten, en die resulteerde in het boek Duizend-en-één dromen. Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn. Na Safar een gesprek met de regisseur, mij en Pieter-Jan over het dagelijkse leven in Iran en de positie van de vrouw. Aansluitend een optreden van de Iraans-Belgische Haleh.

Documentaire (Franse en Engelse ondertiteling) om 19:00

Gesprek (in het Nederlands en Engels) om 20:00

Concert om 21:00

In samenwerking met het Rits Café en Cinema Rits

Reserveren graag via info@deburen.eu, of gewoon via mij!

Ahmadinejad: 'Engeland klein eiland ten westen van Afrika'

2010-08-04T15:58:00.004+02:00

Een filmpje dat intussen volop circuleert op Facebook na het nieuws over de mislukte aanslag (?) op Ahmadinejad: de 'president' zegt in zijn toespraak vandaag in Hamedan dat 'Engeland een klein eiland ten westen van Afrika is'.

Een bewijs dat Ahmadi helemaal van de kaart is na de aanslag? Dat beweren sommigen, maar dat is het natuurlijk niet. Wel een belediging aan het adres van Engeland: jullie, foute kolonisators, waren niemand, zegt Ahmadinejad, een klein eilandje ten westen van het grote Afrika, en jullie zijn vandaag nog steeds niemand.

Aanslag op Ahmadinejad? Of toch niet?

2010-08-04T12:46:00.007+02:00

Ik schrok me een hoedje toen vanmorgen het bericht binnenkwam dat de Iraanse 'president' Ahmadinejad in Hamedan een bomaanslag overleefd had. Het nieuws werd als eerste gebracht door de Arabische zender Al Arabiya, die stelde dat het bericht over de aanslag bevestigd was door de entourage van de president. Nieuwssites over de hele wereld, van onze eigen De Standaard tot CNN, brachten nog geen kwartier later het 'breaking news'.

Iets later echter ontkende het officiële Press TV dat er een aanslag op de president was geweest.

Hoezo? Had de entourage het dan niet bevestigd?

Allemaal heel verwarrend, maar kunnen we het anders verwachten van de Islamitische Republiek van vandaag? Een aantal Iraanse Facebook-vrienden wees me meteen op iets waar ik zelf ook al had aan gedacht: dat de aanslag op Ahmadinejad wel eens in scène gezet zou kunnen zijn, om daarna 'de zionisten' en 'de Grote Satan' Amerika de schuld te geven. Het wantrouwen onder Iraniërs jegens dit regime is duidelijk nog nooit zo groot geweest. Of de aanslag in scène is gezet, dat weet ik niet. Maar het zou heel goed kunnen: een wanhopige poging van de fanatici om wat 'sympathie' voor de belaagde leider op te wekken nu zijn populariteit lager is dan ooit. En om harder op te treden tegen de oppositie. Een aanwijzing dat de aanslag in scène zou kunnen zijn gezet, is dat Ahmadinejad eerder deze week nog zei dat 'de zionisten' een plan hebben om hem te vermoorden.

Maar als de aanslag écht is, is ook dat een bewijs dat het regime op sterven na dood is. In Teheran groeit de wanhoop, maar bij mij de hoop, en dat zal ik altijd blijven herhalen. Alleen hoop kan Iran redden.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

2010-08-02T08:53:00.009+02:00

Een mannetje van de regering-Ahmadinejad heeft weer een oneliner de wereld in gestuurd om u tegen te zegen. Mohammad Ali Ramin, waarnemend minister van Cultuur, noemde zondag westerse media 'oneerlijk, verwaande bedriegers.' Hij deed dat naar aanleiding van de aankondiging dat westerse media niet welkom zijn op de jaarlijkse mediabeurs die in september in Tehran plaatsvindt. Ramin had het over 'zeldzame uitzonderingen' wat betreft de verwaandheid van de westerse pers, maar meer details gaf hij - uiteraard - niet.

In het prachtige Golestanpaleis in Teheran, het paleis van de Perzische vorsten van de Qajardynastie tot de laatste shah Reza Pahlavi, is er een duizelingwekkende spiegelzaal (Mirror Hall).

Mirror Hall, Golestanpaleis, Teheran

Ontegensprekelijk keek bijvoorbeeld de laatste shah letterlijk te vaak in de spiegel en figuurlijk te weinig. Maar dat geldt nog meer voor de fanatieke mullahs in Teheran, en daarom vraag ik hen bij deze met aandrang om een keer een toeristisch uitstapje te maken naar het door hen verguisde Golestanpaleis. Kijk daar maar eens goed in de spiegel, jullie oneerlijke, verwaande bedriegers.

Ayatollah, Leave Those Kids Alone (bis)

2010-08-01T17:25:00.008+02:00

Even een zomers tussendoortje, vooral met al dat gepraat over een dreigende oorlog tegen Iran, waar Ahmadinejad en andere fanatici van het regime natuurlijk weer van genieten. Vandaag zei Yadollah Javani, politieke chef van de Revolutionaire Garde, dat Iran de oorlog ook buiten zijn grenzen zal voeren wanneer het aangevallen wordt.

Ik wil even niet aan oorlog denken. Wel aan deze foto's van Iraanse kinderen die ik vorig jaar in juni maakte. Als antidotum tegen de oorlog, om te blijven geloven dat het goed komt.

