vrijdag 19 februari 2010

Nieuwe vertaling van een gedicht van Rumi (deel 3)

Deze week, zoals beloofd, een nieuwe vertaling van een gedicht van de Perzische meester Rumi. Om van te genieten, uit het hoofd te leren, en nooit meer te vergeten.

Je bent mijn leven


Je bent mijn leven, je bent mijn leven, mijn leven; je bent

van mij, je bent van mij, van mij.

Je bent mijn koning, je verdient mijn passie; je bent

mijn snoep, je verdient mijn tanden.

Je bent mijn licht; blijf in mijn ogen wonen,

O mijn ogen en fontein van leven!

Toen de roos jou aanschouwde, zei ze tegen de lelie, 'Mijn

cipresboom kwam naar mijn rozentuin.'

Zeg me, hoe verhoud je je tot twee verspreide dingen!

jouw haren, en mijn verstrooide toestand!

Het touw van je haren is mijn keten, de muur van

je kin mijn gevangenis.

Waar ga je naartoe, dronken, je handen schuddend?

Kom bij mij, mijn lachende roos!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen