Iran laat vliegtuig Angela Merkel twee uur niet door

Iran heeft het regeringsvliegtuig van de Duitse bondskanselier Angela Merkel (foto) dinsdag twee uur lang toestemming onthouden gebruik te maken van het luchtruim.

Vanwege het dwarsliggen van Iran moest Merkel samen met haar medewerkers twee uur boven Turkije cirkelen. 

Merkel arriveerde daarom met flinke vertraging op de luchthaven van New Delhi in India. 'Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt,' aldus Merkel na aankomst. 'En de piloten ook niet.' 




De rechten om over te vliegen werden kort voordat het vliegtuig de grens van Iran bereikte, ingetrokken. De reden van de problemen is door de verschillende verklaringen onduidelijk. Mogelijk ging het om 'coördinatieproblemen'.

Voor het vertrek van de bondskanselier zou er nog wel toestemming zijn geweest, maar Teheran spreekt dit tegen.

Benieuwd naar de volgende pesterij van Teheran (zie ook mijn eerder bericht dat Europa de Iraanse regen steelt).

bron: Elsevier

Iran begint dinsdag met verrijking van uranium tot 20 procent

Iran begint dinsdag met het verrijken van uranium tot een splijtbaar gehalte van 20 procent. Dat meldde de Iraanse staatstelevisie zondagavond. De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad gaf eerder op de dag het Iraanse atoomenergieagentschap opdracht om het verrijkingsproces te beginnen. Maar het staatshoofd gaf geen datum voor de start.
De productie van hoog verrijkt uranium is de grootste zorg die de internationale gemeenschap heeft over het nucleaire programma van Iran. Het kan namelijk worden gebruikt voor nucleaire wapens. Iran zegt verrijkt uranium te willen gebruiken als brandstof voor de twee kerncentrales die het land bouwt. Voor dat doel is echter verrijkt uranium met een splijtbaar gehalte van ongeveer 3 procent nodig.
De strijd met het Westen, dat niet wil dat Iran zelf uranium verrijkt uit vrees voor een kernwapen, dreigt door de nieuwe stap van Iran verder te escaleren.
bron: de Volkskrant

Iraanse regering sluit drie kranten

Drie Iraanse kranten die zich kritisch hebben uitgelaten over president Mahmoud Ahmadinejad zijn op last van de regering gesloten. Dat hebben de Iraanse staatsmedia dinsdag gemeld.
De staatsmedia gaan niet in op de reden van de sluiting, maar de betreffende kranten stonden welwillend tegenover de partijen die openlijk betwijfelen of Ahmadinejad de presidentsverkiezingen van 12 juni wel eerlijk heeft gewonnen.
Het is niet voor het eerst dat de Iraanse regering de persvrijheid aan banden legt. De afgelopen tien jaar zijn al ruim honderd onafhankelijke en vooruitstrevende dagbladen en tijdschriften verboden. Sinds de laatste presidentsverkiezingen moeten vooral kranten die kritiek hebben op Ahmadinejad het ontgelden.
De kranten die nu zijn verboden zijn de Farhang-e Ashti en de Arman, beide uit de hoofdstad Teheran, en de Tahlil-e Rooz uit het zuidelijke Shiraz. In de afgelopen 10 jaar heeft de Iraanse regering zeker 100 kranten en tijdschriften gesloten.
bron: de Volkskrant

Jip en Janneke in het Perzisch vertaald

Deze week verschijnt in Teheran het eerste deel van de vijfdelige Perzische vertaling van Jip en Janneke van Annie M.G. Schmidt. Het is Simin Rafati (50) die deze mooie prestatie leverde: ze is van Iraanse afkomst en woont in Nederland. Ze las de verhaaltjes eerst voor aan haar dochter en daarna aan haar zoontje. "Ik herkende mijn eigen jeugd erin," vertelt Rafati in de Volkskrant. "Jip en Janneke komen tijdens een van hun tochten een koe tegen en daar schrikken ze dan van. Elk kind herkent die schok, als het voor het eerst oog in oog staat met een, in hun ogen, groot beest."
Jammer genoeg is er bij de vertaling wel een probleem gerezen: de vertaalster noch de uitgever in Teheran heeft een licentiecontract met de rechthebbende uitgeverij Querido afgesloten, zegt uitgeefster Bärbel Dorweiler van Querido Kinderboeken. Volgens Simin Rafati heeft zij in 2006 gemaild met een medewerkster van Querido, maar is dit niet doorgegeven, vanwege een zwangerschapsverlof. Daarna heeft ze haar uitgever in Teheran gevraagd de rechtenkwestie te regelen, en ze ging ze ervan uit dat dat ook was gebeurd, zegt ze.
Dorweiler noemt de werkwijze "onprofessioneel en naïef voor een vertaalster met een academische achtergrond. Wij zijn verbaasd, je moet toch echt eerst de rechten hebben geregeld voordat je iets uitgeeft. Dit hoort niet." Ze hoopt alsnog met de uitgever in Teheran een licentiecontract af te sluiten.
In elk geval is het eerste deel in Iran al in een oplage van 2000 exemplaren verschenen. De Nederlandse ambassade heeft er daarvan 500 gekocht, die deze week worden uitgedeeld ter gelegenheid van de opening van de nieuwe locatie van de ambassade in Teheran.
bron: de Volkskrant

Iran test raketten

Iran heeft zondag tijdens een grote militaire oefening een reeks raketten afgeschoten. De manoeuvres heten volgens meldingen van de Iraanse nieuwszender PressTV 'De grote profeet IV' en dienen de Iraanse luchtafweer.
Het land vreest al geruime tijd luchtaanvallen als gevolg van zijn vooral in Israël en de VS fel omstreden nucleaire beleid. De luchtmachtcommandant van de Iraanse Revolutionaire Garde, generaal Hossein Salami, zei dat een aantal nieuwe Iraanse raketten die naar de naam Zelzal luisteren, zondag voor het eerst zijn uitgeprobeerd.
Ook werden korteafstands-, gronddoelraketten van het type Fateh-110 en raketten voor de korte afstand voor doelen op zee (Tondar-69) afgevuurd. Maandag doet Iran proeven met de Shahab, een langeafstandsraket.
De militaire manoevres duren enkele dagen. Ze vallen samen met internationale ergernis over de in westerse ogen provocerende politiek van Teheran inzake zijn nucleaire projecten.
Op 1 oktober gaan de permanente leden van de Veiligheidsraad (China, Frankrijk, Groot-Brittannië, Rusland en de VS) en Duitsland met Iran over dit onderwerp spreken. Dat gebeurt in Genève. De Veiligheidsraad heeft, met sancties als pressiemiddel, van Iran geëist dat het ophoudt uranium te verrijken.
Iran kondigde vrijdag echter enthousiast aan dat het nóg een complex bouwt om uranium te gaan verrijken. Uranium dat op een bepaalde wijze is verrijkt, vormt een bestanddeel van kernwapens. Iran ontkent dat het die wil maken. Vooral westerse mogendheden zijn niet van de goede bedoelingen van het Iraanse regime overtuigd.
Iran wijst er telkens op dat het als ondertekenaar van het non-proliferatieverdrag onder toezicht van het atoomagentschap van de VN (IAEA) staat en het volste recht heeft voor vreedzame doeleinden nucleair onderzoek te doen en kernenergie te benutten.
De nucleaire ambities van Iran dateren al uit de tijd van de shah (Mohammed Reza Pahlavi, 1919-1980) die vreesde dat de olierijkdom niet onuitputtelijk was en dat olie eigenlijk te duur was om snel op te stoken. Tegenwoordig wil Teheran ook graag kernenergie om aan de stijgende energiebehoefte van de sterk groeiende bevolking te voldoen.
bron: deVolkskrant, PressTV

De doodsteek van Ali en Mahmoud

Dit stuk is ook verschenen in De Standaard van vandaag

Vroeger werd ik alleen maar kwaad toen ik hem zag. Sinds ik een maand in Iran was en daar merkte welke schade hij heeft aangericht, word ik misselijk als ik hem hoor spreken.

Ik heb het over de Iraanse ‘president’ Mahmoud Ahmadinejad. Die is aan zijn tweede ambtstermijn begonnen en sprak de voorbije week alweer dreigende taal tegen het Westen: hij verwierp de opgelegde deadline voor het opstarten van onderhandelingen over het nucleaire programma. Ik hoorde het krassende geluid van een doordraaiende grammofoonplaat en kreeg hoofdpijn. Nog dezelfde dag was er ander nieuws uit Iran: twee van de drie presidentskandidaten die het Iraanse parlement heeft afgewezen zijn vrouwen. Mijn tien vingers balden zich twee vuisten en ik kroop in mijn pen.

Wie Iran van op afstand volgt, haalt misschien de schouders op en denkt: ‘Ach, Iran is gewoon een plaat die doordraait. Corrupte leiders, flagrante fraude, het volk dat even mort en een paar maanden later is alles weer hetzelfde.’

Niets is echter minder waar. Sinds de presidentsverkiezingen van 12 juni is er véél veranderd in Iran. Ayatollah Ali Khamenei, de Opperste Leider, en Mahmoud Ahmahdinejad, de ‘president’, hebben beiden een metamorfose ondergaan. Khamenei is publieke aartsvijand nummer één geworden en Ahmadinejad een zwakke president. In het staatssysteem van de Islamitische Republiek heeft een president veel medezeggenschap als hij op één lijn staat met de Opperste Leider. Dat was het geval tijdens, voor, en net na de presidentsverkiezingen: Khamenei noemde de herverkiezing van Ahmadinejad ‘goddelijk’ en stelde dat diens overwinning een bewijs was van het vertrouwen van het volk in de Islamitische Republiek.

Vandaag zingen Khamenei en Ahmadinejad vaker níet dan wel hetzelfde liedje. Vorige week ontkende Khamenei dat de betogingen tegen de herverkiezing van Ahmadinejad waren opgezet door het buitenland. “Ik beschuldig de leiders van de recente incidenten er niet van ondergeschikt te zijn aan het buitenland, zoals de VS en Groot-Brittannië, omdat dit niet is bewezen.” Eerder beweerde Khamenei nog bij hoog en bij laag dat álle onrust in Iran de schuld van het Westen was. Ahmadinejad diende zijn grote baas een paar dagen later van antwoord en weet de aanvallen op demonstranten en de misbruiken in de gevangenis aan ‘buitenlandse samenzweringen’.

Door zich tot voor kort zo uitdrukkelijk aan de zijde van Ahmadinejad te scharen heeft Khamenei eigenhandig een fundament van de Islamitische Republiek onderuit gehaald: de Opperste Leider hoort onpartijdig te zijn en boven het partijpolitieke gewoel uit te torenen. Voor het eerst in het dertigjarige bestaan van de Islamitische Republiek is die regel zwaar geschonden. In een poging om zijn verbrande vingers te blussen distantieert Khamenei zich nu van Ahmadinejad, maar daarvoor is het te laat. Het Iraanse regime is tot in zijn diepste vezels verdeeld. Dat Khamenei met zijn ontkenning van buitenlandse complotten een dooi in die interne strijd wil inzetten is onzin: volgende week zingt hij gewoon weer een ander liedje, zoals katten in het nauw dat wel vaker doen. Khamenei en Ahmadinejad hebben hun geliefde Revolutie en Republiek zelf de doodsteek gegeven, en het volk doet langzaam maar zeker de rest, de woorden van hun schrijver Hoshang Golshiri indachtig: “We willen het land niet verlaten. Deze keer is het aan hen om het land te verlaten. We zullen hen doden met onze pen. We zullen hen doden met onze aanwezigheid.”

Afgelopen woensdag zei Mohammad Ali Jafari, de leider van de machtige Revolutionaire Garde, dat “de vijanden van Iran, inclusief de Verenigde Staten, de Islamitische Republiek nooit kunnen omverwerpen.” Ik zal u geruststellen, beste Mohammad: dat hoeven ze helemaal niet te doen, want daar zorgen u en uw medestanders gewoon zélf voor.

Het tij is gekeerd en de put is gegraven. Als straks uw tijd gekomen is, beste Seyyed Ali Hosseini Khamenei, zal ik niet verlangen dat men u in een rechtszaal in een blauwgrijze pyjama hijst, zoals u de voorbije weken zelf met veel oppositieleiders hebt gedaan. Uw gedrag imiteren is immers het laatste wat ik wens. Ik zal datgene gebruiken waar u zo’n hekel aan heeft: de kracht van het vrije woord. Ik zal voor u aan tafel komen zitten, u recht in de ogen kijken en de speech voorlezen die uw voorganger ayatollah Khomeini ooit aan de shah richtte: “Ze hebben het Iraanse volk herleid tot een niveau dat lager is dan dat van een Amerikaanse hond. Als iemand een hond omver rijdt die van een Amerikaan is, zal hij vervolgd worden. Maar wanneer een Amerikaanse kok de shah omver rijdt, heeft niemand het recht om zich met hem te bemoeien.”
De geschiedenis, beste Seyyed Ali Hosseini Khamenei, herhaalt zich altijd. U hebt het Iraanse volk herleid tot een niveau dat lager is dan dat van een rat, en de ‘fluwelen revolutie’ die zich onder uw ogen afspeelt, is uw eigen werk. Mochten mijn woorden dan nóg geen krimp op uw gezicht doen verschijnen, dan zal ik me wenden tot de Perzische poëzie, die door al uw landgenoten begrepen wordt, dus ongetwijfeld ook door u: “Als onderdanen een tiran ontvluchten,/ raakt overal zijn slechte naam bekend./Je ondergraaft je eigen fundament/als je het legt door kwaad te doen.” (Saadi)

Schokkende getuigenis over verkrachting in Iraanse gevangenis

In onze media wordt er amper nog over bericht, en daarom kunnen mensen wel eens de indruk hebben dat het 'rustig' is in Iran. Dat is echter bijlange niet het geval. Na het schokkende nieuws van Mehdi Karroubi dat hij bewijzen heeft dat in gevangenissen in Teheran verkrachtingen van demonstranten plaatsvonden, komen ook nu de eerste getuigenissen naar buiten. Lees in de Britse krant The Times het verhaal van de 15-jarige Reza.

Clotilde Reiss vrij op borg

De Française Clotilde Reiss, die sinds 1 juli in een Iraanse gevangenis zat omdat ze had deelgenomen aan betogingen na de presidentsverkiezingen van 12 juni, heeft zondagavond de gevangenis verlaten. Ze verkeert in 'goede gezondheid' en zal ondergebracht worden op de Franse ambassade in Teheran. Dat heeft het Elysée gisteravond meegedeeld.
De jonge vrouw, die op borg vrij is en momenteel Iran niet mag verlaten, zal op de Franse ambassade verblijven 'in afwachting van haar terugkeer naar Frankrijk'. President Nicolas Sarkozy heeft al telefonisch contact gehad met haar. De 24-jarige Reiss doceerde Frans aan de universiteit van Isfahan.
bron: De Standaard

Iran krijgt drie vrouwelijke ministers

Voor het eerst sinds de jaren zeventig krijgt Iran vrouwen in de regering. De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad heeft dat zondag op de staatstelevisie gezegd. Het land krijgt minstens drie vrouwelijke ministers.
De 50-jarige gynaecoloog Marzieh Vahid Dastgerdi is benoemd tot Minister van Gezondheid en de 43-jarige parlementariër Fatemeh Ajorlu tot Minister van Welzijn en Sociale Zekerheid. Wie de derde vrouwelijke minister wordt, zei Ahmadinejad niet. Hij gaf echter wel aan zeker nog één vrouw in zijn kabinet te willen.
De laatste vrouwelijke minister van Iran was Farrokhroo Parsay. Zij was van 1968 tot 1977 minister. Parsay werd na de islamitische revolutie van 1979 geëxecuteerd wegens corruptie.
bron: Trouw

Parlementsvoorzitter Ali Larijani: "Verkrachtingen en seksueel misbruik zijn een leugen"

Ali Larijani, de conservatieve Iraanse parlementsvoorzitter, heeft vandaag gezegd dat het een leugen is dat aangehouden betogers in Iran zijn verkracht in de gevangenis. Zijn ontkenning is een reactie op de schokkende brief van de voormalige hervormingsgezinde presidentskandidaat Mehdi Karroubi, die spreekt over brutaal seksueel misbruik in de Kahrizak-gevangenis in het zuiden van Teheran. De brief werd geschreven op 29 juli maar kwam pas maandag aan het licht.
Karroubi schrijft dat voormalige militaire bevelhebbers en hoge functionarissen hem verteld hebben over verkrachtingen van gevangengenomen oppositieleden.'Sommige gevangenen hebben verklaard dat vrouwelijke gevangenen zo ernstig verkracht werden dat hun genitaliën beschadigd werden. Anderen hebben jongens zo wreedaardig verkracht dat ze lijden onder depressies en ernstige fysieke en morele beschadiging', aldus Karroubi, die geen namen van zijn bronnen bekendmaakte.
Karroubi stuurde zijn brief ook aan de machtige geestelijke en voormalige president Akbar Hashemi Rafsanjani, die het hervormingsgezinde kamp steunt. Karroubi vroeg dat Rafsanjani de zaak onder de aandacht brengt van ayatollah Ali Khamenei, de Opperste Leider van Iran. Hij drong ook aan op een onderzoek: Rafsanjani leidt de Raad van Experts, die officieel toeziet op het optreden van de Opperste Leider.
Larijani heeft vandaag gezegd dat na onderzoek in de Kahrizak- en Evin-gevangenis in Teheran blijkt dat van seksueel misbruik en verkrachting geen sprake is. Hij richtte ook een waarschuwing aan het adres van Karroubi: "Dit is ook een waarschuwing aan politici om voorzichtig te zijn en geen dingen aan de media te beweren voor er een grondig overzoek is, zodat er geen misbruik kan zijn door buitenlanders."

Volg de situatie in Iran via blog, Facebook en YouTube

Veel Iraniërs, vooral jongeren, gebruiken het internet om te berichten over de situatie in hun vaderland sinds de presidentsverkiezingen van 12 juni. Een blog die erg de moeite waard is en heel up-to-date foto's, beeldmateriaal en nieuws verschaft, vanuit Teheran zelf, is 'Revolutionary Road' - ook erg populair op Facebook. De moedige jongeman erachter, Saaed Valadbaygi, roept mensen ook op om te protesteren. Hij is een van de populairste bloggers uit Iran en wordt wereldwijd gevolgd, ook door de internatione grote media.
Op YouTube is er dan weer het erg succesvolle kanaal The Green Wave, dat vooral filmpjes verzamelt van de protesten in verschillende steden van Iran.

Spread the news, want niemand mag onverschillig blijven voor wat zich in Iran aan het afspelen is.

Mijn hart is groen

Er is een ‘regel’ in de journalistiek die zegt dat je als verslaggever ‘neutraal’ moet zijn. Je moet de nodige afstand bewaren tegenover je onderwerp, je moet je mening voor jezelf houden en je mag geen partij kiezen.
Ik ben journaliste en ik ben in juni drie weken in Iran geweest – twee weken vóór en één week na de presidentsverkiezingen. Ik heb over mijn rondreis verslag uitgebracht voor de Vlaamse krant De Standaard en hoewel vooral na de verkiezingen de goede verstaander uit mijn teksten kon afleiden dat ik Mousavi en de demonstranten steunde, probeerde ik ‘zo neutraal mogelijk’ te blijven. Verslag uitbrengen, de stemmen van de mensen weergeven, maar mijn eigen mening voor mezelf houden.
Gisteren echter zag ik op YouTube de beelden van de massale protesten die in Teheran en andere steden uitbraken naar aanleiding van de herdenking van de dood van Neda-Agha Soltan, en ik had plots een hekel aan mijn plicht om ‘neutraal’ te zijn en geen partij te kiezen.
Toen ik die duizenden mensen op straat zag roepen, schreeuwen en huilen, besefte ik dat ik tegenover de strijd van miljoenen dappere Iraniërs mijn neutraliteit als journalist niet langer kon volhouden. Ik ben niet langer neutraal en ik wil ook niet neutraal zijn. Als dat een schending van een beroepsregel is, dan zij dat zo. Neutraal zijn is in deze kwestie onmogelijk en onmenselijk, want de strijd van het Iraanse volk is een strijd voor het meest fundamentele recht van elk individu: vrijheid. Het is een strijd die we met z’n allen moeten steunen, en ik zie het als mijn plicht als journalist en als iemand met een grote liefde voor Iran om het gevecht van de Iraniërs zoveel mogelijk aandacht te geven én te steunen.
Daarom: mijn hart is bij de miljoenen mensen in Iran die met een ongelooflijke dapperheid de straat opgaan en met alle moed die ze in hun hart hebben de afgrijselijke Basiji recht in de ogen kijken.
Daarom: ik draag vanaf nu altijd het groene polsbandje dat ik in Isfahan van een jong Perzisch meisje cadeau kreeg. Toen ik twee weken geleden werd geïnterviewd over Iran en dat op camera werd vastgelegd, deed ik het polsbandje af omdat ik ‘neutraal moest zijn’. Vanaf nu blijf ik het dragen, altijd en overal.
Daarom: mijn respect voor de mensen in Iran en voor de Iraniërs in het buitenland die onvermoeibaar meevechten met de Groene Golf. Mijn respect voor de Iraanse mannen, mijn bewondering voor de moedige Iraanse vrouwen, mijn applaus voor de Iraanse kinderen, en mijn steun aan jullie groene kleur die ook mijn kleur is geworden.

Eén ding is zeker: dobare misazamat vatan - jullie zullen jullie vaderland weer opbouwen.

(foto boven gemaakt door mezelf, tijdens de komst van Khatami naar Isfahan, 10 juni 2009)

Iran door mijn ogen: TEHERAN

Op deze blog kunt u vanaf nu regelmatig mijn foto's zien van de reis/reportage die ik in juni door Iran maakte. In het voorjaar van 2010 verschijnt bij Uitgeverij Lannoo een boek over de reis, met foto's van Pieter-Jan De Pue. Maar hier alvast, per stad, mijn eigen mooiste en opmerkelijkste foto's van drie weken Iran.
Onze reis door Iran kwam tot stand met de steun van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren en het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek.

Vandaag: TEHERAN


Iran: een land vol contrasten. De affiche rechts is voor de succesfilm 'Superstar'.

Een man raakt op het Behesht-e Zahra kerkhof de grafsteen aan van een martelaar. Het graf geeft volgens de gelovigen spontaan een bloemengeur af.

Een vrouw in zwarte chador bij het graf van een dierbare. Op het Behesht-e Zahra kerkhof werd veel campagne gevoerd voor Ahmadinejad.

Iraniërs bij de graven van hun dierbaren op Behesht-e Zahra. In Iran wordt zelfs gepicknickt op het kerkhof: dicht bij de doden zijn is er belangrijk.

Twee broers én jonge Mousavi-supporters op Behesht-e Zahra.
Een supporter van Mousavi en een aanhanger van Ahmadinejad (links) in een heftige discussie bij het Schrijn van Ayatollah Khomeini in het zuiden van Teheran.

Een moeder met haar drie zonen bij het graf van ayatollah Khomeini. Die dag was het 3 juni, en dan wordt jaarlijks de dood van Khomeini herdacht. Massale volkstoeloop dus bij het Schrijn.

Zicht op Teheran vanuit Tochal, het begin van het Elborzgebergte.

Supporters van Ahmadinejad bij een slagerij in het zuiden van Teheran.

Het nieuws van de dag in Vali Asr Street.


Een van de vele Mousavi-posters in het centrum van Teheran.

Vrolijke motorrijder in Amir Kabir Street.

Iran laat 140 gevangenen vrij

De Iraanse autoriteiten hebben gisteren 140 mensen vrijgelaten die waren opgepakt tijdens demonstraties van de oppositie. Ze zaten opgesloten in de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Dat hebben Iraanse functionarissen gemeld.
Ongeveer tweehonderd demonstranten zitten volgens de autoriteiten nog vast. Volgens mensenrechtenorganisaties zitten nog honderden, mogelijk duizenden mensen in de gevangenis. Ze zijn opgepakt na het uitbreken van de protesten tegen de uitslag van de presidentsverkiezingen. Het zou gaan om hervormingsgezinde politici, journalisten, politieke activisten en advocaten.
De vrijlating vond plaats nadat Opperste Leider ayatollah Khamenei de sluiting van een gevangenis ten zuiden van de hoofdstad had bevolen omdat ‘de rechten van de gedetineerden er niet worden gerespecteerd’. Een parlementaire commissie doet onderzoek naar de omstandigheden waaronder opposanten worden vastgehouden. Oppositiegroepen melden bijna dagelijks nieuwe sterfgevallen van gedetineerden.
Zondag zorgde de dood van de jonge Mohsen Rouholamini voor een golf van verontwaardiging in Iran. Rouholamini is de zoon van een erg vooraanstaande Iraanse wetenschapper, die ook nauwe banden heeft met het regime. De jongen stierf aan een hersenvliesontsteking die hij naar verluidt kreeg ten gevolge van hoofdwonden, toegebracht in de gevangenis, die slecht werden verzorgd.
bron: de Volkskrant, The Guardian

Iraanse vrouwen en hun strijd voor vrijheid: 'Vrouwen zonder mannen' van Shahrnush Parsipur

'Steeds meer Iraniërs vragen om verandering,' zegt de bekende Iraanse advocate en mensenrechtenactiviste Shirin Ebadi vandaag in een interview in de Volkskrant. 'Het is belangrijk dat mensen hun solidariteit tonen,' aldus Ebadi. 'Hiermee laat de wereld aan de demonstranten zien dat zij niet alleen staan in hun strijd voor rechtvaardigheid.'