Voor Mohammad Nouri

2010-07-31T23:32:00.004+02:00

Vandaag is in Iran de bekende zanger Mohammad Nouri (1929-2010) overleden. Zijn liedje Jane Maryam heeft me altijd betoverd, keer op keer. Begin dit jaar bracht ik op deze blog een vertaling van Jane Maryam, in een uitvoerig van Monika Jalili. Ik breng hier nog een keer de mooie tekst, met een uitvoering van Mohammad Nouri zelf.

Safar Beh Kheir, Aghaye Nouri.

Ey gole sorkh o sefidom, key miyaie?

O, mijn rode en witte bloem, wanneer kom je?

Banafshe barge bidom, key miyaie

Mijn paarse bloemblaadje, wanneer kom je?

To gofti gol dar ayad man miyayom

Je zei: “Als de bloemen bloeien”, zal ik komen.

Vay gole alam tamum shod, key miyayie

O, alle bloemen zijn verdwenen, wanneer kom je?

Jane Maryam, cheshmato va kon, mano seda kon

Mijn lieve Maryam, open je ogen, roep mijn naam

shod hava sefid, dar omad khorshid

Het is de zonsopgang en de zon schijnt

vaghte un resid ke berim be sahra

Het is tijd voor ons om naar de velden te gaan

Vay nazanine Maryam

O, lieve Maryam

Jane Maryam cheshmato va kon, mano seda kon

Mijn lieve Maryam, open je ogen, roep mijn naam

beshim ravoone, berim az khune

Laten we weggaan, laten we thuis verlaten

shoneh be shoneh, be yad un ruzha

schouder aan schouder, zoals vroeger

Vay nazanine Maryam

O, lieve Maryam

Baz dobare sobh shod, man hanooz bidaram

Het is weer morgen, ik ben nog steeds wakker

kash mikhabidam, toro khab mididam

ik wou dat ik kon slapen en dromen over jou

Khosheye gham toye delam zade javoone, doone be doone

de steel van verdriet in mijn hart krijgt één voor één knoppen

del nemidone che kone ba in gham

Mijn hart weet niet wat te doen met deze pijn

Vay nazanine Maryam

O, lieve Maryam

Bia resid vaghte dero, male mani az pisham naro

Kom, het is tijd om te ploegen, je bent van mij, ga niet weg van mij

bia sare karemoon berim, dero konim gandomaro

kom, laten we aan het werk gaan, laten we het graan ploegen

Bia resid vaghte dero, male mani az pisham naro

Kom, het is tijd om te ploegen, je bent van mij, ga niet weg van mij

bia sare karemoon berim, bia, bia nazanine Maryam, nazanine Maryam

Laten we aan het werk gaan, kom, kom, lieve Maryam

Ayatollah, Leave Those Kids Alone

2010-07-30T13:10:00.003+02:00

Begin februari bracht de Iraans-Canadese rockgroep Blurred Vision een remake uit van Pink Ployd's 'Another Brick In The Wall' uit 1979, onder de titel 'Ayatollah, Leave Those Kids Alone'. De groep werd genomineerd op het Soho Shorts filmfestival in de categorie Best Music Video voor hun videoclip van het lied.

The Independent bracht gisteren een mooi interview met Sepp en Sohl van Blurred Vision. Wat me raakte, was het stuk waar verteld wordt dat Sohl huilde toen een fan uit Iran hen liet weten dat ze de stem van de onderdrukte mensen in Iran levendig moeten houden, want dat anders niemand hen zal horen.

Laten we naar die stem luisteren en dit liedje verspreiden. Ayatollahs, leave those kids alone.

Oorlog tegen Iran?

2010-07-27T15:59:00.005+02:00

Dezer dagen is er heel wat te doen in de media over de vraag of Amerika, nu Iran zich van sancties tegen het nucleaire programma niets aantrekt, het land zal bombarderen.

Ik ga een beetje dood als ze dat doen.

Maar hier, voor wie meer wil weten, een uitvoerige analyse door Webster Griffin Tarpley over de elementen die zouden kunnen wijzingen in de richting van een oorlog.

Mijn artikel in het Farsi

2010-07-27T08:49:00.003+02:00

Dienstmededeling: hier vindt u de Perzische vertaling van mijn meest recente artikel voor TehranReview.

De oorspronkelijke Engelse tekst vindt u hier.

"Je kussen zijn de babbelende mussen"

2010-07-26T09:57:00.004+02:00

Mijn hart bloedde toen ik gisteren las dat het Iraanse regime nu ook de naam van mijn favoriete Perzische dichter bekladt, zelfs na zijn dood. Zaterdag werd een herdenkingsceremonie verhinderd voor Ahmad Shamloo (1925-2000), die tien jaar geleden overleed. Zie hier ook de video op YouTube van de ceremonie. Zelfs een grote dichter kunnen de fanatici niet meer in stilte laten rusten.

Om Shamloo te herdenken, breng ik u een van mijn favoriete liefdesgedichten van hem:

Lied van dankbaarheid en aanbidding

Je kussen

zijn de babbelende mussen van de tuin

en je borsten de bijenkorf van het gebergte

en je lichaam

is een eeuwig mysterie

dat in een kolossale leegte

aan mij wordt onthuld.