Ebadi was zaterdag in Amsterdam, waar ze een toespraak hield tijdens een manifestatie op het Museumplein, en dat in het kader van de wereldwijde protesten tegen de manier waarop het regime in Teheran de protesten tegen de uitslagen van de presidentsverkiezingen van 12 juni onderdrukt.

Shirin Ebadi is de bekendste Iraanse vrouw die strijdt voor meer vrijheid en respect voor de mensenrechten in haar vaderland, maar ze is niet de enige. Meer nog: de Iraanse vrouwen nemen vaak het voortouw in de strijd, want het is vooral hun vrijheid die in de Islamitische Republiek op allerlei manieren wordt beperkt.
Vorige week las ik een opmerkelijke novelle over Iraanse vrouwen, geschreven door een Iraanse vrouw: Vrouwen zonder mannen (Zanan bedun-e mardan) van Shahrnush Parsipur. Het boek verscheen een jaar voor de Islamitische Revolutie, in 1978, en gaat over vijf vrouwen uit verschillende sociale klassen die erg te lijden hebben onder de beperkingen die de patriarchale en traditionele samenleving hen oplegt, maar er toch in slagen om hun doelen te bereiken en zelfs perfect zonder mannen hun boontjes kunnen doppen.

Shahrnush Parsipur (Teheran, 1946), een van de belangrijkste vrouwelijke auteurs van Iran en een voorvechtster van vrouwenemancipatie, belandde door de novelle Vrouwen zonder mannen een paar keer in de gevangenis. In 1994 verhuisde ze naar de Verenigde Staten.

Vrouwen zonder mannen werd in het Nederlands vertaald door Gabrielle van den Berg en Asghar Seyed-Gohrab en verscheen in 2006 bij Uitgeverij Bulaaq. Ook vandaag nog zéér actueel en erg de moeite van het lezen waard.

Hoofd Revolutionaire Garde: "Als Israël Iran aanvalt, slaan we terug"

"Als Israël Iran aanvalt, dan zal Iran de nucleaire installaties van Israël aanvallen." Dat heeft generaal Mohammed Ali Jafari, hoofd van de Iraanse Revolutionaire Garde, zaterdag gezegd.
De Revolutionaire Garde (Sepah e Pasdaran e Enqelab e Eslami) is behalve een elitecorps ook een grote economische en politieke macht in Iran. De Garde is een van de drijvende krachten achter het nucleaire programma: het is sinds 2005 in hun handen.
Jafari zei dat de kritiek op het Iraanse nucleaire programma deel uitmaakt van 'de psychologische oorlog die het Westen tegen Iran voert'. Er kwam in Israël al reactie op de dreigende uitspraak van Teheran. "We maken ons geen illusies over de vijandige bedoelingen van het theocratische radicale regime in Iran," aldus Mark Regev, woordvoerder van de Israëlische eerste minister Benjamin Netanhayu (zie foto).
Het nucleaire programma van Iran is veelbesproken en wordt vooral onder het presidentschap van de conservatieve Ahmadinejad scherp in de gaten houden. Teheran zegt dat het om civiele redenen kernenergie nodig heeft, maar gezien de grote olie-en gasvoorraden het land wordt die bewering door weinigen serieus genomen.
bron: CNN

Nederlands Europaparlementslid (CDA) wil sancties tegen Iran

Het Nederlandse CDA-Europarlementslid Ria Oomen wil dat de EU-landen sancties instellen tegen Iran. ‘Het regime deugt niet', zei Oomen woensdag in een debat in het Europarlement. 'Het veroorzaakt problemen in tal van landen, zoals Pakistan en Afghanistan. En het negeert de wensen van de bevolking’,
Oomen denkt aan het opzeggen van handelsovereenkomsten. Ze vindt dat veel EU-landen te grote economische belangen hebben in Iran, met name Duitsland.
De meeste andere partijen en EU-landen willen geen sancties. Namens de EU-landen zei de Zweedse minister Carl Bildt (Buitenlandse Zaken) dat de Iraanse problemen rond de verkiezingen een zaak van Iran zelf zijn.
De fracties in het Europarlement denken zo verdeeld over Iran dat ze woensdag geen compromis konden bereiken over een gezamenlijke resolutie.
SGP-Europarlementslid Bas Belder is niet voor sancties, maar wil regimes aanspreken op godsdienstvrijheid. Hij vindt het merkwaardig dat Iran zich solidair verklaart met de opstandige islamitische Oeigoeren in China. ‘Iran onderdrukt zelf de bevolking. En dan klaagt het tegen China over de onderdrukking daar! Het regime heeft duidelijk boter op het hoofd.’
Recentelijk bepleitte de Tweede Kamer wel dat de Europese Unie een verbod instelt om technologie te leveren aan Iran waarmee internet kan worden gefilterd en gecontroleerd. Een motie daarover kwam van PvdA en GroenLinks.
bron: de Volkskrant

Stafchef Iraanse leger: "Soldaten willen sterven om protesten te bestrijden"