Je lichaam is een lied

en mijn lichaam een woord

dat daarin zit

om een melodie te scheppen:

een serenade waarin de eeuwigheid weergalmt.

In je blik zie je alle liefdes:

een bode die het leven aankondigt.

En in je stilte hoor je alle klanken:

een schreeuw die het bestaan op de proef stelt.

Geen seks overdag, en geen Kiri maar Kibi

2010-07-25T12:46:00.003+02:00

Dat het regime in Teheran dezer dagen steeds angstiger begint te worden, daarvan zijn een aantal gebeurtenissen van de voorbije twee weken een mooi bewijs. Zo was er ayatollah Khamenei die een wel heel bijzondere fatwa afkondigde, waarin hij zei dat hij en alleen hij de grote baas is (dat is op zich geen nieuws in Iran) en waarin hij zichzelf op één lijn stelt met de profeet Mohammad - en dat is wel nieuws. Khamenei heeft zichzelf deze week dus onfeilbaar verklaard. Voor mij een zoveelste teken van de groeiende angst van het regime voor veranderingen, dus eigenlijk niet eens zo'n slecht nieuws.

Nog een absurde mededeling uit Iran kwam afgelopen week van een van de ministers van de regering-Ahmadinejad, die verklaarde dat mensen overdag geen seks meer mogen hebben, omdat dat tot ongezonde kinderen zou leiden.

Het deed me denken aan nog een absurditeit waarmee ik vorig jaar in Iran kennismaakte. Toen ik bij het ontbijt een stukje kaas kreeg dat qua verpakking meteen deed denken aan de bekende Kiri-kaasjes, maar ik daarop zowel in Latijns als Perzisch schrift het woord 'Kibi' las, gingen mijn wenkbrauwen meteen aan het fronsen. Na een paar vragen - en blozende wangen en gegiechel - aan Iraniërs in de buurt kwam ik erachter waarom de naam Kiri veranderd was: het woord 'kiri' is in het Perzisch namelijk een nogal vulgaire benaming voor het mannelijke geslachtsdeel. En o wee, de fanatici willen niet dat mensen aan seks denken, zeker niet overdag en zeker niet bij het nuttigen van een stukje kaas.

Dat ze ons met hun zielige maatregelen niettemin aan het lachen brengen, dat lijkt hen volledig te ontgaan.

Hoezo, een westerling kan niet bekommerd zijn om Iran?

2010-07-24T12:27:00.002+02:00

Eergisteren 'zei' een Iraanse Belg me op Facebook dat een westerling als ik zich maar beter niet 'bemoeit' met de Iraanse strijd, dat Iran het Westen geen moer kan schelen, en dat het onmogelijk is dat een westerling (zoals ik, dus) werkelijk bekommerd is om het Iraanse volk. Ik weet niet wat ik het meest voelde: kwaadheid of droefheid om een reactie die al te veel gemakkelijke retoriek in zich draagt.

Hoe dan ook: ik ken veel Iraanse Belgen die het belangrijk vinden dat 'het Westen' blijvend aandacht geeft aan 'interne' Iraanse gebeurtenissen. Voor hen, en omdat we beter kunnen lachen dan kwaad zijn, dit liedje van Googoosh, en mijn vertaling. Ba ham kunnen we veel, of we nu Iraniër of westerling zijn.

Ba ham mishe mesle mah derakhshid

Samen kunnen we schijnen als de maan

Mishe be zamin setare bakhshid

samen kunnen we een ster aan de aarde geven

Ba ham mishe too roozaye abri

samen in bewolkte dagen

Az gom shodane khorshid natarsid

zijn we niet bang dat we de zon verliezen

Ba ham mishe aftabo seda kard

samen kunnen we de zon terugroepen

Khako mo'tabar mesle tala kard

samen kunnen we stof waardevol als goud maken

Ba ham mishe sange biseda ro

samen kunnen we aan een stille steen

Ba naze tarane ashena kard

de schoonheid van een lied geven

Ba ham poshte ma koohe

samen zijn we sterk als een berg

Nemitarsim, nemioftim, nemibazim

samen zijn we niet bang, samen vallen we niet, samen verliezen we niet

In avaz nemimire ta vaghti ke ham avazim

dit lied zal niet verdwijnen tot we samen zijn

Betaze, ghosse ta mikhad betaze

Laat verdriet ons aanvallen, zoveel het wil

Nasaze, roozegar ba ma nasaze

Laat de tijd ons met rust laten

Shabo rooz ta'neye doshman dobare

Dag en nacht, laat de vijand opnieuw

Bebare az daro divar bebare

ons overal beschimpen

Ba ham poshte ma koohe

samen zijn we sterk als een berg

Nemitarsim, nemioftim, nemibazim

samen zijn we niet bang, samen vallen we niet, samen verliezen we niet

In avaz nemimire ta vaghti ke ham avazim

dit lied zal niet verdwijnen tot we samen zijn

Mooie vrouw

2010-07-23T19:47:00.006+02:00

Even een tussendoortje: vandaag ontdekte ik Vigen (1929-2003), een Perzische zanger die bekend staat als 'de sultan van de Perzische jazz'. Hij is een legende in Iran, en werkte samen met de beste Perzische liedjesschrijvers.

Geniet mee met mij van een stukje Perzische folkore, met dit liedje, Zane Ziba, wat betekent: mooie vrouw. En geniet vooral van het witte pak en de typisch Perzische dansbewegingen.

'Lie til you die': de nieuwe kaskraker met Shahram Amiri

2010-07-22T12:46:00.007+02:00

U heeft vast het verhaal gehoord van de 'vermiste' Iraanse kerngeleerde Shahram Amiri, die zogezegd een jaar geleden op pelgrimstocht ging naar Saudi Arabië, zogezegd gekidnapt werd door de Amerikanen, zogezegd onder dwang informatie moest verschaffen over Irans atoomprogramma, enzoverder, enzoverder....Het verhaal is zo lang en complex en heeft zoveel twists and turns dat ik het hier niet uit de doeken ga doen - u kan het gewoon allemaal nalezen op het internet, hier op Wikipedia, bijvoorbeeld.

Het is wellicht niet de bedoeling van de fanatieke ayatollahs in Teheran, Qom en waar dan ook in mijn geliefde Iran, maar ze brengen me steeds vaker aan het lachen. Of wat dacht u van het bericht deze week dat de Iraanse televisie een film gaat maken over de verdwijning van 'held' Amiri? Inderdaad, een film. Het regime weet verdomd goed dat Amiri een 'verrader' is, de CIA belangrijke informatie heeft verschaft over het Iraanse kernprogramma, en alleen achteraf beweert te zijn gekidnapt omdat zijn familie bedreigd werd - een beproefde tactiek van dit corrupte regime. Maar omdat de ayatollahs geen baard- en gezichtsverlies willen leiden, gaan ze weer lekker aan het liegen en toveren ze Amiri om tot een held, straks ook op het Iraanse witte doek. Wat een giller.

Het deed me er even over nadenken: wat zou een goede titel zijn voor deze film? Zelf dacht ik aan Lie til you die. Heeft iets James Bond-achtig, en past ZO goed bij het karakter van dit regime. Laten we alleen maar hopen dat er geen echte dode valt, want ik zie de toekomst van Amiri niet bepaald rooskleurig in.

En u? Welke titel heeft u in gedachten voor de nieuwe kaskraker van het regime?

Drugs en diepe ellende, maar misschien zit daar hoop in

2010-07-02T13:08:00.003+02:00

Net las ik dit hartverscheurende verhaal over een Iraanse drugsverslaafde op The Huffington Post. Onvoorstelbaar: in Iran beheerst de Revolutionaire Garde de drugsmarkt, en ze hebben blijkbaar de prijzen erg laten dalen zodat jongeren te high zijn om de straat op te gaan en te protesteren tegen het regime.

Het land is ziek, maar wat 'hoopgevend' is, is dat de economie er zo slecht aan toe is dat het volgens mij niet lang meer zal duren eer ook de allerarmsten zich aansluiten bij de Groene Beweging. Vrouwen en armen bepalen vandaag de toekomst van Iran.

Een dipje in de liefde

2010-07-01T10:10:00.005+02:00

Ik heb al vaker gezegd en geschreven dat wat ik voor Iran voel echte liefde is. Dat blijft waar, maar de voorbije dagen is de liefde wat minder vurig dan anders. Dat zit zo: ik heb even genoeg van de leugens, de absurditeit en de waanzin die me vanuit Iran bereiken. Zo las ik gisteren dit bericht, waarin verteld wordt dat de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Manouchehr Mottaki beweert dat de vijanden van Iran gefaald hebben in het WK voetbal, net omdat ze sancties tegen de Islamitische Republiek ondersteunen. Brazilië doet dat niet, en dat is volgens Mottaki de reden dat het land het zo goed doet op het WK.

Hoeveel absurder kan het nog worden?

En dan dit bericht van gisteren, over Neda Agha-Soltan, de vrouw van mijn leeftijd die werd neergeschoten op mijn voorlaatste dag in Iran. De Amerikaanse zender HBO heeft over haar deze aangrijpende documentaire uitgezonden, en het kan niet anders of het fanatieke Iraanse regime is al met een antwoord gekomen over de 'ware toedracht' van de dood van Neda. Volgens hen heeft een vrouw - natuurlijk, een vrouw, alle kwaad komt van vrouwen volgens de fanatici - vanuit een vrachtwagen Neda neergeschoten, met een pistool dat in haar handtas zat verborgen.

How low can you go?

Wat me de afgelopen week nog het meest pijn heeft gedaan, zijn de haatdragende reacties op een column van Kader Abdolah van een zekere 'Tehrani', een man die op het Volkskrant-forum beweert dat Abdolah een nepvluchteling is en regelmatig met vakantie naar Iran gaat. Ik kon niet geloven dat iemand zoiets zou beweren. Het voelde als een harde klap in mijn gezicht. Ik ben tegen de man ingegaan, maar het heeft geen zin: hij is gewoon een gek. Ik ken Abdolah persoonlijk en weet absoluut zeker dat hij sinds zijn vlucht in 1985 nooit naar Iran is geweest, dat hij dat niet mag, en dat hij zijn vaderland erg mist. Het erge is dat er altijd mensen zijn die 'Tehrani' zullen geloven - zo gaat dat nu eenmaal, het is blijkbaar erg gemakkelijk om leugens voor waarheid te verkopen. Abdolah is succesvol en dat creëert afgunst.