Generaal Sayyed Hassan Firouzabadi, de Iraanse stafchef van het leger, heeft gezegd dat de troepen liever hun leven zullen offeren dan opgeven in de strijd tegen de protesten naar aanleiding van de presidentsverkiezingen in Iran. Net als tijdens de oorlog met Irak, aldus Firouzabadi, zijn de Iraanse soldaten bereid te sterven voor het vaderland. Dat meldt Fars News Agency.
Het Iraanse regime treedt nog steeds hard op tegen Iraniërs die protesteren tegen de uitslag van de presidentsverkiezingen van 12 juni, die werden gewonnen door Mahmoud Ahmadinejad. Zijn belangrijkste rivaal, de hervormingsgezinde Mir-Hossein Mousavi, sprak over fraude en riep zijn aanhangers op om de straat op te gaan en zich niet neer te leggen bij de uitslag. Sindsdien is het vooral in de Iraanse hoofdstad Teheran onrustig.
Azizollah Rajabzadeh, chef van de politie van Teheran, kondigde vrijdag al de oprichting aan van een vrijwillige politieafdeling van 50.000 man ('honorary polic officers') die de politie zal bijstaan en uiteindelijk, aldus Rajabzadeh, kan uitgroeien tot een politiemacht van 300.000 mensen over het hele land.
bron: CNN, Press TV

G8 in L'Aquila uit bezorgdheid over Iran

De G8-landen hebben tijdens de top in het Italiaanse L'Aquila gezegd zeer bezorgd te zijn over het geweld na de presidentsverkiezingen in Iran. Tegelijk zijn ze vastbesloten een vreedzame oplossing te vinden voor de situatie rond het omstreden nucleaire programma van dat land.
L'Aquila is de stad in Italië waar wereldleiders sinds woensdag praten over een groot aantal zaken. De leiders van de G8-landen noemen de bemoeienissen van het bewind in Iran met de media, onrechtmatige arrestaties van journalisten en recente aanhoudingen van buitenlanders ‘onacceptabel’.
De G8 doet ook een dringend beroep op Iran om samen te werken met het Internationaal Atoomagentschap en om relevante VN-resoluties te respecteren ‘zonder verdere vertraging’. De verklaring spreekt echter niet over strafmaatregelen, voor het geval dat Iran blijft weigeren om mee te werken aan inspecties van de waakhond van de Verenigde Naties op het gebied van nucleaire zaken.
De Franse president Nicolas Sarkozy stelde dat de G8 Iran uiterlijk tot eind september de tijd geeft om te voldoen aan de eisen. Op 24 en 25 september vergadert de G20, waarin zowel rijke landen als ontwikkelingslanden zitten, in de Amerikaanse stad Pittsburgh. ‘Als dan nog geen sprake is van vooruitgang, dan moeten we beslissingen nemen’, dreigde Sarkozy. De verklaring die de G8 later verspreidde, maakte overigens geen melding van het door de Franse president geopperde ultimatum.
bron: de Volkskrant

Absolute vrijheid in Qom

Gepost op zondag 7 juni 2009 om 08:15 op http://standaard.typepad.com/iran

De weg van Teheran naar Qom is lang, stoffig en monotoon. Een kwartier nadat onze trein stipt op tijd de hoofdstad heeft verlaten, wordt bruin de overheersende kleur van het landschap. De rijkdom van het noorden van Teheran is hier ver weg: overal zie ik vervallen huizen, leegstaande fabrieken en kapotte auto’s. Af en toe rijdt in de verte een eenzame vrachtwagen voorbij of duwt een man een steekkar vol lompen voort.

Het is warm in de trein, maar met de ramen wijd open is de hitte draaglijk. We kopen thee, water en juju kabab (chicken kebab). In Iran heeft elke trein zijn eigen restaurant, al is die naam wat overdreven. Het eten heeft weinig smaak, maar de weg is nog lang en we kunnen beter met een volle maag toekomen in Qom.

Na Masshad is Qom de meest religieuze stad van de Islamitische Republiek. Het was hier dat ayatollah Khomeini in 1963 zijn ziedende speech gaf tegen de shah: zo zei hij onder meer dat wanneer de shah op de ingeslagen weg verderging, het volk dankbaar zou zijn wanneer hij het land op een dag zou verlaten. Khomeini werd in 1964 verbannen uit de stad, maar de conservatieve geestelijken bleven zich vanuit Qom tegen het bewind van de shah verzetten en het was hier dat uiteindelijk de Islamitische Revolutie haar oorsprong had.

Drie uur na ons vertrek uit Teheran rijdt de trein langzaam en met piepende remmen het station van Qom binnen. “Qom, Qom, Qom!” hoor ik iemand roepen. Wanneer we uitstappen, blijkt meteen dat we in een totaal andere wereld dan Teheran zijn terechtgekomen: ik word door bijna iedereen aangestaard. “Je bent westers,” zegt de gids, “lang en blond, en dat hebben de mensen nog niet vaak gezien.” Ik lach en zeg Ahmad dat ik helemaal niet blond ben, maar hij antwoordt dat ik naar Iraanse normen héél erg blond ben. Zowat alle vrouwen dragen hier de zwarte chador, en vooral oudere dames werpen me af en toe een verwijtende blik toe. Ik heb nog nooit zulke verhullende kledij als nu gedragen, maar toch voel ik me soms bijna naakt.

In Qom zie je niet de grote shops van Teheran, maar wel kleine winkeltjes waar vers brood wordt gebakken of sohan wordt gemaakt, de bekende zoetigheid uit Qom. De straten van deze stad lopen vol geestelijken in wapperende gewaden, druk bellend met hun supermoderne mobiele telefoons en daarna wegscheurend op hun motorfietsen.

We bezoeken het indrukwekkende Hazrat-e Masumeh, de plek waar Fatemeh, de zus van imam Reza in de negende eeuw begraven werd. Hassan (28) is leraar Engels in Qom en leidt ons rond. Wanneer ik hem vraag of hij voor Mousavi of Ahmadinjead zal stemmen, wil hij eerst niet antwoorden. Dan klinkt het tenslotte aarzelend: “Mousavi.” Meteen bespeurt hij de verrassing in mijn ogen: “Ik weet dat je dit niet zou verwachten op deze plek. Al mijn collega’s hier stemmen op Ahmadinejad. Maar het is genoeg geweest. Die man is echt veel te conservatief. Hij is zelfs gevaarlijk. Obama heeft gezegd dat hij wil praten, en dat is belangrijk, maar zolang Ahmadinejad aan het roer blijft, zal er van contact met Amerika geen sprake zijn. Nochtans hebben we dat nodig. Dit land heeft verandering nodig."

Even later bevinden we ons in de drukke hoofdstraat van Qom, en hier is Ahmadinejad werkelijk overal aanwezig. Vrouwen in zwarte chador houden met de ene hand hun gewaad vast en in de andere hand een poster van hun president. Kapperszaken, bakkerijen, boekenwinkeltjes: het is al Ahmadinejad wat de klok slaat.

Plots zien we hoe een grote menigte zich verdringt bij een lange muur vol affiches. We gaan dichterbij en zien dat hier de supporters van Mousavi hun tenten hebben opgeslagen. Op een hoge tafel staat een televisie waarop een video wordt afgespeeld die het beleid van Ahmadinejad evalueert. Zodra we worden opgemerkt, verdringen tientallen mensen zich rond mij en smeken ze bijna om geïnterviewd te worden. Ze zijn overwegend jong, tussen de twintig en veertig, maar vanop op een afstand kijkt een oude man van een jaar of tachtig glimlachend toe. Hij vangt mijn blik op, wijst naar een poster van Mousavi en steekt zijn duim in de lucht.

Pezhman (20) stemt voor Mousavi omdat zijn sociale en economische plannen ‘stukken vooruitstrevender’ zijn dan die van Ahmadinejad. Wanneer ik hem vraag voor wie hij de vorige keer heeft gestemd, antwoordt hij dat hij zich dat niet meer herinnert. “We willen weer de banden aanhalen met de Verenigde Staten. We willen vrijheid en democratie. Khamenei is mijn leider en is goed, maar Ahmadinejad is niet goed.”

Mohammed Hussein (25) duwt Pezhman weg en zegt dat Ahmadinejad de enige keuze voor Iran is, omdat hij de morele waarden van dit land verdedigt. Bovendien: “Mousavi is een zwak man, want hij kan niet zonder de steun van Khatami.” Mohammed lijkt steekt een stevig betoog te willen afsteken, maar wordt plots naar buiten geduwd door een aantal aanhangers van Mousavi. “De fans van Ahmadinejad hebben genoeg kansen om hun boodschap te verkondigen. Dit is ons hoofdkwartier, en hier moeten ze wegblijven.”

We wandelen verder en stuiten op een ander campagneteam: dat van Mehdi Karroubi. Sadeq Chehrqani is twintig en zegt dat vele kandidaten voor de verkiezingen maar een paar maanden daarvoor de politieke arena betreden, maar dat geldt niet voor Karroubi: hij heeft ervaring in de Iraanse politiek. “Karroubi zal vrouwen en etnische en religieuze minderheden beter behandelen. Hij heeft de jonge mensen ook verandering beloofd.” Achter Sadeq (links) hangt een poster van Karroubi waarop in grote Perzische letters ‘BIG CHANGE’ staat.

’s Avonds laat zijn de straten van Qom nog steeds in de ban van de verkiezingscampagne: op televisie wordt het tweede live debat tussen de presidentskandidaten uitgezonden, deze keer tussen Ahmadinejad en Karroubi. Aan elke winkel die een televisie heeft, verdringen de mensen zich om een glimp van het debat op te vangen. Op een pleintje aan de rand van de stad hebben fans van Ahmadinejad een tafel met een wit deken bedekt en daarop een televisie neergezet. Ik vraag Mansoureh, een jong meisje dat de chador draagt, waarom ze voor Ahmadinejad stemt. “Hij is dapper. Hij is van het volk. Hij is rechtvaardig. Hij is de allerbeste.” Ik vraag haar of ze het rechtvaardig vindt dat onder deze president bijvoorbeeld de kledingvoorschriften voor vrouwen zoveel strenger zijn geworden? “Hij is rechtvaardig. Jullie begrijpen niet dat vrijheid in je hoofd zit. De hijab is absolute vrijheid.”