Maar zoals ik dus zei: ik was door die drie berichten zo ontgoocheld, dat de liefde even bekoeld is en ik mezelf op dit moment wat moet inspannen om het nieuws over Iran te volgen. Het gaat wel weer over. Misschien maakt het mijn liefde voor Iran net echter: niet alles kan immers rozengeur en maneschijn zijn.

Toch geen bezoek van IRIB aan NOS

2010-06-29T22:32:00.002+02:00

Gelukkig: in Nederland heerst al bij al nog het gezond verstand.

http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Nederland/269430/Publieke-Omroep-Geen-ontmoeting-met-Iraanse-staatstv.htm

Te gek om waar te zijn: NOS ontvangt IRIB, stem van het Iraanse regime

2010-06-29T14:03:00.004+02:00

Net kreeg ik dit persbericht binnen (zie ook http://iranpy.net/articles/796) en viel ik bijna van mijn stoel van verbazing. De Nederlandse omroep NOS verwelkomt komende maandag een delegatie van de IRIB, de Islamic Republic of Iran Broadcasting, dat een spreekbuis is van het Iraanse regime en onder meer gedwongen 'bekentenissen' van dissidenten heeft uitgezonden.

Onbegrijpelijk. 'Arm Vlaanderen', klonk het vroeger vaak in Nederland. Misschien moeten 'wij' hier nu zeggen: arm Nederland. Ze hebben een Geert Wilders waarmee ze geen blijf weten, en een omroep die mensen ontvangt die een stem geven aan de Iraanse fanatici.

Boete voor nagellak, kort jasje en een bril in het haar

2010-06-22T10:29:00.002+02:00

Om u met een concreet voorbeeld even de absurditeit en het middeleeuwse karakter van het Iraanse regime te laten zien, verwijs ik u door naar deze pagina, met een vertaling van een boete voor een Iraanse vrouw die nagellak had op 'four and a half fingers'.

Ik schaam me voor deze mensen die dit land kapot maken.

Iran blokkeert toegang van twee VN-inspecteurs

2010-06-21T14:14:00.002+02:00

Iran wil twee inspecteurs van het Internationaal Atoomenergie Agentschap (IAEA) niet toelaten tot het land. Dat heeft Ali Akbar Salehi, het hoofd van de Iraanse Atoomenergie Organisatie, maandag gezegd, aldus het Iraanse persbureau ISNA.

Volgens Salehi hebben de twee IAEA-medewerkers informatie over het Iraanse nucleaire programma gelekt. ‘Deze twee zijn geen aangewezen inspecteurs meer. De andere inspecteurs zijn natuurlijk nog wel welkom om ons een bezoek te brengen’, nuanceerde de Iraanse afgevaardigde aan het IAEA, Ali Asghar Soltanieh later. ‘De inspecties zullen zonder vertraging doorgaan.’

Volgens Salehi zou ook een rapportage van het IAEA over de nucleaire activiteiten van Iran onjuist zijn. In die notitie van eind mei stelde de VN-organisatie dat Iran voorbereidingen trof om hoger verrijkt uranium te produceren. Iran heeft niet gezegd welke passages uit het IAEA-rapport onjuist zijn.

De in Wenen gevestigde VN-organisatie heeft nog niet gereageerd op het besluit van Iran twee van de medewerkers van de nucleaire waakhond te weren.

Twee weken geleden heeft de VN-Veiligheidsraad Iran nog om zijn nucleaire programma bestraft. De maatregelen moeten voorkomen dat Iran de beschikking krijgt over kernwapens. Landen krijgen het recht schepen te onderzoeken, als het vermoeden bestaat dat deze verboden goederen transporteren naar Iran. Iraanse banken worden beter gecontroleerd, om te voorkomen dat ze een rol spelen bij de aankoop van nucleair materiaal door Teheran.

bron: de Volkskrant

Stuur dit artikel door

Neda's dood en een sigaret-met-deodorant in Teheran

2010-06-20T13:42:00.006+02:00

Een stille dag buiten, en ook een stille dag in mijn hart. Vandaag is het een jaar geleden dat Neda Agha Soltan in Teheran op straat werd neergeschoten. We hebben allemaal de videobeelden gezien van haar dood, maar steeds als ik er opnieuw mee geconfronteerd word, ben ik net zo misselijk als toen ik op televisie voor het eerst naar haar ogen keek waaruit plots alle leven wegstroomde - letterlijk en figuurlijk.

Ik was in Teheran toen ik de beelden van Neda's dood zag. Op 20 juni 's avonds laat kwamen we vanuit Shiraz weer aan in de hoofdstad, die een belegerde indruk maakte. In de taxi op weg naar het hotel wist ik toen nog niet dat Neda die dag was neergeschoten - informatie bereikte ons amper; mobiele telefoons en het internet waren geblokkeerd. Dat ik 's avonds op mijn hotelkamer toch de beelden van Neda's doodsstrijd zag, kwam omdat het hotel een satellietontvanger had, en ik dus ook naar een aantal Arabische zenders kon kijken.

In mijn boek Duizend-en-één dromen heb ik het als volgt beschreven:

Terwijl ik ’s avonds op bed een alcoholvrij biertje drink, zie ik op een Arabische televisiezender een beeld uit Teheran dat mijn adem afsnijdt. Een jonge vrouw wordt van dichtbij gefilmd met een mobiele telefoon terwijl ze dood ligt te gaan op de straatstenen. De beelden worden nog een paar keer getoond, en elke keer word ik misselijker. Een vrouw van mijn leeftijd, een vrouw zoals ik er tijdens mijn drie weken hier zoveel heb ontmoet, een vrouw die gewoon wilde leven en gelukkig zijn, ligt te sterven op straat. Het bloed stroomt uit haar lichaam en over haar gezicht, en plots blijft haar rechteroog wijd opengesperd. De vrouw wordt een porseleinen pop waarin geen hart meer klopt, en een symbool voor de strijd van miljoenen Iraniërs voor vrijheid. Neda betekent ‘stem’ in het Perzisch – symbolischer kan haast niet. Neda Agha Soltan is de stem geworden van miljoenen Iraniërs wier stem brutaal onderdrukt is. Ze werd neergeschoten door een basiji die zich had verscholen op het dak van een huis. Ik kan bijna niet bevatten dat dit alles gisteren heeft plaatsgevonden, op niet eens zo’n grote afstand van het hotel waar ik nu op bed zit met een nepbiertje. Ik voel immense woede mijn keel dichtsnoeren.

Ik vertel u hier iets wat in mijn boek niet staat. Toen ik de beelden had gezien, ging ik aan fotograaf Pieter-Jan De Pue vertellen wat er gebeurd was. Samen keken we nog een aantal keer naar de beelden op de televisie, en we zeiden niets. Plots doorbrak ik de stilte: "Ik heb zin in een glas bier."

Pieter-Jan lachte eventjes luid. En ik lachte eventjes. We lachten uit ellende, we lachten om de pijn te vergeten van wat we net gezien hadden, we lachten om de angst te verjagen. Op de daken van Teheran weerklonk op dat moment luid de stem van een meisje dat 'Allahu Akbar' riep. Mijn hart bloedde. Mijn Iran was in oorlog, en ik kon niets doen - ik moest zelfs die nacht verplicht het land verlaten en de mensen die hun verhaal wilden vertelden noodgedwongen in de steek laten.

Bier hadden we niet, dus besloot ik maar de twee laatste sigaretten te roken uit het pakje Marlboro Light dat in mijn rugzak zat. Eigenlijk rook ik zelden, maar in Iran af en toe wel - die 'geestelijke' ontspanning had ik soms nodig. 'Probleem': mijn aansteker was leeg. Ik ging naar de receptie van het hotel: nee, ook zij hadden geen aansteker. Naar buiten durfde ik niet te gaan: het was al donker, en je als een van de laatste westerse journalisten in Teheran nu op straat begeven, was gewoon dom.

Pieter-Jan, avonturier pur sang, had plots een idee. We namen mijn deodorant en de aansteker, en met het gas dat uit de spuitbus kwam door lichtjes te spuiten, hadden we plots een grote steekvlam.

Ik herinner me hoe we schaterden van het lachen toen we eindelijk vuur hadden. Neda was dood, ik kon haar blik niet uit mijn hoofd krijgen, maar toch lachten we, en het was een van de meest bevreemdende momenten uit mijn leven. Ik wilde huilen, maar ook niet, omdat ik dan niet zou kunnen stoppen, dus deden we alles om toch maar even te lachen.

Neda is een jaar geleden overleden, maar ze is niet dood. Ze wilde een vrij Iran, en ik ben zeker dat haar gruwelijke dood daartoe zal bijdragen. Laten we haar niet vergeten en vaak naar het liedje luisteren dat Chris deBurgh voor haar heeft geschreven: Let there be joy where there was sorrow, let there be hope where there was none, and even as your life-blood flowed away, Neda, your heart is living on.

O Iran!

2010-06-16T14:26:00.004+02:00

Voor de Volkskrant schreef de Afghaanse Nederlander Haroon Parvani een mooie column over volksliederen, naar aanleiding van het WK voetbal. 'Recentelijk,' aldus Parvani, 'vroeg ik aan een aantal volbloed Nederlandse vrienden – intelligent, breed georiënteerd en hoogopgeleid - of ze het nationale volkslied uit het hoofd kenden. Hun rode wangen en verlegen blikken waren de voorbode van hun verbazingwekkende antwoord.' Niet zo vreemd, aldus de auteur, want 'dit lied symboliseert maar één Nederlander, nota bene een verwende prins, en niet de hele natie.' En: 'Nu staat de Nederlandse hymne mijlenver van het bed van de bevolking af. Nog erger is dat het gehoorzaamheid propageert in een land dat bekend staat om haar vrije geest. '

Het deed me denken aan het Iraanse volkslied: de Iraniërs hebben vandaag ook een officieel volkslied dat de meesten absoluut niet uit overtuiging meezingen en dat ver van hen afstaat - het merendeel van de Iraniërs is, ik vertel niets nieuws, absoluut geen voorstander van hun regime. Het huidige officiële volkslied van de Islamitische Republiek Iran kwam er in 1990, na de dood van ayatollah Khomeini, onder wiens bewind er een ander volkslied was - het aantal volksliederen in de recente geschiedenis van Iran is bijna niet meer op één hand te tellen. Onder de Pahlavi-dynastie (1933-1979) was er 'Sorood-e Shahanshahi Iran' of 'De Keizerlijke saluut van Iran' - wegens de wandaden van de shah ook al niet populair.

'Ey Iran' (O Iran), het volkslied van Iran van februari 1979 tot maart 1980 gedurende de transitieperiode tussen het bewind van de shah en dat van Khomeini, is echter nog steeds het populairste. Het heeft een grotere bekendheid onder Iraniërs dan het huidige of vorige volksliederen, vooral omdat het het enige volkslied is dat werkelijk Iran prijst. Veel Iraniërs verkiezen 'Ey Iran' omdat het over Iran gaat zonder politieke bijkomstigheden.

Beluister hier 'Ey Iran' en lees hier de Engelse vertaling van de tekst.

Los van politieke voorkeuren is mijn favoriete Iraanse volkslied echter dat van de Qajaren-dynastie, 'Salamatiye shah', dat u hier kan beluisteren en waarvan u hier de Nederlandse vertaling vindt. Als u mij ooit kan betrappen op zingen in het openbaar, dan is de kans groot dat het om dit lied gaat.

Mousavi roept op tot scheiding van religie en staat

2010-06-15T18:42:00.004+02:00

De Iraanse oppositieleider Mir-Hossein Mousavi heeft vandaag op zijn website Kaleme.com een verklaring gepubliceerd waarin hij zijn visie voor de toekomst van 'zijn' Iran uiteenzet. De verklaring is een 'charter van de Groene Beweging'.

Mousavi roept op tot de vervolging van zij die vorig jaar gefraudeerd hebben bij de verkiezingen, en zweert dat hij de Groene Beweging levendig zal houden. Hij roept ook op tot een einde van de betrokkenheid van politie en militairen in de politiek en tot de onafhankelijkheid van het gerechtelijke systeem.

De LATimes bericht dat in de PDF-versie van het charter nog een extra alinea stond, die uiteindelijk niet op de site van Mousavi verscheen maar wel het meest opvallende deel van de verklaring bevat: Mousavi roept daarin op tot een scheiding van religie en staat. "Dat," aldus de oppositieleider, "is de enige optie om de verheven status van religie in de Iraanse samenleving te bewaren en het zal een van de belangrijkste punten op de agenda van de Groene Beweging zijn."

Het is een van de meest hoopgevende zinnen uit Iran die ik de laatste tijd heb gehoord.

Gespannen sfeer op 25 Khordad in Iran

2010-06-15T11:08:00.006+02:00

Afgelopen zaterdag was er in Iran de herdenking van de frauduleuze verkiezingen van 12 juni. Vandaag is opnieuw een belangrijke dag, namelijk de herdenking van '25 Khordad' of 15 juni 2009. Vorig jaar waren er toen in Teheran massale protesten tegen de uitslag van de presidentsverkiezingen, met miljoenen mensen die de straat opkwamen. Ik was toen in Yazd, en de Belgische ambassade belde me op met de mededeling dat we beter het land zouden verlaten, maar we bleven.

Of er vandaag protesten zullen zijn in Iran, is een vraag die velen bezighoudt, maar het regime heeft in elk geval weer goed zijn best gedaan om de oppositie en de Groene Beweging op stang te jagen. Zondag hebben Basiji en andere handlangers van het regime namelijk de kantoren en huizen van ayatollah Montazeri (overleden in december vorig jaar) en ayatollah Sanei aangevallen - twee vooraanstaande, hervormingsgezinde Iraanse geestelijken die zich kritisch uitlieten over het bewind van ayatollah Khamenei en president Ahmadinejad. Het is geen toeval dat de hardliners net nu hun verblijfplaatsen aanvielen: de voormalige presidentskandidaat en oppositieleider Mehdi Karroubi was zondag in Qom aangekomen om zijn respect te betuigen aan de overleden ayatollah Montazeri, en om ayatollah Sanei te bezoeken. De Iraanse oproerpolitie echter heeft maandag Karroubi ontzet. Aanhangers van de regering hadden het huis in Qom omsingeld waar hij verbleef. In de vroege ochtend maakte een aanzienlijk aantal leden van de oproerpolitie een wig in de omsingeling om te zorgen dat Karroubi in zijn auto kon passeren, aldus de website rajanews.com (foto bij dit bericht: Karroubi's auto na de aanval). Terwijl de oppositieleider ontsnapte, schreeuwde de menigte leuzen tegen hem en de politie. Zij eisten de vervolging van de geestelijke.

Die andere Iraanse oppositieleider, Mir-Hossein Mousavi, bracht gisteren een verklaring (lees hier de Engelse vertaling) op zijn website Kaleme naar aanleiding van de aanvallen op de huizen van Montazeri en Sanei. Hij maakte daarin een heel treffende opmerking: "Is het regime vergeten dat het de aanval op het huis van ayatollah Khomeini was die de weg vrijmaakte voor de liquidatie van de wortels van de tirannie, op 6 juni 1963, en daarmee het fundament voor de revolutie van februari 1979 werd gelegd?"

Het is een verstandige vergelijking: op 3 juni 1963 stak ayatollah Khomeini een ziedende scheldtirade af tegen zijn vijand de shah, die zijn reputatie zou vestigen als de onbetwiste leider van de radicale islam. De datum was goed uitgekozen: op 3 juni vieren de sjiieten Ashura, het feest dat het martelaarschap herdenkt van de geliefde Imam Hossein, de kleinzoon van de profeet Mohammed. Khomeini vergeleek de shah met Yazid, de moordenaar van Hossein, suggereerde dat het Iraanse staatshoofd een agent van Israël was en sprak hem aan als “jij ellendige, miserabele man”. “Welk verband is er tussen de shah en Israël? Mijnheer de shah, misschien willen ze u afschilderen als een jood, zodat ik u een ongelovige kan verklaren en het volk u uit Iran zou gooien.” Twee dagen later, op 5 juni (Khordad 15), werd Khomeini in zijn huis in Qom gearresteerd, wat tot rellen in het hele land leidde. De zaadjes van de Islamitische Revolutie waren geplant.

Blijkbaar leert het regime dus niet uit het verleden. De aanval op de huizen van Montazeri en Sanei zijn het zoveelste bewijs van de absolute paniek waarin de Iraanse hardliners verkeren, en van mijn overtuiging dat hun liedje niet lang meer zal duren.

Stemmen in België, stemmen in Iran

2010-06-14T09:53:00.005+02:00

Gisteren om zes uur uit de veren om in een stembureau 'bijzitter' te zijn voor de Belgische federale verkiezingen. Ik geef toe dat toen ik de oproepingsbrief kreeg om bijzitter te zijn, ik in het begin wat gemord heb, maar al snel besefte ik dat het eigenlijk een privilege is om zoiets te doen: we moeten nooit vergeten wat een voorrecht het is in een democratie te leven.

Ik had dus verwacht een mooie voormiddag te beleven, maar was eigenlijk behoorlijk ontgoocheld. Het viel me op hoeveel mensen tegen hun zin komen stemmen. Ik zag vooral jongeren diep zuchten toen ik hen de roze en gele stembrieven overhandigde. Ik zeg niet dat ik de ontgoocheling van velen in de Belgische politiek niet begrijp. Maar opmerkingen als 'we zijn weer de helft van onze zondag' kwijt stoorden me mateloos. Het deed me terugdenken aan mijn 13 juni in Iran vorig jaar, toen ik door de straten van Isfahan liep en voelde dat de doodse stilte er een voor de storm was: er was massale fraude bij de uitslag van de presidentsverkiezingen en Teheran stond al in brand. Daar en toen hunkerden mensen naar democratie; gisteren zag ik mensen de democratie al te vanzelfsprekend vinden.

De foto bovenaan dit bericht nam ik in Isfahan, op verkiezingsdag. De vreugde op het gezicht van de jongeren omdat ze mochten stemmen en hoopten op verandering kan niet sterker contrasteren met de vele lange gezichten die ik gisteren gezien heb.

Missen

2010-06-11T17:09:00.005+02:00

'Domweg gelukkig in de Dapperstraat', schreef J.C. Bloem in zijn gelijknamige bekende gedicht. Wel, vorig jaar op dit tijdstip was ik domweg gelukkig in de Chahar Bagh-straat van Isfahan. Ik had een fantastische namiddag beleefd bij een Iraanse familie in de voorstad Shahinshahr - een ontmoeting die ik in mijn boek uitgebreid beschreven heb. Nu viel de avond en wandelde ik door de bekendste laan van mijn droomstad Isfahan, op weg naar de Si-o-se Pol of 'de brug met 33 bogen', waar veel Isfahani de avond doorbrengen en verliefde koppeltjes zich verstoppen onder de vele bogen.

In het gras langs de waterkant zat ik naar de verlichte brug te kijken. Ik hoorde twee jongemannen naast mij over de politiek praten: de dag nadien, 12 juni, mochten ze gaan stemmen, en ze waren opgetogen. De ene zei dat Mousavi zeker zou winnen. De ander knikte en lachte: 'Dacht je dat ik dom was, misschien? Natuurlijk gaat hij winnen!'

De lucht zinderde van opwinding en verlangen, verlangen naar de dag van morgen, 12 juni, wanneer Iran mocht gaan stemmen en ze eindelijk nog eens voor wat verandering mochten kiezen. Uren heb ik daar gezeten, luisterend naar de gesprekken van de mensen, soms zelf met hen pratend, met thee en koekjes erbij.

Ik weet nog dat ik toen dacht: Hier kom ik binnenkort een tijdje wonen. Als ik terug in België ben, ga ik kijken hoe ik dat kan regelen.

Een jaar later heb ik al vijf keer een visum aangevraagd voor Iran, en al vijf keer ben ik geweigerd. Een jaar later mis ik Iran erg en kom ik tot deze vreemde vaststelling: dat het bestaat, van een land houden dat het jouwe niet is, er zo van houden dat je er zelfs in je dromen naartoe reist.